ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
27 მაისი, 2018


დაბადების დღე

                            ნაწილი მეთორმეტე
    როცა მეგობრობა იმარჯვებს, როცა დედაა გვერდში გყავს და მამის დიდი იმედი გაქვს, ცხოვრებაც ალბათ ესეა მშვენიერი. მიზეზები, რომელიც გაძლევს საშვალებას, გახდე ბედნიერი. უბრალოდ  არ გინდა დაბრკოლებებზე, ფიქრი თუ რა შეგხვდება წინ. უბრალოდ იარე, ყოველთვის წინ იარე, ნუ შეგეშინდება  ეს სიყვარულია. ეხლა უკვე ცხოვრება, ამისთვის ღირს, კიდებ ხელს მჭიდროდ და არ შეგიძლია მისგან წასვლა, მიგყავს იქ, სადაც არავინ იცის შენს გარდა. პოულობ საკუთარ თავს,  იმეზე კარგად ვიდრე აქამდე, მომყვება თავდახრილი ცოტაც დაბნეული, ის ესეთი ლამაზი  თითქოს არ მახსოვს, ეხლა მისი გამოხედვაც სხვანაირია, მისი სურნელი უფრო ვიგრძენი. ეხლა უფრო მივხვდი, რაოდენ მნიშვნელოვანი გახდა ჩემთვის. მიმყავს და უკვე დარწმუნებული ვარ, მას აღარასდროს გაუშვებ.
- ვერ ვხვდები, რატო წამომიყვანე? ხო ყველაფერი კარგად იყო, კარგად ვერთობოდით? ისე ძალიან უცნაური ხარ, ჯერ შუა ცეკვის დროს გამომიყვანე გარეთ, მერე აქ მომიყვანე, არც კი ვიცი რატო...
- ელენე გაჩუმდი, ძალიან გთხოვ.
- რატო ბევრს ვლაპარაკობ? ისე ეს რა ადგილია, იქ თუ ყვირიხარ, აქ ალბათ მღერიხარ....
- შეგიძლია ორი წუთით, მაინც გაჩუმდე?
- კი როგორ არა, უბრალოდ ბნელა, სიბნელის მეშინია და ბევრ ლაპარაკს ვიწყებ მერე.
- და კიდე მე ვარ უცნაური, მოიცადე აქ გაჩრდი შუქს ავანთებ.
- ეს რა არის, სახელესნოა?
- ყოჩაღ! როცა გინდა,  ყველაფერს კარგად ხვდები.
- წვეულებიდან, წამომიყვანე იმისთვის, რომ ეს სახელოსნო მენახა?
- რა უმადური ხარ, იქნებ სურათები მაინც გენახა.
- მოიცადე ეს კაფე, ძალიან გავს  იმას, სადაც ჩვენ შევხვდით პირველად გამოვიცანი?
- სწორია, ეს კი შენი სახლია.
- ეს... ეს....
- ელენე შენი აზრით, ჩვენ ვინ ვართ?
- ჩვენ...
- ხედავ? ვერაფერს ამბობს, არ მოგწონს, როცა მეგობარს გეძახი.
- მართალია, არ მომწონს.
- ელენე არ მოგეწონა, წვეულებაზე ეკასთან ერთად, რომ მოვეედი აქამდე ისე მოვედით, ჩემთვის ხელიც არ გაგიშვია. შენი აზრით, ამ ყველაფერს რისთვის ვაკეთებდი?
- რისთვის?
- ელენე შენ რაც, ჩემს ცხოვრებაში გამოჩნდი, ყველაფერი შიცვალა, ისე ვეღარ ვცხოვრობ, როგორც აქამდე. აქამდე თუ დილა, ერთი ფინჯანი ყავით იწყებოდა, ეხლა უკვე შენზე ფიქრით იწყება. ყოველთვის მენატრები, როცა ჩემს გვერდით არ ხარ. ის ადგილი, სადაც პირველად წაგიყვანე, შენ გარდა არავინ იცის. ეს ადგილი, ძალიან მიტოვებული იყო, რამოდენიმე ნითიც, რაც აქ დგას მე მოვიტანე. ეს კედელი, იმ დღიდან გაფერადდა, რაც შენ გამოჩნდი ჩემს ცხოვრებაში.
- შეიზლება, გაგაფთხილო?
