* * *

ტუჩები, გრძნობით განაყუჩები,
შენკენ გაწვდილი, ვით ორი ხელი,
მკაცრ სინამდვილეს ვერშეუჩვევი
შენს ნაზ შეხებას ამაოდ ელის.

ტკივილიც ღმერთის არის წყალობა,
რადგან ამძაფრებს ჩვენს გულის ძგერას,
და ვერშეხვედრის გარდუვალობა
ჩვენს სიახლოვეს სდევს ბედისწერად.

წუთისოფელმა ბევრჯერ გვაგემა
ჟამი წუხილთა და ჟამი გლოვის.
შემოჭდობია როგორც განგება
შენს მარჯვენა ხელს ყვითელი რგოლი.