შენს სახლში, პირველად რომ შემოვდგი ფეხი
მას შემდეგ დავიწყე შენი ცხოვრების სრულად გაზიარება.
მომინდა იმ წლებშიც მეცხოვრა შენთან ერთად,
როცა საერთოდ არაფერი იცოდი ჩემი არსებობის შესახებ.
ყველაფერი ერთნაირი სიძლიერით შემიყვარდა,
ყველა ნაწერი შენით იწყებოდა და არცერთში დასრულდი.
არ ვიცი რას ველოდებოდი ან რატომ,
როცა მე ვერც კი გამიცანი.
შენ არ იცი როგორ ყავას ვაკეთებ,
რამდენ კოვზ შაქარს ვიყრი,
მძინარე როგორ ვეძებ საყვარელ თითებს,
როცა ცუდ სიზმარს ვხედავ
ან სულაც, როგორ შევკიდებდი შენს მაისურს კარადაში..

ახლა იმდენი პრობლემა მაქვს,
რომ ხანდახან დღე ისე გადის არ მახსენდება საკუთარი არსებობა,
მაგრამ შენი ყოველთვის.
ალბათ ეს არის სიყვარული,
როცა შემიძლია შენი სახლის წინ ბარდიულზე საათობით ვიჯდე
და ხელის გულებიდან მტრედებს ნამცეცები ვაჭამო.
მტრედები გრძნობენ შეყვარებულ ხელებს.

ამბობენ, რომ რასაც ვწერ პოეზიაა
ვამბობ, რომ ჩემი წილი პოეზია ადამიანებშია,
მათ თვალებში დამწყვდეულ ცრემლებში.

შეიძლება ერთი ცხოვრება რამდენიმე დღეში ჩაატიო,
მაგრამ ჩვენ ვერ შევძელით.

სახლში სადაც არ არის სიყვარული
ანგელოზები აღარ არიანო.