უფალო, ვუწყი, შენგან არრა
დაიფარების
ვეღარას უშლის რასაც სივრცე
ცის სიშორეთა...
დასალიერით შორი გვრინი
მესმის ზარების
რომლის ჰანგებზეც რწმენა ჩემი
ფრთებს ისწორებდა...
მთელი სიცოცხლე ველი სოფლის
წყნარ ნეტარებას
ვნატრობ სიმშვიდეს, სულში
თბილად გამოდარებას
თუმც დის ჟამი და მეც კვლავ ვდგავარ
მღვრიე მორევთან
აქედან გავცქერ შენს საუფლოს,
რაც თავი მახსოვს
და სულ მგონია, რომ ოცნება
შენსკენ მომაფრენს.
ყელზე მკიდია კრიალოსნად
ტკივილთა ასხმა
და სალბუნად მაქვს
ფრთენი შენნი
ყოვლის მფარველი.
                                        13. 11. 11.