მე დედა ვარ...
  ღამით ხშირად უხმოდ ვტირი ხოლმე და სისუსტის დასაფარად, ცრემლებს მარგალიტებად ბალახზე ვაბნევ.
  მკაცრიც ვარ.გაბრაზებული ვჭექ და ვქუხ,თუმცა ჩემი სიფიცხე წამიერია.როცა ყველა ნაღვლიანად მიყურებს,ჩემი გულჩვილობა კონდენსირებას იწყებს ფანჯრებზე.
  ლმობიერებას ვიჩენ,როდესაც მზე ყაისნაღებით ნათელს აქსოვს მიწას და ხეებ ქვეშ შეხიზნულ ჩრდილებში მე და სიო ნოტების კვალს მივუყვებით სიმფონიამდე.
  მიხარია,როცა მინდორზე მიძინებულ ყვავილებს პეპლებთან ერთად ვაღვიძებ და მერე რუს წკრიალა ხმის ფონზე მწყემსივით დროს მივერკები ცხოვრების საბალახოზე.
  მზრუნველიც მქვია,როცა შემოდგომის ჭრელი თარგებისგან პერანგებს ვუკერავ მიწას.
  ხოლო გულჩათხრობილი გავხდი მას შემდეგ,რაც დავიწყებას მიმცეს და სქოლიო შემომიამხანაგეს,რომ განმმარტოს,როგორც ბუნების დედა.