ჩემს სარკმელთან წვებიან
  შემოდგომის ფოთლები,
წვებიან და თითქოსდა
  ზამთრის ძილს ეძლევიან.
შემოდგომის ფოთლები:
  წითელი,ოქროსფერი...
მაგ ფოთლებში სიშორე,
  ოქტომბერზე მეტია.

ვხედავ როგორ არშიყობს,
  შენს ტუჩებთან ზაფხული,
ჩემი ნათითურები
    ისევ შემოგრჩენია,
მზისგან დამწვარ ხელებზე
    მოჩვენება წარსულის,
იმ წასულ დროს მახსენებს,
    მე რომ ხელში მეჭირა.

მაგრამ,როცა წახვედი,
    დრომაც ჯავრი იყარა,
იწელება დღეები,
    და უაზროდ გადიან.
მალე აბათ მოვისმენ,
    მოძველებულ სიმღერას,
რითაც ზამთარს ხვდებიან,
    მოსვლა რომ უხარიათ.

მალე მოვა ზამთარიც,
    შემოდგომას გარიყავს,
შემოდგომის ფოთლები,
    იქცევიან ფიფქებად.
მე კი,განსაკუთრებით,
    სულ ყველაზე ძალიან,
მენატრები,როდესაც
    ფოთოლცვენა იწყება.