ფეხებთან მხვდებიან მაღალი ქარაფები
სიცივის, რომელიც შენ ჩემს წინ აღმართე...
მიყვარხარ უბრალოდ...
ისეთი არაფერი,
ამიტომ არ მინდა როდესმე დაღამდე..

დავიწყე მთვრალივით ფიქრებში "ბანცალი",
რამდენი ოცნება ნერგივით მიხმება,
არ გინდა...
გაჩუმდი...
სულ ცოტაც მაცალე,
მგონი, რომ იმედი იპოვნეს მიზნებმა.

მოლოდინს...
კარს უკან კვლავ სახეს ვარიდებ,
რომ თითქოს ბავშვი ვარ...
ან ცოტა არიფი...
და მაინც მგონია მე ვგავარ ამინდებს,
რომელიც მზის ძებნას არასდროს არ იშლის.

ფეხებთან კი არა კოჭთან მაქვს ქარაფი
და თითქმის ვვარდები...
(სიკვდილის ეფექტით)...
        * * *
არ დაგთმობ არასდროს...
არასდროს არაფრით,
რადგან მე აქამდე მხოლოდ შენ გეძებდი....

(ანდრეა მოსეშვილი)