ჩაიქართოვლა  ნოემბრის  თვემ
ცივმა  და  უტყვმა...
ჩემი  სენაკი  სიცივისთვის, დაგმანულია,
მაგრამ  ,ჩემს ,მღვიძარ ,მოგონებებს
რა, უნდა  ,ვუთხრა,
მონატრებისას,
როცა  უფრო  ხშირდება  სულდგმა,
ხსოვნის  ლანდები  კი  სიცოცხლეს
კვლავ  გარს  უვლიან...

ხოლო  ჩემს  ფანჯრებს
ქარი  ცივ  ფრთებს 
ფრთხილად  რომ ურტყამს,
მოსალმებად  ვთვლი,
სხვა  რამეს  არ  ვფიქრობ  სრულიად.

უჩემოდ ჩაქრნენ
რახანია,  ფერები  ქარვის
და სანახების  -
უსაყვარლეს  ყანა-ზვარ-ბაღთა,
შენ  რას  გაიგებ,
ან რას იგრძნობ,
თუ გეტყვის არვინ,
ამ  უშენობაბას,  ამ სალმობას,
რა  ტანჯვაც  ახლდა...

თუმც  შენ  აქ  ბრალი  არ  მიგიძღვის,
არ  გინდა  შფოთვა... 
ეს არ მჯეროდეს,
ვიქნებოდი მგმობელი შენი...
ვგავარ  ქართაგან  ტანგაძარცვულ
ხეებს  უფოთლოს,
რომლებშიც  ერთ-ერთს
ერთადერთი ფოთოლი შვენის...

25. 11. 2011 წ.