ალბათ, ოდესმე, ყველაფერი კარგად იქნება,
ალბათ, ოდესმე, დასრულდება ძველი სიზმარი,
მახსოვს, როდესაც ჩაგიარე სიონთან, გვერდით,
გაგიღიმე და შენ, ძვირფასო, ვერც კი მიცანი.

ირეკებოდნენ სამრეკლოდან წმინდა ზარები,
ცვიოდა თოვლი და გუმბათი მოჰგავდა მყინვარს,
მშვიდად შევაღე ეკლესიის დიდი კარები,
ამოვეფარე ქრისტიანი მლოცველის ნიღაბს.

ალბათ, ოდესმე, მეც ვილოცებ კვლავ, როგორც ადრე,
ალბათ, ოდესმე, მეც გადავშლი ჩემს თავთან ედემს,
ვუმზერ კუთხიდან ხატების წინ დარცხვენილ თვალებს,
დღეს რომ ამხელენ იმას, რაც კი აქამდე ვერ თქვეს.

თოვლისფერ თბილისს სევდისფერი ფიფქები ათოვს,
უმისამართოდ მივუყვები გათოშილ ქუჩას,
ვიღაცა ლოთი სიყვარულის სონეტებს გალობს,
მე არ ავყვები, გავჩუმდები და არა უშავს...

და არა უშავს, რომ ვივიწყებ ლექსების წერას,
ვივიწყებ ტკივილს- ძველ სიყვარულს გული არ იმჩნევს,
მივდივარ წყნარად, არ მაწუხებს ნაცნობი სევდა
და სიონამდე უკანასკნელს ვითვლი ნაბიჯებს .