ქუჩას მივყვები მარტო და მომაკვდავი ღამე,
სიცოცხლის ბოლო წუთებს, ხურდა ფულივით ითვლის.
უკან რომ მომდევს ჩრდილი,ბნელი ჩიხები ჭამენ
და წყევლასავით მიპყრობს,მივიწყებული თითქმის,
იტალიური ეზო და აივნების რიგი.
ვაკვირდები და ვიწყებ მოგონებების ქავილს,
რადგან ბავშვობის ფიქრებს, ოცნებებსა და სიზმრებს
წითელ სარეცხის თოკზე, ჩამოუხრჩვიათ თავი.
ვხუჭავ თვალებს და მესმის, დედის – „ ამოდი ჭამე“,
ეს აივანი ჩემი, ჩაი, სურნელი პიტნის...
ქუჩას მივყვები მარტო და მომაკვდავი ღამე,
სიცოცხლის ბოლო წუთებს ხურდა ფულივით ითვლის.