ესეც საღამო -
დაფლეთილი ლოდინის ფარდა.
და სანამ ცრემლებმა არ აუვსო თვალები ღამეს,
ვიწყებ სიზმრების გადარჩევას -
ვაზომებ წყენას.
გაცხადებულ მშვენიერებას -
შეყვითლებულ ფერისცვალებას.
მარაოსავით გაშლილ ფარდაგზე -
ლეკურივით გაწოლილ ვნებას.
ნება-ნება ვაწებებ თვალებს.
ვხედავ!
ვხედავ!
ვხედავ!