ვჯდები კედელთან...
(ამ ბოლო დროს ასე დამჩემდა)...
შენთვის არავინ და...
სხვისთვის სუნთქვა...
ვისთვის პოეტი...
და როცა გრძნობა შენი გულის მცველად მარჩევდა,
მან არ იცოდა ალბათ შენთვის, რომ ვიბრძოლებდი.

ასე ჩვეული საქციელით ვმერყეობ დიდხანს,
მერე კი ვამჩნევ ღამის ფერად, როგორ მოხაზეს,
მთელი ოთახი (დედამიწა) სამხრეთის მხრიდან
და კვლავ უშენო სივრცის გამო მომდის ლოყაზე,

ცხელი ცრემლები, რომლებითაც ვყრი სადარდებელს,
ღამის უჯრაში, საიდანაც ჟონავს სიცივე,
დიდი ხანია ჩემ ქუჩაზე სხვა მატარებელს,
ვეღარც კი ვამჩნევ, რადგან მე შენს ვაგონს მივსდიე.

ბოლოს კი მაინც ბანალური ვიქნები ოდნავ...
- ეს სიყვარული, რაღაც უფრო სიწმინდეს ერთვის.
: მე შენ მიყვარხარ, სამუდამოდ გახსოვდეს - ჰოდა
ჩემთვის ლოცვა ხარ, რადგან შენში ვიპოვნე ღმერთი.

მერე კი, როცა კვლავ შეგხვდები ვგრძნობ უსათუოდ,
(ცრემლებში შენ ხარ),
თვალებიდან ცრემლად წამსკდები,
რადგან მივხვდები გულის სუნთქვით, რომ უსასრულო
სიყვარული ხარ ჩემთვის შენ და უკანასკნელი...

(ანდრეა მოსეშვილი)