მზე ჩაესვენა ისევ მთებს მიღმა
გარდაცვლილივით წაუხდა ფერი
დღე გაეხვია ძაძებში მწუხრად
ჭირისუფლობდა სამყაროს ტკივილს.

შებინდებულზე ჩამოწვა ნისლი
ცასაც სდიოდა ცრემლები წვიმად
მიწასაც თითქოს მოეღო პირი
გაცეცხლებული იკრავდა მომკვდარს.

სიკვდილი თავად ჰგავდა სიცოცხლეს
უკანასკნელ წუთს წამებად ითვლის
პირველად მასაც სტკიოდა რაღაც
და სიცოცხლესთან ბოდიშებს იხდის....

რამდენი ცრემლი, რამდენი ტანჯვა
სევდა ნარევი რამდენი ფიქრი,
ამაოების ეს მწარე განცდა
ჯოჯოხეთობდა ახლა სიკვდილში.

თავად დგას ახლა სამარის კართან
კვდება სიკვდილი მწარე სიკვდილით
ახლა თავად გრძნობს სიცოცხლის აზრს და
საფლავს უთხრიან მაინც ცოდვის შვილს.

ვინ გაჰქცევია ის რომ გაექცეს
გზა დაწყევლილი სიკვდილის მარწუხს,
ოდესღაც ლაღად დიოდა ქვეყნად
ახლა საფლავში ლეშია მარტოდ.