შევაღე სკოლის კარები
სიხარულით და ხტუნვით,
დედას დავპირდი,ყოველ დღე
შინ დავბრუნდები ხუთით.

მომბეზრდა წერე,იკითხე,
სულ გამიწვრილეს გული.
ვზივარ მერხთან და წამი-წამს
ზარის დარეკვას ვუცდი.

იქნება ვინმემ მიშველოს
გადამარჩინოს სწავლას,
გავიხარებდი რა რიგად,
გადავირბენდი ცხრა მთას.

ან იქნებ,ის მაპოვნინა
ვისაც ამგვარად სურდეს.
თვითონ სწავლობდეს ჩემს ნაცვლად
მე ვღებულობდე ხუთებს.