ხის ლიანდაგზე მიმაფრენდა მატარებელი,
სვებედს მიქსოვდა შეცდომებზე  ნაიალაღარს.
თმაში შემიჩნდა ჭაღარებად დამბადებელი,
წლები და როგორც ზეცა იღებს წვიმის იარაღს –

გადატენის და დაუმიზნებს ფერთა პალიტრას,
რომ გადაშლილა ცის კაბადონზე ასე უხამსად.
ცისარტყელა ვარ შემოსძახებს ღამის მაისად.
სხივებს აწევს და მეგობრობისას დალევს მუხასთან.

კუპეში ვზივარ  და მიყურებს ხეთა სტეპები,
ვეღარ ვითვლი და მეპარება ძილი ღამისა.
საღამოს ვსხედვართ ფინჯან ჩაიზე  მე და მეფენი,
თუმცა ერთ–ერთმა  ჩაის მაგივრად შხამი დამისხა.

ხის ლიანდაგზე ისევ მიჰქროდა მატარებელი,
ხეთქავდა რელსებს უკუღმართი ბედის  ბორბალით.
მთვარე კი როგორც,დედამიწის ღამის მხლებელი,
იწერდა პირ–ჯვარს ცის საკიდელს წმინდა ტროპარით.

მე კი სათავეს ვუძებნიდი ცხოვრებას დიდხანს,
როგორც ობობა ახლად ნაქსოვ ისლის ფარაჯას.
მერე კი რთველი შემოდგომისას რქაწითელს ისხამს,
ყურძენს შეუთხზავს ოქტომბერის მწიფე ბალადას.

გუგუნი ყრუ და გუგუნი ავი მიაპობს რელსებს,
მე კი ვზივარ და კვლავ მიმზერენ ხეთა სტეპები.
გადმოვათეთრებ თაბახებზე მურიან  ლექსებს,
კუპეში ვსხედვართ ფინჯან ჩაიზე მე და მეფენი.