- გაფთხილება, აღარ არის საჭირო.
      ეხლა უკვე გაყუჩებული ზის, უკვე რამოდენიმე წუთია ხმა არ ამოუღია, ხელით ეხება ნახატებს და თვალებს ხუჭავს, ალბათ ფიქრებით სულაც იქ არის, სადაც გადავიტანეთ ეს დღეები. თმა მის თვალებს ფარავს. მე მიუახლოვდი, ვცდილობდი მისთვის თმის შეკვრას, მაგრამ ისეთი მოუხერხებელი ვარ, არ გამომივიდა. დამცინა მითხრა, რომ ძალიან სასაცილო ვარ და არასდროს გამომივიდოდა. მე კი უთხარი, ვისწავლიდი და შემდეგში, აუცილებლად შევძლებდი უკეთესად გაკეთებას. წასვლა უნდოდა, მე გავაჩრე და უთხარი, კიდევ ხუთი წუთით დარჩენილიყო ჩემთან.
- გეძინება?
- კი სანდრო უკვე გვიანია, იქნებ უკვე წავიდეთ.
- აუ კიდე, ხუთი წუთიც რა.
- უკვე იცი, რამდი ხუთი წუთი გავიდა?
- ვინ გირეკავს?
- დიტო, შენ?
- ეკა.
- რას აკეთებ?
- მოდი ერთდროულად გავთიშოთ.
- სიგიჟია, მაგრამ მოდი....
      ეხლა ისეთი უჩვეულოა, მისი ღიმილი, თითქოს ბავშვური, მაგრამ ძალიან ლამაზი. ქალაქიც ისეთი მშვიდია, თითქოს ლამპიონებიც თავს გვიხიან და გვესალმებიან. ნაწვიმარიაა, წვეთებიც ისე შერჩენიათ ფოთლებს, თითქოს ისინიც გრძნობებს ატარებენ და უხარით. პარკებიც თავისუფალია, თითქოოს ისინიც, ისვენებენ ბავშვებით გადაღლილნი.
- ჩემი შესვლის დროა.
- იცნებ კიდევ, ცოტახნით დარჩე.
- სანდრო უკვე გვიანია, თან ძალიან გაწვიმდა.
- ძილინებისა.
- ხვალამდე.
- შევდივარ...
- კარგი ჯობი წავიდე...
      სიტყვები უფრო ცოტა იყო, ვიდრე მისი სიჩუმე. დედამ გამაჩერა, უნდოდა ჩემთვის ეკითხა, როგორ ჩაიარა საღამომ?
იცის არ მჩვევია, კითხვის უპასუხოდ დატოვება. უბრალოდ გავჩუმდი და ჩემს ოთახში ავედი. ეხლა ვხედავ მას ფანჯრიდან, ალბათ ფიქრობს, რომ არასდროს დავასრულებ მის ყურებას, შუქი ჩააქრო და რამოდენიმე წუთში მისი შეტყობინება მომივდა. „ მაპატიე, მაგრამ იქნებ ესე, მაინც შეძლო ძილი.“
- თინა აქ რას აკეთებ?
- ელენე მაპატიე ესე ადრე, რომ გაწუხებ, მაგრამ შენი დახმარება მჭირდება.
- შემოდი, მოხდა რამე?
- არა ეხლა არაფერი, მირჩევნია გარეთ ვილაპარაკოთ.
- შემოდი მარტო ვარ, ლუკა დილით გავიდა, დედაც არაა სახლში.
- არ კი ვიცი, საიდან დავიწყო.
- თავიდან თინა, თავიდან დაიწყე.
- ილიამ ყველაფერი მომიყვა, მაპატიე ყველაფრისთვის, რაც გითხარი, გავიგე ჩემ გამო რეები გადაგიტანია, ალბათ შენს გარდა, არც არავინ მოიქცეოდა ესე.
- საბოდიშო არაფერი გაქვს, მე გავაკეთე ის, რაც საჭიროდ ჩავთვალე.
- დეტექტივი მართალი იყო, მგონი ის ისევ დამყვება, ვისაც ჩემი მოკვლა უნდოდა.
- სერიოზულად? მერე დაურეკე დეტექტივს.
- არ შემიძლია, მეშინია.
- თინა შენ იცი, ვინც არის ხო.
- კი ვიცი.
