ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ეძღვნება ქართველ ფსევდოფრიგიდულ ქალებს

მე გიღალატე _ვერ მოვთვლი მერამდენჯერ.

ყველაფერი კი რა ლამაზად დაიწყო.
რომ დავიბადე საშოშივე გაისმა ჩემი ტირილის ხმა_მიყვებოდა დედა.
ბავშვობა ზღაპრულ სამყაროში გავატარე, მთიან მდინარისპირეთში, სადაც მეგონა ქალთევზები ამოყოფდნენ თავს, ან ოჩოპინტრე ჩამოჰკრავდა ჯადოსნურ სიმებს, ან ყორნად ქცეული პრინცი გამიტაცებდა და სიყვარულს შემომფიცებდა.
სამწუხარო ამ ოცნებებში ის იყო მხოლოდ, რომ იმ სამყაროდან ბოლომდე ახლაც კი ვერ განვიკურნე.
კარგა ხანი, კარგა ხანი ვეძებდი ნამდვილ სიყვარულს, ხან სად, ხან კი ვისში. ვეძებდი, მაგრამ პირველივე კოცნის შემდეგ ვხვდებოდი რომ ის გემო, რომელიც კოცნის შემდეგ მრჩებოდა, არ იყო ის გემო, რომელსაც ამდენი ხანი ვეძებდი და ველოდი.
ბოლოს კი შეგხვდი შენ, ადამიანს რომელმაც პირველი ნახვისას გამახვია მაგიურ აბლაბუდაში, რომელსაც პირველივე დღეს გაკოცე და ვიგრძენი, რბილი, თბილი და ტკბილი გემო, რომელმაც იმხელა საწვავი მისცა გულს რომ პერპეტუმმობილე ჩამირთო და ცეცხლი ამიგიზგიზა.
შენ იყავი ჩემი პრინცი, შავი ყორანი, ოჩოპინტრეს სიმები და ჯადოსნური სალამური, ყველა ჯადოსნობა შენ გახდი ჩემთვის_შემიყვარდი!
შემდეგ იყო ლამაზი და მოკრძალებული ქორწილი, რომელიც ვიმათხოვრე და ძლივს მივიღე წყალობად_ ისე არ გინდოდა. ყველაფერი ჩუმად და მოყუჩებულად გერჩივნა რაღც მიზეზების გამო.
ქორწილის დღიდან წვეთ-წვეთ ასხამდი იმ ჯადოსნური მდინარის წყალს ჩემს აგიზგიზებულ კოცონს, რომელშიაც ბავშვობაში უშიშრად ვბანაობდი და მეგონა ოქროს თევზებს ვიპოვიდი ყოველ ჩაყვინთვაზე.
ზღვა წვეთობით დაილიაო და .... პერპეტუმმობილებიც არ არსებობს თურმე!
შენ ყველაზე სათუთი არსება თუ სუბსტანცია იყავი ჩემთვის, რომლის შეხებაც კი მეშინოდა, რამე არ დამეშავებინა, რამე არ მეტკენინებინა სულ ამის საფრთხეს ვგრძნობდი. ეს სუბსტანცია კი მალე საკმაოდ ბასრ და მტკიცე იარაღად იქცა.
ამ იარაღმა ჩემს ასტრალურ სხეულს ჯერ თმა მოჰკვეთა, შემდეგ ნაწილ-ნაწილ დაანაკუწა და დაანაწევრა. ჩემი ასტრალური სხეული მოზაიკის მარცვლებს დაემსგავსა, რომელსაც მხოლოდ ზებუნებრივი ძალა თუ ააწყობს მთლიანად და ისიც, რა გამოვა, არავინ იცის, იგივე კი ვეღარ იქნება ვერასოდეს.

იყო პრობლემები, იყო კამათი, იყო უნდობლობა, იყო დაშორების მცდელობა, რომელსაც ყოველჯერზე რაღაც აწებებდა. ნაწიბურები კი უფრო და უფრო შორდებოდა ერთმანეთს, უფრო და უფრო მეტი იმსხვრეოდა და აღმოვჩნდით სრულიად უცხოები ერთმანეთისთვის.
იმდენად უცხოები, რომ ვნატრობდი სადმე წასულიყავი და დაგეგვიანა, რომ ცოტა ხნით მაინც მესუნთქა უშენო ჰაერი.
ერთ დღესაც ვიგრძენი თუ როგორ მინდოდა მოფერება, შეხება, თავზე ხელის გადასმა, წელზე ხელის შემოხვევა, მიკვრა, ერთ სხეულად ქცევა...
მივხვდი რომ მჭირდებოდა სიყვარულის რაღაც მინიშნება , რომ თავი ერთ ჩვეულებრივ მეძავად არ მეგრძნო, რომელიც სხეულს პატიოსანი ქალის სახელისთვის ყიდის.
აღარ შემეძლო მეტი, აღარ შემეძლო ამეტანა მთელი დღის გულგრილობა და საღამოს კი ვალის მოხდა, ვალის, რომელიც ვინ დამადო, რატომ დამადო გაუგებარი იყო და არის ჩემთვის.
როგორ მძულდა შენი თითების შეხება, რომელიც ყოველღამე მისკენ მაბრუნებდა ხარკის ასაღებად.
ისე მძულდა ჩემი თავი, რომ შენც შემძულდი!
შემძულდა ქალობა, სამყარო, დაბადება!
მას მერე კარგა ხანი ვიქნებოდი ასე, სანამ ერთი ჩვეულებრივი მამაკაცის ჩემი ხორცითა თუ სულით დაინტერესება არ გამომაფხიზლებდა. მაშინ მივხვდი რომ ქალი ვარ, ადამიანი, პიროვნება, რომელსაც იმაზე გაცილებით მეტი შეუძლია, ვიდრე მუდმივ მევალედ ყოფნა.
ამ ქალს  შესძლებია იყოს მიმზიდველი , მომხიბვლელი, მას ისევ შეუძლია იოცნებოს და იყოს სასურველი.
და...
გიღალატე...
გიღალატე იმ კაცთან , მაშინ როცა გეგონა რომ შენთან ვიყავი და შენ იკმაყოფილებდი ცხოველურ ჟინს, მე მასთან გღალატობდი, წარმოვიდგენდი რა თუ როგორი ნდომითა და სურვილით მიყურებდა და ჩემს გვერდით მჯდომი, ყოველჯერზე ცდილობდა 2 თითით მაინც შეხებოდა ჩემს ხელს. ვიხსენებდი მის მძიმე სუნთქვას, მის ცხელ თითებს, გულისცემას და ათრთოლებულ ტუჩებს...
7 წლის შემდეგ პირველად მაშინ ვიგრძენი ქალური სიმების შერხევის სიამოვნება.
მას მერე გღალატობ...მერამდენედ? უკვე ვერ მოვითვლი.
ნიმფომანიაკად ვიქეცი, რადგან ჩემი საყვარლები გეომეტრიული პროგრესიით მრავლდებიან.
იცი, ოცნებაც დავიწყე! მე უკვე ვოცნებობ!
ვოცნებობ, თითქოს შენ მიღალატე, წახვედი სხვა ქალთან და გამათავისუფლე!
მე კი, ქალი, რომელიც დუღს სისხლით, რომელსაც უყვარს საკუთარი თავი, სული, სხეული, კვლავაც გიღალატებ, სანამ ან შენ არ შეიცვლები ან კი ცხოვრება არ შემცვლის და მიმაყოლებს ჩემს ასტრალს!

69 წლის მერის წერილი დღიურიდან.