ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

"ჰო!
გაშოტილა ეს უზრდელი და მზიან ამინდებზე ფიქრობს" - ამბობს კაცი და ნერვიულად დააბიჯებს.

დორტმუნდის აეროპორტი ნებისმიერი სოფლის ავტობუსების მოსაცდელის ტოლი თუ იქნება სიდიდით.

ღამის 12 საათზე აეროპორტი იკეტება დილის 4 ამდე.
ამ დროს რეისს მომლოდინე გაოცებული მგზავრები, უბრალოდ მიმდებარე მაკდონალდსში გარბიან, რომ გადაამოწმონ რომელ საათამდე მუშაობს.

სიცივეში დარჩენა არავის ხიბლავს.
მაგრამ ამაოდ, ჩვენი ძვირფასი მაკიც გვღალატობს და პირველ საათზე სიბნელეში ინთქმება.

მგზავრებს ისღა დარჩენიათ აეროპორტის შესასვლელში, ორ ელექტრო კარს შუა რამდენიმე სკამზე მოკალათდნენ.
ათამდე ქართველი შეიყარა.

ოთახი პატარაა,
სულ ათი სკამი დგას.

ამ ათიდან სამზე წევს უზრდელი კაცი, რომლსაც ძინავს და ძილში ისე იღიმება, გეგონება მზიან ამინდებზე ფიქრობს.
არც თუ სასიამოვნო სუნი ასდის.
თავქვეშ მოჩანთო პარკი უდევს, გვერდით ორ ევროდ ნაყიდი წყალი, რომელსაც ეტყობა, რომ როცა დაიცლება ონკანიდან ავსებს..

-"სამი კვირის წინ ძმაკაცი იყო და ამ ტიპზე მითხრა.
კიდევ აქაა ეს უპატრონო?" -ირონიულად ამბობს შეკრებილთა დირიჟორი კაცი. ქალები ხვიხვინებენ.

-"აა ძმაო შენი გერმანელები, კარგ გერმანელს ცუდი ქართველი, მირჩევნია. წესი ამათ არ აქვთ, არაფერი ამათ არ იციან.
ან ქალს არ სცემს პატივს, ან რამე წმინდა არ აქვს, რას გაშოტილა. უზრდელია და არაკაცი.
ხთფუი..."

-"ისე გერმანელები ცივი ხალხია,
მაგრამ თავისთვის ძალიანაც კარგები არიან." - განმარტებას იძლევა ქალბატონი ლალი.
რომელიც მისივე თქმით უკვე წლებია გერმანიაში მოხუცს უვლის.

დრო და დრო შეკრებილები ივიწყებენ უზრდელ კაცს და აეროპორტის გაღებამდე ოკეანე დროს, პირადი ცხოვრების გადმოლაგებაში კლავენ.

ამასობაში კაციმ ისიც კი მოყვა, რატომ დაარქვეს მშობლებმა, ეს უცნაური სახელი "კაცი".
როგორ დაიბადა
და ტრადიციულად გაიზარდა.
რა არის მნიშვნელოვანი,
რა უყვარს,
რას ფიქრობს,
რა უჭირს,
რა უხარია,
რის გამო წამოვიდა საქართველოდან და რატომ ბრუნდება უკან.

-"გერმანიაშიც გაფუჭდა ბოლო დროს ცხოვრება" - დაიჩივლა კაციმ.
"არაფერი აღარ იპარება, ბიჭებს უკვე ერთი კოლოფი სიგარეტის მოპარვის გამო დეპორტზე სვამენ.
ძმები სხვაგან გადადიან მოსაპარად, საფრანგეთში, ესპანეთში. აქ აზრი აღარ აქვს.
მე კიდე საქართველოში ვბრუნდები, ჩემს ქვეყანას მივხედავ ისევ.
ქალები არიან აგერ და არ მინდა, მაგრამ ერთი ამ ნემეცების დედასაც შევეცი."

პარალელურად სამ სკამზე მძინარე,
ფეხებს შლის,
ბრუნდება მეორე მხარეს,
უკანალს მგზავრებისკენ აქცევს და ძილი განაგრძობს.

-"აჰა,
თქვენი გერმანელები,
ქალბატონო ლალი" - იქედნურად იძახის კაცი. "ამას ქართველი არ იკადრებს!"

ეს იყო და დილის ოთხი საათიც მოსულა.
აეროპორტის კარი იღება,
ენაწყლიანი კაცი საქართველოში ბრუნდება,
დორტმუნდის აეროპორტში კი მგზავრებისთვის განკუთვნილ სკამებზე, ძინავს გერმანელ არაკაცს, რომელიც მზიან ამინდებზე ფიქრობს...