ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
21 აპრილი, 2018


დაბადების დღე

                      ნაწილი მეხუთე

- ნინი შეგიძლია გამომყვე?
- კი სანდრო, რა ხდება?
- ეგ მე უნდა მეკითხა, წინა კვირას არ იყვნენ ეხლა რაღა უნდათ?
- აბა მე რა ვიცი როდის, რა მოუნდებათ მაგათ კიდე, ვერც შენ ვერ გაიგებ და ვერც მე.
- გეხვეწები მიხედე რა, მე თავი აღარ მაქვს.
- რა მოხდა, კიდე იჩხუბეთ?
- აღარ მინდა, მაგაზე საუბარი.
- კარგი დამშვიდდი. მათ მე მივხედავ.
            სანდროს რთული დღის შემდეგ, მთელი ღამე  ჯერ, კიდევ წინ აქვს. გადაღლილმა, ცოტახნით გარეთ გადაწყვიტა გასვლა. კლინიკის ეზოში, ჩამოჯდა და ჩაფიქრებული და გამალებით ცას შეჰყურებდა. მარიტას სიტყვები, გამუდმებით ყურში ჩაესმის. „ საყვარელო მოდი, სახლი ავაშენოთ პატარა, მაგრამ მყუდრო. ჩვენი საძინებლის ფერს, მე ავარჩვ მისაღებისას კი შენ. წარმოიდგინე, რა ლამაზი იქნება, მე უკვე წარმომიდგენია და ბედნიერი ვარ. შემიძლია ვიყვირო კიდეც, მიყვარხარ სანდრო, მიყვარხაარ! “
- ლამაზი ღამეა ხო?
- ელენე ესეთ დროს, აქ რას აკეთებ?
- მარიკა დეიდა, სახლში გაუშვით, მე კი აქ დავჩი.
- კი  მაგრამ გვიანია, რატო არ  გძინავს.
- მთელი დღე, არ გამოჩენილხარ ალბათ ცდილობ, რომ შენზე განსაკუთრებული წარმოდგენა გამიჩნდეს.
- ვინ ხარ?
- ვერ გავიგე?
- რამდენი ხანია, გიცნობ და არ ვიცი ვინ ხარ?
- სასაცილოა, მართლა გაინტერესებს?
- კი რატომაც არა. მე, ყველა მეგობარზე, თითქმის ყველაფერი ვიცი.
- მერე ჩვენ ვმეგობრობთ?
- რა არა?
- ჰოო, რა ვიცი.
- მიდი ეხლა მითხარი. ვინ ხარ, როდის დაიბადე?
- ელენე კალანდაძე, დავიბადე 1994 წლის 27 ოქტომბერს. მყავს დედა და უფროსი ძმა. ლუკა, ეხლა სხვა ქვეყნაშია,  წელიწადში ორჯერ,  ჩამოდის მხოლოდ. აქაურობა არ მოსწონს და ერთ კვირაშივე უკან ბრუნდება. პროფესიით სტომატოლოგია,  ვერ ვიტან სტომატოლოგებს.
- რატო ვერ იტან?
- ერთადერთხელ მომიწია მასთან მისვლა, ისიც ძალიან მტკიოდა, თორე მტრისას მის ხელებში, რომ ჩავვარდი. მაინც ამოვიღე კბილი. სიბრძნის კბილი იყო და ერთი კვირა, ჩემს ძმას ვლანძღავდი.
- ღმერთო რა სასაცილო ხაარ.
- იცინე, იცინე და მე იცი რა საშინელი კვირა მქონდა?
- წარმომიდგენია, საცოდავი. (იცინის)
- ეხლა შენი ჯერია.
- სანდრო კანდელაკი, დავიბადე 1991 წლის 18 ივნისს. დედის ერთა ვარ, მართალია, ჩემ დაბადებამდე, ყველა გოგო ვეგონე, მაგრამ ბიჭი გავჩნდი და ერთადერთი. მყავს ძალიან საყვარელი დედა, არ ვიცი შეამჩნევდი თუ არა დღეს ის, აქ იყო. ძმა არ მყავს, მაგრამ ბევრი მეგობარი მყავს, რომლებიც ყოველთვის გვერდში მიდგანან.
- ვიცი დღეს მე, დედაშენს ვესაუბრე.
- ესეიგი, დღეს მითვალთვალებდი?
- არა რას ამბობ, უბრალოდ შენი ოთახიდან, ცოტა განერვიულებული გამოვიდა და ცოტა ვისაუბრეთ.
- რაზე ისაუბრეთ?
- მამაშენზე მიამბო, ძალიან ვწუხვარ. დედაშენი ძალიან განიცდის შენზე, მითხრა რომ აგრესიული, მამის სიკვდილის შემდეგ გახდი, თუმცა ეს მე არ შემიმჩნევია. ალბათ ამისთვის  საკმარისად, არ გიცნობ ჯერ.
- და გინდა, რომ მიცნობდე?
- არ ვიცი, ალბათ კი.
- გეძინება?
- არა მესიამოვნა გარეთ გამოსვლა, შიგნით ძალიან ჩახუთულობაა.
