იქ გაემართათ ტაშ-ფანდურა და
                                          იქვე მიეზიდათ ყმაწვილი ბიჭები,
                                          რომელნიც გატაცებით შესცქეროდნენ
                                          ლაზათით სავსე მოლეკურე ქალებს.
                                                                       
                                                                      ალექსანდრე ყაზბეგი                   

                                                                                    ნინო ჩქარეულს

შავთვალქალავ, ქალაშავავ,*
თოლწარმტაცად მოლეკურევ,
გულზე ვარდი გადიშალე,
მხრებზე ნამად მომეპკურე!

დაგელოცოს მზე და მთორე,
ჩაჩოქილო აშარ თერგთან.
მომენდე და ამათრთოლე,
ჩემო ყველავ, ჩემო ერთავ!

სხივთ ნაწნავნი ჩაიწენი,
კერას მადლი მიაშუქე,
ცხენ დეზსა ვკარ, შაიგრძენი
ჩემი სვე და სიჩაუქე!

შენთვის მწვერვალებს შავები,
შეხიზნულო კლდეს ნადირო,
არცა რაი დაშავდების,
გადმახტე და მეშაირო!

ნეტარებით გაპობილი
ბაგისათვის თაფლის მწდეო!
გიხმობს ცისკენ კვლავ დობილი,
ვარსკვლავს როგორ შამაგწვდეო?!

ვერ ვემთხვევი მე შენს ლეჩაქს,
თეთრსა, ვითა მყინვარწვერსა,
ზოვმა ხევში გადამჩეხა
და სიკვდილმა მიალერსა.

შენ არ შაკრთე, მადლიანო,
თოლწარმტაცად მოლეკურევ,
გადმამხედე მადიანად
და საკმევლად მომეპკურე.

ქალაშავა _ (მოხევ.დიალექ.) საბრალო ქალი.