შენ მსუბუქი ხარ,
ფილტვებში თავის მტვრევით
და
იქ დაფშვნილ ჟანგბადივით...

შენ ზღვა ხარ,
აღელვებულ ტალღებთან
ერთად
ნაპირზე გამორიყული სისველე...

შენ ის ხარ,
ის...
და მორჩა...

მე ქუჩაში წვიმის შემდეგ
დარჩენილი გუბე ვარ...
შენ კი ის ვინც
ამ გუბეში
ფეხს ჩადგამს
და
გადაივლის...
ისე, რომ
სისველეს არ შეიმჩნევს
ტერფებზე...

ასეა შენ ჩემსას ვერ გრძნობ,
მე კი შენი უსიტყვოდ მესმის...
როგორც
ღმერთს ესმის
ჩემი
ლოცვის გარეშე...