- კი, მაგრამ წასვლის დროა, უკვე დიდი დრო გავიდა, რაც გარეთ ხარ. წამოდი თავისუფალ პალატას მოგიძებნი და დაისვენე.
- ჩემზე, რატო ზრუნავ?
- ცუდი რა არის ამაში, თუ ახალ შეძენილ, მეგობარზე ვიზრუნებ.
- ააა, ხო მეგობარი. კარგი შევიდეთ, მაგრამ პალატაში არასდროს, დამიძინია და ეხლაც არ ვაპირებ, ისე მადლობა შემოთავაზებისთვის.
- წამოდი, ნუ გეშნია არავინ შეგაწუხებს.
                ელენე თითქოს ხვდება, რომ სანდროს რაღაც აწუხებს, მაგრამ არც უნდა კითხოს, ჯერ ნდობაც კი არ მოუპოვებია. მიყვება სანდროს და ვერც ვერაფერს ამბობს, ცდილობს მალულად დააკვირდეს, მაგრამ ეშინია,  არ შემოიხედოს. სანდრო მაღალია, დაახლოებით 1. 80 იქნება ალბათ. მწვანე თვალები აქვს, როგორც სანდროს დედამ თქვა მამას გავს, მასაც ზუსტად, მწვანე ფერის თვალი ქონდა. თმა შუაზე აქვს გაყოფილი, ისეთი მოწესრიგებულიაა ეტყობა, რომ საკუთარ თავს, დიდი დროს უთმობს.  ელენეს ხმა არც გაუცია, თავის დაქნევით, პალატაში შევიდა. სანდრომ ახლომახლო ყველა ექთანი გააფთხილა, რომ მე_9 პალატაში, არავინ არ უნდაა შესულიყო.
- რატო წახვედი სასტუმროდან?
- მართლა გაინტერესებს?
- რო არ მაინტერესებდეს, ეხლა აქ არ ვიქნებოდი.
- დავალება მქონდა შესასრულებელი,  ჩიკაგოშიც მიისის გამო გამიშვეს.
- რა დავალება, რა მისია? ცოტა გარკვევით ამიხსენი?
- ჩემი ძმა დაიჭირეს, ციხიდან გამოსაყვანად, 300 000 დოლარი იყო საჭირო, ჩემ მეგობარმა, კი მირჩია ადგილი, სადაც ფულს მარტივდ ვიშოვიდი. თავიდან, ყველაფერი, მარტივი მეგონა სანამ მივიდოდი. თუნცა, ყველაფერი ძალიან დიდი რისკებთან იყო დაკავშირებული, ერთი პატარა შეცდომაც და ყველაფერს გავაფუჭბდი. დედას  ძმის გამო, ნერვიული შეტევა დაემართა და  დღეს ის ინვალიდია. მე იძულებული ვიყავი, წავსულიყავი გესმის? ჩემების გამო, გავხდი იძულებული.
- ვინ იყო მარიტა, ვისაც ვიცნობდი?
- შენს დასაცავად, სახელის შეცვლაც მომიწია.
- ესერგი, ეს იყო ყოველღამე, გაუჩინარების მიზეზი?
- გეფიცები ვაპირებდი, ყველაფრის თქმას ვაპირებდი, მაგრამ მეშინოდა შენი დაკარგვის..
- ეხლა კიდე მუშაობ, მაგ ხალხთან?
- არა რაც აქ დავიწყე, მუშაობა წამოვედი. ეხლა რა იქნება?
- რას გულისხმობ?
- ეხლა, უკვე ყველაფერი იცი.
- არც კი ვიცი, ის ყველაფერი, რაც ჩვენ გადავიტანეთ, რეალური იყო? ჩვენ, რეალურები ვიყავით?
- მე შენთვის, არაფერი მომიტყუებია.
- მაგრამ მიმალავდი. არ ვიცი, დრო მჭირდება.
- რამდენი დროც არ უნდა გავიდეს, მე დაგელოდები.
- მე, მარიტა შემყვარდა და არა შენ. შენ, სხვა ხარ გესმის? გიყურებ და შენში ვერ ვხედავ მას, ვინც მე მიყვარდა.
- წამოდი, წავიდეთ?
- სად?
- იქ სადაც, ყველაფერს თავიდან დავიწყეთ.
- არაფერი არაღ იქნება ძველებურად, ის მხოლოდ წარსულია.
- გადი, ძალიან გთხოვ.
- კარგად ხარ?
- კარგად ვიქნები.
          სანდრომ ეხლა როცა ყველაფერი გაიგო, სულ სხვააირად დაწყო ფიქრი. ეხლა სააბოლოოდ დარწმუნდა, რომ მარიტა, არც არასდროს არსებობდა, მის ცხოვრებაში. ის ყველაფერი, წამიერი ბედნიერებას გავდა, რომელიც იყო და ძალიან მალე დამთავრდა.
- სანდრო აქ გიჯები მუშაობენ?