- ვინ არის? გემუქრება?
- ყველაფერს მოგიყვები, ოღონდ უნდა ვიცოდე, რომ არავის ეტყვი.
- გისმენ....
- კარზე ვიღაც არის.
- სანდრო შენც, ადრე გაიღვიძე?
- საერთოდ არ მეძინა, ვიცი რო მარტო ხარ.
- მარტო არ ვარ.
- ვაა თინა, როგორ ხარ? თავს როგორ გრძნობ?
- სანდრო ექიმი? ელენე შენ გჭირს რამე?
- არა თინა, სრულიად ჯამრთელი ვარ.
- აბა ექიმს, აქ რა უნდა?
- მოიცა დავფიქრდე, ძვირფასო რამე გჭირს?
- სანდრო...
- მოიცადეთ, თქვენ ერთად...
- კი თანა, თანაც ჯერ, დიდი დრო არ არის გასული.
- აუ ძალიან გამიხარდა, მოდი უნდა გაკოცოთ.
- საკმარისია, მიდი მოგვიყევი რა მოხდა? ვინ არის? სანდროსთან პრობლემა არ გაქვს, მას არაფერს ვუმალავ.
- ვიცი, სანდრო შენც გიხდი მადლობას, ელენე რომ არ მიატოვე, რთულ პერიოდში.
- ძალიან რთული იყო, შენი მეგობარი მაგრამ...
- ელენე მგონი, კიდევ ზარია კარზე.
- ანკა შენ, ატომური ბომბა დაგეცა? ესე ადრე არასდროს ამდგარხარ.
- მაგაზე უარესი, კოშმარი დამესიზმრა. გაიწიე შემოვიდე, რამე მჟავე მინდა არ გაქვს?
- როგორ ხარ ანკა?
- კარგად თინა, ვაა ექიმიც აქ ყოფილა. ექიმო ხო არ იცით, სულ რატო ვჭამ და კოშმარები რატო მესიზმრება?
- არ ვიცი,  მაგრამ ორსულობა გამორიცხულია?
- რააა?!
- ელენე ძირფასო, რა გაყვირებს?
- მოიცადე ანკა, შენ მერე დაგელაპარაკები. თინა მგონი დღეს, ვერ შევძლებთ საუბარს.
- მოიცადეთ, გარეთ ერთი გუდინი კაცი დგას, თინა შენთან არის?
- კი, მე გამომყვა.
- გავხედავ.
- მოიცადე ელენე, შენ აქ დარჩი მე გავხედავ.
- სანდრო ძალიან გთხოვ, ფთხილად იყავი.
- აქ რა ხდება?
- ლუკა კარგია, რომ მოხვედი, სანდრო გუდიანს დასდევს.
- მგონი ჯობია, ჯერ მე მომისმინოთ.
- მოიცადეთ ეს, ის იდიოტია?
- ლუკა გაჩუმდი, ჯობია თინას მოუსმინოთ.
- დაიკო კარზე, მანიაკი გვყავს და მშვიდად, როგორ უნდა ვიყოთ? ანკა შენ კიდე, ნუღა ჭამ მაგრდენს.
- შენ საიდან იცი, ანკა რამდენს ჭამს?
- მე საიდან უნდა ვიცოდე, რაც მოვედი, პირი არ გაუჩერებია.
- მაპატიე თინა, შენ გისმენთ.
- ეს კობრაა, ილიას მეგობარიი. ძალიან ბევრს სვავს და მერე თავს ვერ აკონტროლებს.
- მერე დააწყნარონ, მისმა მეგობრებმა. აქ რას აკეთებს, შენ რატო დაგყვება?
-  ლუკა ძალიან მთვრალია, ეხლა მასთან ლაპარაკს, არანაირი აზრი არ აქვს.
- თინა მისმინე, რამე გამოსავალი უნდა არსებობდეს, თუ ამბობ, რომ თავს ვერ აკონტროლებს, იქნებ ერთხელას სერიოზულად სცადოს შენი მოკვლა.
- თუ ილიას მეგობარია, ვერ ვხვდები გუდიანს, რატო უნდა შენი მოკვლა?
- ანკა ძალიან გთხოვ, გუდიანი მეორედ აღარ თქვა.
- რატო? ძალიან საყვარლად ჟღერს.
