ამოვიდა ცხელი ორთქლიდან ვითარც მზემ დაწვა ღრუბლები,
და სიამისგან განაბული ჩუმად ჩავრჩულე ყურბლებში,
მე ხომ შენი ვარ და შენ ჩემთვის არ უნდა გეთქვა რომ მაინც,
და ერთწამიან ცხოვრების გზას - ფერფლად შევყურებთ ფეხფლამდის,
ყუთში ჩაკეცილს დაგიმახსოვრებ, ამოიტვიფრა აქაც ხომ მაინც,
ერთი წვეთისგან როდის შედგება ჩვენი ცხოვრების წამები და-ის,
ვინც გვიყურებდა და შურდა და ფიქრობდა და სდუმდა,
სურდა ეთქვა და რომ მეც მეთქვა, რომ მადლობა, რომ არაფერს,
ხომ არ გინდა, რომ ჩავარდეს ეს დღე, რომ არ გაწვალდეს,
ჩვენც ხალხი ვართ, რომ კამათელ-ზე გაგორდება ორი ზარი,
ხან ერთი და ხან მეორე,
და ის მაინც სდუმდა და ჩუმდა,
და ამბობდა, თავისთვის, არაფერს სჯობდა,
რომ ეგრე მოქცეულიყო, როგორც მოიქცა, მალადეც ძმაო,
მალადეც ძმაო, აი შენ !