მონატრება

მთვარე მთვრალ ღამის თმაში ჩაწნული
თავის სითეთრემ მოთენთა თითქოს,
მოგელი შიშით, როგორც ქალწული
პირველი ღამის იდუმალ სიტკბოს.

დრო- - ყველა დარდის უტყვი ნუგეში
ქარიან ფიქრებს ქროლვით მიქარვებს
მე შიშით ვმალავ ლოდინს უბეში,
როგორც  ბიჭები პირველ სიგარეტს.

ალბათ სიზმარში მაინც მოგნახავ,
თორემ ხავსიან ლოდების მსგავსად
თურმე ხანდახან ხანგრძლივ ხსოვნასაც
ზღვა დავიწყების ედება ხავსად.
 
და შემოდგომის სენი- ქარბუქი-
ტოვებს სიშიშვლეს ხეთა რტოების,
მაწევს ფოთოლზე უფრო მსუბუქი,
მოცისფრო სევდა განმარტოების.