მონებს ვგავართ (რაღა ვგავართ...) მამონისას, მამაჩვენო,
ცათა შინა მიმავალი გზა არსაით აღიმართა.
გადაგვჩეხოს ლამის მწყემსა, უშენოდ რომ ტოვებს ფარას,
თავი მართლა მოგაბეზრეთ, შენს ძებნაში სად არ მივალთ...

რომ შენს გვარად გაგვაჩინე - ისიც რად ღირს გადამრჩენო?
სხვათა მიმართ სიყვარულში, ზოგს ზაფხული გაგვიზამთრდა
და დგას ეს დრო - ჩასაქოლი, დგას და ღიად ცოდვებს მალავს,
ძღვნად ცის მაღლა იშვერს გუმბათს - მოოქროვილს ამნაირად.

მონებს ვგავართ (რაღა ვგავართ...) მამონისას, მამაჩვენო,
ცათა შინა მიმავალი გზა არსაით აღიმართა.