შენს  ზვარაკად  თავგაწონილს,
დღემდის  ზნე-და-ფერუცვლელს,
დუმილსა  და  დუმილს  შორის
სიჩუმეს  რომ  ვერ  უძლებს...

მიწყივ  ხელს  და  თავაწყვეტილს,
ალს  რომ  იხვევს  შემმუსვრელს,
ვერც  რომ  ბებერს, 
სისხლდაწრეტილს
ტრფობის  ცეცხლი  ვერ  უმცრეს...

ერთხელაც  რომ  გულისსწორის
ერთგულებაც  ვერ  უცნეს,
ღალატსა  და 
ღალატს  შორის
კვნიწ  ეჭვსაც  რომ  ვერ  უძლებს...

ცხრაუცხოსთვის 
ძმობის  მქმნელი,
ვისაც  ძმებმაც  ვერ  უძმეს...
კვლავ  ალალად  ცნობათხელი
უძმობას  რომ  ვერ  უძლებს... –

აწ    ზ ე ა ს ძ გ ე რ ს  შენს  სამკვიდროს,
მარადისს  და  შეუძვრელს,
ვინც  მდიდარი  მტრებით  მუდამ
ვერც  უმტრობას  ვერ  უძლებს...

მონას  უღირსს, 
მაგრამ  ერთგულს -
მგმობთა  შენთა  შემმუსვრელს,
შენ  უკურთხე  პური  -
ბედკრულს,
სპაც  წყეულთა  -
შენ  უმცრე!..

ოდენ  შენს  იმედად  შთენილს
მტარვალთ  ოდენ  შენ  უძლევ!..
შენ  უკურთხე  ცრემლიც  მტევნის,
უძმოდ  შთენილს  - 
შენ  უძმე!..

სხვა  ვინ  ან  ვით  შეიყვარებს,
სხვა  ვინ  შესძლებს  შეუძლებს,
შვებაც  შენ  თუ  არ  მოჰგვარე,
როს  სალმობას  ვერ  უძლებს?!.

შენი  რწმენის  მოეც  ძალი,
შუბლს  მირონიც  შენ  უცხე...
არ  ჩაუქრო  კერის  ალი,
კვერიც  ობლის  -
შენ  უცხვე!..

მხოლოდ  გრძნობას  ნუ  შებღალავ
ბედთან  ჯვარდაწერილის
და  ნუ  გახდი  გიჟის  ხალათს  -
შიშველი  ხომ  ვერ  ივლის ?!.



შენსკენ
აძრულ ი
გულისა



თუმცა  შორი  ჩანს 
        შენამდე  ჯერაც,
ამ  სიშორითაჩ  მიტაცებ  ისე,
რომ  შენი  გულის 
        იდუმალ  ძგერას
ვით  ანგელოზის  ფრთების  ხმას, 
        ვისმენ...

არც  მახსოვს -          როდის  დაგკარგე  სადღაც
და  უშენობას            როდიდან  ვუძლებ...
შენსკენ            ფეხს                      ახლაც                                ბალღივით                                          ვადგამ,
რომ  არ  დამიცდეს            დამრეცზე                      უცებ...

მაგრამ  რა  უნდა            უმანკო  ყვავილს
ქართა            ფლოქვებით                      გაქელილ                                ქვებზე?!.
თუმც -          არ  იშლიდა  როგორც                      თავისას,
არც  ახლა  ცდილობს -
        იცვალოს  გეზი...
და  ქვის  ცივ  კედლებს 
        ეხლება  კვლავაც
გული  -
თავადვე  რომ  წააქეზე...       

და  რომც  ვერასდროს 
        გიხილოს  ახლოს, 
ამ  სიშორითაც 
        იზიდავ  ისე,
რომ  შენსკენ  გზაზე
        სუყველა  მაღლობს
მწვერვალად  თვლის  და
        მიიწევს  ცისკენ.

19. 11. 2011