- ვაიმეე, ძალიან გთხოვთ ვინმემ გააჩუმეთ.
- ანკა მიდი აიღე, ეს ფუნთუშა და ცოთახნით გაჩუმდი კარგი?
- რა საყვარლობაა... თინა მაგან რამე დაგიშავა?
- არა არაფერი, მაგრამ ერთხელ, ჩემზე ძალადობა სცადა, მაგრამ მე გაქცევა მოვახერხე.
- რააა? ეგ როდის იყო?
- დაბადების დღემდე, რამოდენიმე თვის წინ. ბარში ვიყავით, ილია ცოტახნით გავიდა. გიორგიმ მითხრა, რომ მარტო არ ვიქნებოდი, რადგან ის იყო ჩემს გვერდით, მერე გახსენებაც არ მინდა, რაც იქ მოხდა.
- არა რა, მე მივდივარ!
- მეც!
- ბიჭებო მოიცადეთ!
- გოგოებო  აქ დარჩით, არცერთი არ გამოგვყვეთ უკან.
- ვგიჯდბი, ესეთ რაღაცეებზე.
- ანკა შენ რაღა დაგემართა? არა რა, ვიცოდი რომ სულელი იყავი, მაგრამ რა ჯანდაბაა ან ამდენს რატო ჭამ? თან ესე მშვიდად, როცა იცი სანდრო და ლუკა სად წავიდნენ.
- ძვირფასო ეხლა გაიცანი, შენი დაქალი? ერთი ორს, მოარტყამენ და დაბრუნდებიან, ნუ ნერვიულობთ, თან ღირსიცაა, ფუუ ბინძური...
- თინა აქამდე, რატო არავის უთხარი? ან პატრულში, რატო არ რეკავ?
- მემუქრებოდა, რომ ილიას ყველაფერს ეტყოდა.
- ეთქვა შენ ხო, არაფერში არ ხარ დამნაშავე.
- ვიცი, მაგრამ მაინც მეშინოდა.
- ნეტა გარეთ რა ხდება?
- ნუ ნერვიულობ, შენი ექიმი კარად იქნება, ძალიან მამაცი ბიჭია.
- ანკა ისევ ჯობია ჭამო.
- ისე რამდენჯერ, შევხვდით ერთმანეთს და ბოლოს ამ იდიოტის ცემა გვიწევს.
- ლუკა წამოდი აბა ვნახოთ, ვინ არის გუდიანი კაცი?
- ეეე ბიჭო, მოდი აქ! ხო შენ, შენ გეუბნებით. არ გცხვენია? ჯერ იმ საქციელის გამო, რაც ბარში ჩაიდინე, მერე სავადმყოფოში სცადე მისი მოკვლა, ეხლაც უკან დაყვები და ემუქრები.
- ის ჩემს გარდა, არავისი არ იქნება.
- აუ ეხლა, ამას მოვარტყავ.
- ლუკა მოიცადე, მოდი ორ ვარიანტს გეტყვით, აქედან შენ აირჩიე, რომელიც მოგეწონება. პირველი: თინას ცხოვრებიდან სამუდამოდ გაქრები, ან სამუდამოდ გაგიერთიანებთ მაგ სიფათს, მერე გამოვიძახებთ პატრულს და ცხოვრების დარჩენილ ნაწილს, ციხეში გაატარებ. რომელს აირჩევ?
- ბიჭებო საკმარისია, გაიწიეთ ამას მე მივხედავ.
- დეტექტივო, სწორედ შესაფერის, დროს მოხვედით.
- როგორ ხარ სანდრო?
- თქვენ ერთმანეთს იცნობთ?
- კი ლუკა, გრძელი ისტორიაა.
- ელენე როგორ არის?
- ისიც კარგად არის, ის მისი სახლია.
- უკვე საკმარისი, სამხილი მაქვს, ამის დასაკავებლად, მაგრამ თინას გადაეცით, ხვალ ჩვენების მოსაცემად მაინც მოუწევს მოსვლა.
- მე გამოვალ, და ისევ გიპოვი.
- აუ დეტექტივო მაპატიეთ, ეეე ბიჭი მოდი აქ! ეს იმისთის რაც ბარში გააკეთე, ეს აპარატის გათიშვისთის, ეს კიდე მუქარისთვის, ეხლა შეგიძლიათ წაიყვანოთ.
