ამბებს ვიხსენებ - ისე გვიანდელს,
თითქოს არასდროს გადამხდომია...
თითქოს წარსულის სხივზე მიაბეს
და ფრანივით ქრის მელანქოლია.

მოგონებებიც იტოტებიან:
თურმე რამდენი რამე მაშორებს,
ჩემს წინ აფრენილ ბაბუ-ბებიას
და გაფუჭებულ სათამაშოებს...

ხან წარსულიდან გაკრთდება სხივი, -
მოსურათხატე - მომავლის დროთა;
ფრთხილი ნათებით შორიდან მივლის, -
დედაჩემივით მინათებს ოთახს...

და იფანტება მერე ისევე,
თუმცა ვიცი, რომ სულმთლად არ მტოვებს...
სულ ასე ხდება როცა ვიხსენებ,
ჩემს გაფუჭებულ სათამაშოებს.