შეშლილი შველი

ცისფერ ცისნამში ცისფერი ციყვი
შეხტა, შეცეცდა შტო შროშანისა,
ქარმაც ქირქილით, ქურდული ქროლვით
გულღა, გვირილა გამოაღვიძა.

ტატნობს ტირიფი ტირის, ტორტმანებს,
ნაზად ნავარდობს ნიავი ნელი,
წამოღერღეტდა წალკოტში წნორი
შეხტა, შეირხა შეშლილი შველი.

სულში სრიალებს სვირინგა სლიკვი,
ხრამის ხახაში ხარხარებს ხევი,
ჩუმად!.. ჩურჩულებს ჩიორა ჩიტი,
მამულში მგელი მერცხალოს მღერის.

ბავშვი ბელივით ბურდღულებს, ბურთით
დარბის და დახტის, დავი-დარაბით,
ცხენი ცახცახებს, ციცარი ცეკვავს,
არწივი აქლემს ართობს არაკით.




სიყვარულის თოვა

მინდა გაკოცო ბადაგ ბაგეზე,
რომ ვიგრძნო ეშხი, თვალთა ფეთების,
მე შენი სუნთქვა ჩემგან მეშორის
და ჟრუანტელი, წამწამთ შეხების,
ლურჯი პეპლების ხამხამის კრთომა,
და თავბრუსხვევა, ვნების თარეშის,
დღეს სიყვარულის ვიგრძენი თოვა
და თავს ვაფარებ ტრფობის ფარეხში.




გაივლის დრო

გაივლის დრო და დადგება წუთები,
ერთმანეთისთვის უცხონი ვიქნებით,
ჩვენც შეგვმოსავენ ფერები მუქები,
თმაშიც დაგვათოვს სიბერის ფიფქები.

შევხვდებით ერთმანეთს უცებ და თუ ვიცნობთ,
ამ ნორჩი გულების ბებრული ზმანება,
სულში ჩამოღვრის წარსულის სითბოს და
ჩვენც ერთმანეთი შეგვებრალება.

დაგვენანება სიყვარული და
მისი უბრალო ეს სიმფონია,
შეგვებრალება ის ცრუ დღეები,
უერთმანეთოდ რაც გვიცხოვრია,

მაგრამ, ერთმანეთს ვერაფერს ვეტყვით,
რადგან სათქმელი აღარ გვექნება,
და იმ ჭაღარა სიყვარულიდან,
ორი ობოლი ცრემლი შეგვრჩება.