როდესაც ოთახში შევდივარ
ჩემს ცივ ოთახში
ვიცი,რომ სიმარტოვე იქაც შემომყვება,
ვიცი,რომ სიცარიელე იქაც შემავსებს
და ამიტომ
მე ძილზე მეტად
სიფხიზლე მჭირდება ხოლმე...

ხანდახან ჩემს ნაბიჯებს ვაკვირდები და
მწყინს...
მწყინს რომ არავინ მეძებს...
არავინ მომყვება უკან,
თუნდაც სანუგეშოდ,
თუნდაც ჩემს დუმილის მოსასმენად...
მე თავისუფალი დროის მეტაფორა ვარ...

როდესაც მესმის და ვხედავ როგორ უარმყოფ,
გული მტკივა,
ცრემლები გუბდებიან თვალებში
და ვიღიმი...
თუმცა მახსენდება ქრისტე,
რომელიც ყველამ უარყოფის(ჯვარზე გაკვრის)შემდეგ იწამა...
მხოლოდ ეს არის ჩემი ნუგეში...

როდესაც სარკეში ვიხედები
მე ვხვდები რატომ არ გიყვარვარ,
ვხვდები რატომ მარიდებ თავს
და რატომ
გიზიდავს სხვა...
მაგრამ მახსენდება მახინჯი იხვის ჭუკი ზღაპრიდან
და ვმშვიდდები..