- ეხლა დანარჩენს, მე მივხედავ, კარგად ბიჭებო.
- ნახვამდის დეტექტივო.
- სანდრო ის, დეტექტივი იყო ჰო?
- კი და წაიყვანეს კიდეც, ასე რომ თინა, სანერვიულო აღარაფერი გაქვს.
- ძალიან კარგი, ეს აქამდეც უნდა მომხდარიყო.
- არც კი ვიცი, მადლობა როგორ გადაგიხადით.
- ჩვენ ისეთი, არაფერი გაგვიკეთებია.
- ანკა ნახე, მაინც მოვარტყი.
- კი ძვირფასო, დავინახე ვამაყობ შენით.
- ჩემი წასვლის დროც მოვიდა, კარგი იქნება ერთხელ გამოიაროთ, გავიხსენოთ ძველი დრო, მომენატრა თან მალე ტურები დაიწყება. სანდრო თქვენც გელოდებით.
- მადლობა თინა, აუცილებლად მოვალთ.
- თინა ძალიან გთხოვ, რაც არ უნდა მოხდეს, ყველაფერი მითხარი კარგი.
- მაპატიე შენში ვერ ვხედავდი, ნამდვილ მეგობარს, უკან მიმაქვს ყველა ის სიტყვა, რაც აქმდე მითქვამს. კარგი წავედი, ძალიან მიყვარხარ, ექიმო გაუფთხილდით ერთმანეთს.
- ელენე დედა სად არის?
- დედა, დეიდასთან წავიდა. ანკა საკმარისია, ამდენს ნუღა ჭამ ცუდად გახდები, მომეცი ეგ თეფში.
- ელენე დამანებე თავი, შენ გგონია ბევრი შევჭამე? სულ რაღაც...
- არ გინდა ჩამოთვლა, რაც დავინახე საკმარისია. მოდით აქ ორივე.
- ვის ეუბნები?
- თქვენ, ლუკას და ანკას.
- რა ხდება?
- როდემდე აპირებთ, ეგრე ჩუმად ყოფნას?
- საიდან მიხვდი?
- ლუკა შენ გასაგებია არ მეტყოდი, მაგრამ ანკა შენ? შენ რაღა დაგემართა? რაც არ უნდა მომხდარიყო, ყველაფერს სიტყვა სიტყვით იძახდი, როცა ესეთი მნიშვნელოვანი რამ ხდება, ეს დამიმალე?
- მე არაფერს შუაში ვარ, ეგ შენს ძმას კითხე. იმიტომაც ვჭამ ამდენს, რომ გავჩუმდე და არაფერი ვთქვა. მგონი ზედმეტი მომივიდა, გული მერევე.
- ვაპირებდით ყველაფრის თქმას, უბრალოდ საშვალება არ მოგვეცა.
- ელე შეგიძლია, ცოტახნით გვერდზე გავიდეთ?
- ვიცი, რაც უნდა მითრა.
- რა?
- შეიძლება, ანკა მართლა ორსულად იყოს.
- ვგიჯდები ესეთი ჭკვიანი, როგორ მყავხარ.
- მე კი შეიძლება ჭკვიანი ვარ, მაგრამ ამათ რა ეშველებათ, ანკას დეიდა გაგიჯდება, ეგ რო მართლა ორსულად იყოს. ისედაც ეგ ქალი ავადაა.
- ელე მაცივარი რატოა ცარიელი? ლუკა პროდუქტებდე არ დადიხარ
- დედა?
- ბავშვებო როგორ ხართ? რა შეშინებული სახეებით მიყურებთ, მოხდა რამე?
- არა არაფერი!
- კარგით, კარგით ერთერთმა, მაინც მიპასუხეთ.
- ეკა დეიდა, თქვენთვის კარგი ამბავი გვაქვს....
- აუ გააჩუმეთ. არაფერი დედა, ანკას უბრალოდ უნდოდა ეთქვა, რომ თინა იყო მოსული და ძალიან კარგად არის.
- ძალიან კარგი, მაკა დეიდამ თქვენი საყვარელი, ფუნთუშები გამომატანა, მოდით ერთად ვისაუზმოთ.
- მე თანახმა ვარ, თან ძალიან მშია.
- კი დედა, ანკა ძალიან მშიერია.

გაგრძდელაბა იქნება!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები