სიგიჟეს დავტოვებ, გავხდები ბრძენი
და ყველა ბრძენიც ხომ იყო გიჟი,
ავიღებ კალამს, სიცოცხლის ტკივილს,
გულიდან ისევ ლექსებით ვიჭრი.

ავიღებ პალტოს, სიმძიმით წვიმის,
დავთვრები, როგორც მჩვევია მუდამ,
ვაკოცებ მშვიდად მძინარე დიშვილს
და სიმარტოვეს ვიხურავ ქუდად.

ვჩერდები ზღურბლთან სკუთარ სახლის,
ვიღებ თამბაქოს დამტვრეულ ღერებს,
ჩავყვები მშვიდად დახვეულ კიბეს
და გონებაში კვლავ ვუსმენ მეფეს.

გავდივარ გარეთ, ამინდი – წვიმა,
სველი ძაღლები ქექავენ ნაგავს,
უკვე ვიგრძენი სიკვდილის შიში,
თუმცა სიცოცხლეც თავის თავს არ გავს.

და ვიცი, წვიმა ნაფეხურს წაშლის,
არ რჩება არსად პოეტის კვალი,
ეხლა მეც მინდა ზღვა გადმოვცურო,
ან გავხდე მშვიდი "ქაღალდის ნავი