ერთი პერსონაჟი,
წიგნის მეთერთმეტე გვერდიდან იმზირება,
ტანზე ცელოფანი, ორი წვერი ზაფით დაიმაგრა.
მუქი აზრებიდან უმარტივეს
მოჩვენებას გაუტოლა თავი და მოეშვა.
წვრილფეხა ნადირივით ითრევს
აზრებს,ბავშობაში ნათამაშებ
ბზრიალას რომ არ დაემსგავსოს.
დაძონძილი ტყავი
ისე ახლად აკრავს სხეულზე,
ყოველ წუთს ისე იპრიალებს
კამკამა წყლის წვეთს ემსგავსება.
არის პრსონაჟად წოდებული.
გმირი, დამარხული თაბახის ფურცლებში
რომელსაც მელნით უთხვრიან ცხოვრებას.
მოძრაობს,მარიონეტის თოჯინასავით
ასავსავებს ხელებს,
გარბის, ბრუნდება, იჩენს უამრავ თავსატეხს.
ფორთხვით გადადის დილიდან
ღამის დიალექტiკამდე.
რატომ?
არ იცის, ვერ ხვდება...
მასზე მოქმედებენ, მას ქმნიან.
თვითონ კი ყველაფერს უფლისნებას მიაწერს.
ერთი პერსონაჟი...
ორასმეთორმეტე გვერდს ახლაც მიყვება...