ქარი ტირის მარტოობას
მზეს ცრემლებად ცვარი დასდის
და ყვითლდება შემოდგომა
ჩემს სახლს, მიწის სუნი ასდის.
ფეხებ დაჭრილ თოლიებს
ახლა აღარ ემღერებათ
გული მტკივა ,-ტყვია გადის
ხერხემალთან ჩერდება.
გესმის დედა? ბავშვი ბღავის
რძე არ მოდის,სითბო ქრება
დედამიწა გვიკვდება
შვილები ობლად რჩება.
ვიღაც სინდისს ეძახის
ვიღაც ფულებით ტკბება
ვიღაც ღმერთისთვის ლოცულობს
ვიღაც უმოქმედოთ რჩება.
და მე თვალი დამიბრმავდა
არ მინდა ფიქრით ხედვა
შიმშილს უფრო გავუძლებდი
ვიდრე  ძმათა სისხლის ქცევას.

უფალო შეგვინდე
გაგვინათე,გზად,რომ ბნელა
სულს სიმტკიცე მიეცი
გონების თვალს სწორი რჩევა.