ძალიან ნიჭიერია ეს ადმაიანი ++

ძალიან ნიჭიერია ეს ადმაიანი ++

დავტოვე აქაც +5 და ამით დავამთავრებ დღეს
წარმატებები

++++++++++++

+5
მაგ შენი დგომით
ჩემი განცდაც მყინვარად იქცა,
უნდობელია,
აღარ ქრება, მეც აღარ ვიტყვი,
რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.

რავი ტიტე გაოგნებული ვარ,რატო აქამდე არ წამიკითხავს ვერ ვხვდები:(
იმდენად ძლიერია რომ რავი ვიტირე რა
ასე მემართება,როცა ძალიან დიდს და ამაღლებულს ვხვდები ცხოვრებაში

ძლიერია :)  +++

რამდენი წლის ხარ?

:D:D

რატო იტყუები სოფო? :D არანაირი პლიუს ქულა არ დაგიწერია ამ ლექსისთვის

+++

Merci mon amie

ძალიან საინტერესო ავტორია, საღი აზროვნებითა და ხედვებით.

ვიმეორებ # 11 კომენტარს :)))

17.
ამით მოვიწონე ტიტე:
”რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.”

და კიდევ უფრო მეტად ამით:
”თვალში რო ჩავუვარდე ხელს არ ამოისმევენ ადამიანები ისეთი საყვარელი და რაღაცნაირი ვარ რეალურ ცხოვრებაში ” :)))
ნათია როსტიაშვილი. 2012-03-31 13:15:32

დასტური ნათიას! :))))

5

წარმატებები :)

მაგ შენი დგომით
ჩემი განცდაც მყინვარად იქცა,
უნდობელია,
აღარ ქრება, მეც აღარ ვიტყვი,
რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.

ამით მოვიწონე ტიტე:
”რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.”
და კიდევ უფრო მეტად ამით:
”თვალში რო ჩავუვარდე ხელს არ ამოისმევენ ადამიანები ისეთი საყვარელი და რაღაცნაირი ვარ რეალურ ცხოვრებაში ” :)))

აქ ბევრი "არ" მამჩნევს, არადა თვალში რო ჩავუვარდე ხელს არ ამოისმევენ ადამიანები ისეთი საყვარელი და რაღაცნაირი ვარ რეალურ ცხოვრებაში  :)))))))))))))))))))))))))))
)))))))))))))))))))))))))

როცა ვიგონებ,
როგორ იდგა ატმების უკან
ხეორისწყლის სათავეებთან
ლურჯი კარეტა,-
მიწის შვილების სიამაყედ
და გვირგვინების
თავზე დგომით გადმომზირალი
საუკუნეთა,
მაშინ მივყავარ საოცნებოდ
ამ ლამაზ წამებს,
შენზე გაბმულად სიმღერების
მედება ცეცხლი,
ალმოდებული გადავივლი
უღელტეხილებს
და მივადგები უშენობას,
როგორც არასდროს.
ექვსი ათასზე
მეტი არის სიმაღლე შენი,-
შენი სიმაღლე ნაბიჯებით
ზღვების დონიდან,
კრთის და ციმციმებს სამიათას-
-ზე უფრო მეტად
აზიდული თეთრი გვირგვინი…

მაგ შენი დგომით
ჩემი განცდაც მყინვარად იქცა,
უნდობელია,
აღარ ქრება, მეც აღარ ვიტყვი,
რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.


ისეთი კარგი ლექსია სულ გადმოვაკოპირე,.,.


გაიხარე ავტორო.....

მე უზომოდ მოხარული ვარ და ჩემს აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ, თქვენი კომენტარით გამოთქმულ შეფასებათა და აზრთა გამო, რადგან ჩემი მიზანიც სწორედ ის იყო, რომ მკითხველს ლექსში, სათაურით "მთა" დაენახა საქართველო... ძველი და ტრაგიკული მე-20 საუკუნის მდინარებაში... მე არ მინდოდა რომ ეს ლექსი გაცდენოდა საქართველოს, მინდოდა მის სულში ეტრიალა, მითიურშიც და რეალურშიც და აი ამიტომ ვეღარ ვმალავ ახლა ჩემს სიხარულს, რომ თქვენ ეს დაინახეთ; ასევე უფრო მეტად გამიხარდება თუ ასევე აღიქვამს ამას სხვა მკითხველიც

მხოლდო დავამატებ აქაც, რომ დედანში "ფურცლებზე" წერია ანუ როგორც აქ :)  ფურცლებზე დაყოვნებული...  ფრაგმენტი უკვე ნიშნავს დანაწვრებას, მხოლოდ არა ფურცლის, არამედ ცხოვრებისეული კინოფირის, რომელიც გადმოტანილია ფრეგატისმსგატის აფრებისმსგავს ფურცლებზე... ხშირად ფრეგატის აფრები იხეოდა სხვა ფრეგატისგან,ან პირატული გემებისგან.

კრთის და ციმციმებს სამიათას-
-ზე უფრო მეტად
აზიდული თეთრი გვირგვინი

აი აქ ეს ანჟამბემანი რამდენად გამართლებულია და მართებული, ასევე მიზანშეწონილი და საშუალებაგაზომილი?


შენზე გაბმულად სიმღერების
მედება ცეცხლი,
ალმოდებული გადავივლი
უღელტეხილებს
და მივადგები უშენობას,


და ეს უშენობა დაბლობია, უღრანი ტყეა თუ მოტიტვებული ფერდობი? არა უბრალოდ უღელტეხილის მერე რა იწყება - ესაა გარდამტეხი მომენტი, აქ ჩვენ გვაინტერესებს არა იმდენად გეოგრაფიული ანტურაჟი არამედ ის სიმბოლურ-ზემეტაბოლიკური ქვეტექსტიზმი რაც განმსჭვალავს და ფერად ზოლებად გასდევს პოეტის ქვეცნობიერიდან აღმოცენებულ ფსოქოდელიურ მეტაფიზიკას, როგორ სემიოტიკური, ასევე გნოსეოლოგიური კუთხით .


აღარ ქრება, მეც აღარ ვიტყვი,
რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლების ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.


აი აქ უკვე ხდება დროში პოეტის წინასწარმეტყველური ინსტინქტის მტელი მუხტით რეალიზება, რამეთუ პოეტი გრძნობს, იაზრებს და განიცდის იმ ფატქობრივ მოცემულობას დროის თვალსაზრისით მომავალ დროში, რომ აღარ იტყვის, აღარ დაიჩივლებს ცხოვრების ულმობლობაზე რაც ასე ოსტატურადაა შედარებული სამხედრო გემ ფრეგატის დაუნდობელ ულმობლობასთან. მართლაცდა ქართულ პოეზიაში ეს სიახლეა და ერთგვარად მისასალმებელიც, რომ ცხოვრება ფრეგატივით დაუნდობელია, ულმობელია და ამიტომ უნდა ვერიდოთ მოძველებული ნავით გასვლას ზღვაში, (აქ უკვე ხდება ნავის როგორც სიყვარულის სიმბოლოს ქვედაალუზიური ინვარიაციის ზეფსიქოგენური ინტერტექსტულიაზაცია, ესოდენ ნიშანდობლივი და საგანძმობილი)..


და გაუნელებელი აღმაფრენის შემცველი ქვეიდუმალი ფინალი: მხოლოდ ფურცლების ფრაგმენტებად ყოვნდება.... ულმობლობა როგორც ასეთი ყოვნდება, ცერდება და ფურცლების ფრაგმენტებად იქცევა, ხომ არ არის აქ ბედისწერის წინააღმდეგ ბრძოლის გამოხატულება თანამედროვე ჭრილში? ფურცლების ფრაგმენტები... პოეტი ან ლირიკული გმირი განრისხებულია, ბუნებრივიცაა.. ულმობელ ფრეგატთან გამოვლენილი რისხვა ასახულია რაღაცის დახევის შედეგების თვითაქტუალიზაციით.. სხვა რა უნდა იყოს ეს ფურცლების ფრაგმენტები თუ არა დახეული ფურცელი? რაღაც საციცოცხლოდ მნიშვნელოვანი დოკუმენტი, რომელიც ფრეგატის მესვეურებს უნდა ჰქონოდათ, მაგრამ აი ნაკუწნაკუწად ქცეული დაფარფატებს .... და ეს აყოვნებს ფრეგატს, სანამ ის ფურცლების ფრაგმენტებს შეგაროვებს , ჩვენი ლირიკული გმირი თავისი ნავით უკვე შორს იქნება... აქ უნებლიედ გვახსენდება არგონავტების მიერ აიეტის შვილის აფსირტეს დანაკუწება და ზღვაში გადაყრა და სანამ აიეტი მათ შეაგროვებს იასონი უკვე ჩავა საბერძნეთში და ჰაიდააა! დიახ! ესაა ალუზიური სინტაგმატიკა, ულტრამითოლოგიური პოსტმოდერნით გამოხატული.

მადლობად ვიღვრები| |მყინვარად ქცეული :)

ისევ გესტუმრე!რომ იცოდე,რა ადგილი აქვთ მთებს ჩემს ცხოვრებაში..........
ეს ლექსი შემიყვარდა.ბევრჯერ წავიკითხავ კიდევ...ძალიან  სხვანაირია,იშვიათად რომ იციან,ისეთი....
მადლობა:)
წარმატებებს გისურვებ!

კარგი ლექსია, წარმატებები ავტორს!!!

კარგია, ჯიგარი ხარ! :)))

არ არის ცუდი : )

კარგია +2

დიდი მადლობა ყველას!
იცოცხლეთ!

ამ ლექსით შემოვიარე საქართველოს მთები!
მომეწონა!

3...

რომ ეს ცხოვრებაც ფრეგატივით
ულმობელია, -
მხოლოდ ფურცლებზე ფრაგმენტებად
დაყოვნებული.

ვაღიარებ ორიგინალური გადმოცემაა მთის განცდების..


კარგია...


მოგიკითხე "ტიტე"  :)




პატივისცემით: ბლაგვი