შენ მართალი ხარ...
მე კი სიყვარული მამტყუნებს მუდამ.
ჩვენ ვერასდროს ვრეგულირდებით,
რადგანაც შენში ღმერთია და ჩემში კი იყო,
შენს გამო იყო...
როგორც მინაზე დარჩენილი ნახევარწვეთი
და ერთი წვიმა.
ხიდან მომწყდარი ფოთოლივით ვეცემი ასფალტს
და ვგრძნობ შენს სუნთქვას,
როგორც მიზეზს თავისუფლების.
მინდა ამ სუნთქვამ მიმაფლითოს შენს ნაფეხურებს
და როგორც ქარმა გამიყოლო, ვერ შემამჩნიო...
მე მალე წავალ...
ჩემზე მალე
და ჩემმა წასვლამ სხვაზე მეტად არ გაგაკვირვოს,
რადგან ყოველდღე თვითმკვლელობის ჟინი მაცოცხლებს.
შენი ღიმილი,
შენი ხელები,
შენი მუხლები,
შენი თითები...
როგორ არ მინდა მივატოვო და ლოცვას ვიწყებ...
შენ მართალი ხარ...
ჩემში ღმერთი ნამდვილად იყო,
რომელიც არსად წასულა და თავად დავტოვე.
მე მჭირდებოდა შენი სუნთქვა,
როგორც წილი ჩემი ჟანგბადის,
რომ გულმკერდიდან ფილტვებივით ამოვიტანე დამხრჩვალი ლექსი.

(ანდრეა მოსეშვილი)