მყრალი ამინდია, - ასეც გეგონება:
დგანან ხეები, ვით ჩონჩხის დემონები.
თვალებს ეფეთება მრავალფეროვნება,
როგორც უკვდავების ჟღალი ფენომენი.

ვიცი, ქალაქგარეთ, სხვა რომს მიშენებენ...
მყრალი ამინდია და შენ მაგონდები:
შენი თვალებია შავი - გიშერებზე,
სავსე ვარსკვლავებით, სავსე შთაგონებით...

ახლა რომ მხედავდე, მკვდარი გეგონები,
იქნებ დაფრთხე კიდეც - ამინდს გადამკიდე...
დგანან ხეები, ვით ჩონჩხის დემონები:
მათში შეგეშლები, რომ არ დამაკვირდე.

ნეტავ რას შრომობენ ყოფის მშენებლები?..
ნეტავ უშენობის სახლს არ მიშენებდნენ...
მრავალფეროვნება - ნუთუ ებევრები
ჩემთვის, როგორც ზეცა: შავი - გიშერებზე.