- მოიცადე, რა გაყვირებ, დამშვიდდი და მომიყევი რა მოხდა?
-შენ მითხარი, რომ არავინ შემაწუხებდა. ერთი ქალი შემოვიდა და გინდა თუ არა, ნემსი გიწევსო  ვერ მოვიშორე.
- (იცინის) ღმერთო, კარგი დაწყნარდი. შენ, დაჯექი და  მე გავარკვევ.
- იცოდე გადაეცი, რომ პაციენტი არ ვარ და შენი მეგობარი ვარ!
- კარგი, გადავცემ.
- ბიჭო, რა ხდება? ის, თინას მეგობარი, რას დარბოდა?
- პალატაში დავტოვე, დასასვენებლად და ექთანს შეშლია პალატა.
- რა საყვარელია, ცოტა გიჯია  რო არ იყოს.
- რაიყო, ჰო არ მოგეწონა?
- რატომაც არა, ძალიან ლამაზია.
- მიდი ჯობია, საქმეებს მიხედე.
            სანდრო სასადილოში ჩავიდა, ორი სენდვიჩი და ფორთოხლის წვენი დაამზადა. კარგი კურინალი არაა, მაგრამ კარგი გურმაინაი. ყველაზე კარგად, ხორცის შეწვა გამოსდის, როცა მეგობრები იკრიბებიან, ხორცის შეწვა, მხოლოდ სანდროს ეხება. არ უყვარს, კვერცხი და რაც კვეცხით მზადდება  ყველაფერს ერიდება.
- გავარკვიე და დამნაშავე, შენ ყოფილხარ.
- მე? რატო?
- მითხრეს, რომ არ იძინებდი.
- რავქნა პალატაში არასდროს დამიძინია.
- დაიჯერე?
- მეხუმრე არა?
- აბა ამის დაჯერება, როგორ შეიძლებოდა?
- მე კიდე, რა არ ვიფიქრე.  ეგ სულ შენ, უნდა შეჭამო?
- რატომაც არა, დღეს მთელი დღე, ვერ მოვიცალე ჭამისთვის.. მმმ, რა გემრიელიაა.
- ყველის სოუსით არის?
- სულელო, მოდი მეორე შენია.
- მართლა?
- ხო მოდი, გიყვარს ყველის სოუსი?
- კი, მაგრამ მხოლოდ სენდვიში.
- შენ რა გიყვარს, ყველაზე მეტად?
- ზღვის პროდუქტები, თითქმის ყველა. შენ?
- ჩემი გრაფიკის გამო, თითქმის სულ ვერ ვახერხებდი ჭამას, ისე ძალიან მიყვარს კორეული სამზარეულო. ერთხელ თინას დედამ, დაგპატიჟა და ძალიან მომეწონა.
- გასაგებია მეც მაქვს გასინჯული, კარგი სამზარეულო აქვთ.
- მადლობა სენდვიჩისთვის გემრიელი იყო, შენით მოამზადე?
- კი, შეიძლება კარგი, კულინარი არ ვარ, მაგრამ მოგეწონა?
- კი, ცუდი არ იყო.
- საინტერესოა, შენ რისი გაკეთება შეგიძლია?
- ერთხელ მეც აუცილებლად დაგპატიჟებ, ჩემს გაკეთებულ კერძზე.
- ხმამაღალი ნათქვამია, ვნახოთ აბა.
- გარეთ რაღაც ხმაურია ჰო?
- შენ დაასრულე ჭამა, მე გავხედავ.
        სანდრო დერეფანში გავიდა და ხედავს, რომ დაცვა ვიღაცას მისდევს.  გაურკვეველი ხმაური, რეამინაციული განყოფილებიდან  მოდიოდა, როდესაც მიახლოვდა, თითქმის ყველა ექთანი იქ, იყვნენ შეკრებილნი.
- ამჯერად რა მოხდა?
- არ ვიცი სანდრო, მეც ეხლა მოვედი. მგონი ვიღაც ბიჭი, იყო შემოპარული და პაციენტს, ხელოვნური სუნთქვის აპრატი გაუთიშა.
- მერე დებილები ხართ,  სად იყო დაცვა, ან მორიგი ექთნები?
- არაფერი ვიცი , მეც ეხლა მოვედი.
- გამატარე! ღმერთო, თინას აპარატი გამორთეს?
- რა ჯანდაბა ხდება? როგორ შემოვიდა?
- ეხლა მაგის გარკვევეას, თავი დაანებე და პაციენტს მიხედეე!
- სანდრო რა ხდება?
- ელენე წადი ოთახში?
- გული გაუჩერდა, მოემზადეთ!
- გული ვის გაუჩერდა, სანდრო ვისზე ამბობენ?
- ელენე გთხოვ წადი.
- თინააა? სანდრო თინაზე ამბობენ?
- ყველაფერი, კარგად იქნება გესმიის?!

                          გაგრძელება იქნება!
       

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები