ნაწარმოებები


ლ ი ლ ე - 2018     * * *     მალე

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
13 ივნისი, 2018


დაბადების დღე

                      ნაწილი მეთხუთმეტე
- მიდი მომიყევი, როგორ ჩაიარა დღემ?
- საუკეთესოდ, დედა ნათლიაზე, რაღაც მინდა გკითხო.
- ისევ შეკითხვები, მიდი გისმენ.
- საბოლოოდ რა გახდა მიზეზი, ნათლია რატო დაშორდა, პირველ სიყვარულს?
- საკმაოდ ძლიერი არ იყო, მათი სიყვარული, ვეღარ გაუკლავდნენ სირთულეებს.
- ნათლიას ალბომში, სულ სხვანაირი იყო მათი, სიყვარული იქ ძალიან ძლიერები იყვნენ, მე ვფიქრობ, რომ ბრძოლა არ უნდა შეეწყვიტათ.
- ევა შენ მაინც, არ იშლი შენსას? თავი დაანებე, სხვის ალბომებს, ის მისი, ცხოვრება იყო.
- დედა შეგიძლია კიდევ, ერთ შეკითხვაზე მიპასუხო?
- ევა გეყოფა, კითხვების დასმა გვიანია დაიძინე.
- დედაა, გთხოვ.
- კარგი ოღონდ, მხოლოდ ერთი შეკითხვა.
- დაბადების დღემ, რა როლი ითამაშა, შენს ცხოვრებაში?
- ალბათ უფრო მზურუნველი გავხდი, იმ ადამიანების მიმართ, ვისაც ძალიან ცოტა დროს უთმობდი. არამარტო ჩემთვის, დაბადების დღემ, თითოეული ჩვენთაგანის ცხოვრება, თავდაყირა დააყენა.
- და მამა?
- ეგ უკვე, მესამე შეკითხვაა, საკმარისია დაიძინე.
- კიდევ ნახევარი საათიც.
- უკვე საკმარისია, ამდენი წერა.
- დედა დამიჯერე, ძალიან კარგი გამოდის.
- კარგი წავედი, შხაპი უნდა მივიღო, ხვალ ძალიან მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს.
- დედა ის ზუკა, საბოლოოდ გაიზარდა?
- კი შვილო, ის ეხლა უკვე შემდარი ექიმიაა.
- მოკლედ ყველა, ექიმი როგორ გახდა.
- ვის გულისხმობ?
- ვატოს შვილი ლევანი, ისიც ხო ექიმია.
- იცნობ?
- კი ჩემს სკოლაში სწავლობს.
    ბავშვი მომავლიდან, ხმები რომელიც გამუდმებით ჩამესმის ყურში და კითხვებს, რომელსაც გამუდმებით სვავს. მე ვხედავ, ბავშვს, ლაღს ბედნიერს, ის ჯერ 16 წლისაა და მომავალისკენ მთელი შემართებით მიისწრაფის. არ უშინდება სირთულეებს, დედამისს გავს, თუმცა არ უყვარს ბევრი ლაპარაკი,  ბევრი მეგობარიც არ ყავს, მხოლოდ საუკეთესოს არჩევს. ევა მომავლიდან, მწერალია ცდილობს ბევრი დაწეროს მათზე ვინს მის გარშემოა. დაწეროს ბევრი დედაზე, მამაზე რომელიც არ არის მის გვერდით. საუკეთესო მეგობარზეც ბევრს წერს, არც ლევანიზე ასრულებს წერას, მიუხედავად იმისა, რომ კარგად არ იცნობს, მაინც აქვს წარმოდგენა თუ, როგორი შეიძლება იყოს, ის სინამდვილეში.
- საღამომშვიდობის, სანდროს ვეძებ.
- კი ელენე, მიდი თავის კაბიეტშია, ახლახანს დაასრულა, პაციენტების მიღება.
- მადლობა ნინი.
- საყვარელო, აი სად ყოფილხარ.
- უკაცრავად?
- მაპატიეთ, სანდროს ვეძებდი და ვიფიქრე....
- მოიცადე, შენ ის გოგო არ ხარ, სანდროს ახალი?
- კი მე ვარ.
- მერე არ იცი, მე ვინ ვარ?
- ვიცი, სანდროს უფროსი.
- მართალი ხარ და მერე არ იცი, კაბინედში დაკაკუნების გარეშე, რომ არ უნდა შემოხვიდე?
- ეკა აქ რას აკეთებ?
-სანდრო ძვირფასო, არ შეიძლება, ჩემი თანამშრომლის კაბინეტში შევიდე? თან ელენეც ვნახე, თუმცა ჩვენ უკვე ვიცნობთ ერთმანეთს.
- რა გინდა?
- შენს გასაკეთებელ საქმეს, მე ვაკეთებ უკვე მივდიოდი. უი მართლა, ელენესთვის არ გითქვამს, ჩვენი შეთანხმების შესახებ.
- რას გულისხობს?
- ელე მერე მოგიყვები.
- სანდრო სირცხვილიაა, ჩემს მერე ეს, როგორ აარჩიე.
- ეკა გადი!
- არა რა უკვე საკმარისია, სანდრო გამატარე!
- ელენე ძალიან გთხოვ გაჩერდი.
- რატო უნდა გავჩერდე, გამიშვი!
- საკმარისია! რა გიჯივით იქცევი, მთელ საავადმყოფში, შენი ყვირილის ხმა ისმის.
- მე ვარ გიჯი და ეკა ნორმარული?
- წამომყევი!
- სად?
- სამუშაო საათები დავასრულე, დასვენემა მჭირდება და სახლში უნდა წავიდე.
- ეკა რა, შეთანხმებას გულიხმობდა?
- არაფერს, შენს გამოწვევას, ცდილობდა და შენც აყევი.
- რავქნა ვგიჯდები, ისევ ერთად, რომ მუშაობთ.
- მოდი ჩემთან, ჩემი ეჭვიანი გოგო.
- მოიცადე გავიხსენო, შენი სახე, ჩემი და ვატოს ცეკვის დროს.
- მაგ იდიოტს, ნუღა გამახსენებ.
- როგორი საყვარელი ხარ, როცა ეჭვიანობ.
- მოდი აღარ გავიხსენოთ.
      ჯერ არ მომიყოლია ყველაფერი, რაც ჩიკაგოში, მე და მარიტამ, ერთად გადავიტანეთ. ამის დროც, მოვა და ყველაფერს მოუყვები, მაგრამ ეხლა არა. ისედაც ახლახანს დავალაგეთ ურთიერთობა, ელე ძალიან ეჭვიანია. ნეტა გენახათ, როგორ გაბრაზდა ეკას სიტყვებზე, შემეშინდა კიდეც,  რომ რამე არ დააეშავებინა მისთვის. ვიჭერდი და ის მაინც, მიიწევდა მისკენ, ძალიან სასაცილო იყო ყველაფერი.
- შემოდი შვილო, მე ისედაც წასვლას ვაპირებ, სანდრო ზევითაა. ვახშამი მაცივარში დავტოვე, თუ მოგინდებათ ჭამეთ.
- ნახვამდის ეკა დეიდა!
- კარგად შვილო, თავს გაუფთხილდით.
- რას აკეთებ?
- მოდი ძვირფასო, არაფერს ისეთს რაღაცას ვწერდი.
- მანახე აბა, რა არის.
- ელე არაფერი ისეთი, მომეცი სისულელეები წერია.
- სანდრო ექიმი: თევზაობს, ხატავს და ეხლა გავიგე, წერს კიდეც. ექიმო საიდან, ამხელა ნიჭი?
- საყვარელო გეყოფა, დამიბრუნე ალბომი!
- მაშინ ერთი პირობით.
- გეყოფა, ისედაც ბევრი პირობები დამადებინე, მადლობა აღარ ვაპირებ.
- კარგი მაშინ, ეს ალბომი, ჩემთან დარჩება.
- კარგი ხო, გისმენ აბა ამჯერად რა გინდა?
- დამპირდი, რომ იმ ქაჯს, ერთი მეტრის რადიუსითაც, აღარ მიუახლოვდები.
- ეგ როგორ, ეკა ჩემი უფრსია.
- ესეიგი შენ გინდა,  რომ ეკა, ახლო გყავდეს.
- ძვირფასო ეგ, რა შუაშია მეც არ მინდა, მაგრამ მიწევს, რადგან დღეს ჩემი უფროსია.
- ოოფ...
- რა?
- არაფერი, აიღე შენი ალბომი.
- კარგი რა მაგის გამო, არ გვინდა ჩხუბი. მოდი რამეს უყუროთ.
- კარზეა ვიღაც?
- ჰო მგონი, მართლა კარზე ზარი.
- მოიცადე ფანჯრიდან  გავხედავ.
- ვინ არის?
- ეკაა? ამ ქალს აქ რა უნდა? ეხლა სახლშიც მოდის, თავი ვინ გონია! შენ დაპატიჟი არა, რათქმაუნდა შენ დაპატიჟე.
- ელენე სისულელებს ნუ ლაპარაკობ, მე არ დამიპატიჯებია, დაიცადე გავხედავ.
- გამატარე მე გავხედავ.
- ელენე კიბეზე, ძალიან გთხოვ ფთხილად!
- პატარავ  აქ რას აკეთებ, სახლი არ გაქვს, თუ უპატრონო ხარ?
- ეგ მე უნდა მეკითხა, იქნებ შენ ხარ, უპატრონო და უბედური, ჩემი შეყვარებულის სახლში, რას აკეთებ, რატო მოხვედი?
- გაიწიე, სანდრო სად არის?
- სხვის სახლში, დაუკითხავად რატო შემოდიხარ?
- სანდრო ჩემთვის, უცხო არ არის.
- რამდენს ბედავ!
- საკმარისია! ეკა აქ, რატო მოხვედი?
- საქმე მქონდა, თან შენი მედალიონი მოგიტანე, ჩემთან დაგრჩა.
- მგონი ჯობია, მე წავიდე.
- ელენე გაჩერდი, არსადაც არ წახვალ. ეს მედალიონი მე, დაკარგული მეგონა, შენ საიდან გაქვს?
- სასტუმროში დაგრჩა, დრო ვეღარ გამოვნახე დამებრუნებინა.
- ელენე გაჩერდი!
- მგონი აქ ზედმეტი, მე ვარ.
- აქ რა ჯანდაბას აკეთებ? კმაყოფილი ხარ, შენი სისულელეების გამო, ელენე წავიდა.
- ელენე წავიდა, მე ხო აქ ვარ.
- საკმარისია, წადი!
- ხელი გამიშვი, მტკივა!
- მეორედ ჩემს სახლში, აღარ გაბედო მოსვლა.
      ეკას სისულელებმა, ელენე ძალიან გააღზიანა. არც ტელეფონზე მპასუხობს, სახლში მივედი და ნინო დეიდამ მიხრა, რომ მარტო ყოფნა უნდა. ფანჯრიდანაც ვერ ვცდილობ, მის დანახვას,  ფარდა ჩამოაფარა. მხოლოდ ერთი აზრი, მიტრიალებს თავში და ვნახოთ შევძლებ თუ არა.
- ბიძია მანდ რას აკეთებთ? შესასვლელი, მანდედან არ არის.
- საბა ვიცი, ელენეს ჩემი ნახვა, არ უნდა, ხოდა გადავწყვიტე აივნით ავსულიყავი.
- მერე ეგრე, მოისურვებს შენს ნახვას?
- პატარა რაინდო, გაიწიე საშიშია მაინც, არ ჩამოვარდე.
- ბაბუა ნახე ბიძია, სად არის?
- სანდრო შვილო, მანდ რას აკეთებ?
- ჩუმად ბიძია, ელენემ არ გაიგოს, თორე მართლა ჩამოვარდები.
- საბა შვილო წამოდი, უკვე გვიანა, ამ დრომდე რა გინდა გარეთ.
- მოიცადე ბაბუა, ჯერ სანდრო ავიდეს მშვიდობით.
- მშვიდობაა, შეგიძლიათ წახვიდეთ.
- წარმატებები ბიძია!
- მადლობა საბა.
      რა საყვარელია, შუქი სულ ჩაუქვრია და იატაკზე ჩასძინებია. მოწყენილიც ისეთი ლამაზია, როგორ მოუხდა ეჭვიანობა, ეშინია, რომ წაართმევენ და იბრძვის. ვცდილობ ფთხილად ავიყანო, ხელში და საწოლზე დავაწვინო, თუმცა წუწუნებს. ბიტბუტებს „ კაი რა დედა, შემეშვი აქ მირჩევნია.“
- საყვარელო წამოდი, ჯობი საწოლში დაგაწვინო, აქ გაცივდები.
- ჯანდაბა სანდრო! აქ რას აკეთებ? როგორ შემოხვედი?
- ჩუმად ნუ ყვირი, დედაშენი გაიგებს.
- მერე რა ვეტყვი, რომ ქურდი ხარ.
- შვილო მშვიდობაა?
- არ გაბედო...
- კი დედა მშვიდობა, წადი დაიძინე.
- ეს შენ.
- არ მინდა.
- კარგი რა, შენთვის გავაკეთე, თან აქამდე ისე ამოვიტანე, დაბლა არ ჩამივარდა.
- სულელო... ღმერთს მადლობა უთხარი, რომ შენ არ ჩავარდი, თორე ბლინებს, ისედაც შევჭამდი.
- კიდე გაბრაზებული, ხარ ჩემზე?
- არაფერს არ მიყვები, არ მეუბნები, რა მოხდა ჩიკაგოში, ან რა პირობა გაქვთ, ერთმანეთთან დადებული.
- არანაირი პირობა არ არსებოსბს, იქაც არაფერი არ მომხდარა, უბრალოდ ერთად ვიყავით, რამოდენიმე თვე და დავშორდით.
- რატო დაშორდით?
- სისულელის გამო, ელენე საყვარელო, ეს ყველაფერი, უკვე წარსულია. არ მინდა ამაზე ლაპარაკი, ეხლა ჩემთვის მთავარია, რომ შენ ხარ, ჩამე გვერდით.
- არ ვიცი...
- მოდი ჩემთან, შევრიგდეთ.
- აქ აივნით ამოხვედი?
- კი და საბა უნდა გენახა, როგორ მიყურებდა.
- ალბათ რამდენი იცინა.
- საერთოდ არა, პირიქით ძალიან მიფთხილდებოდა.
- დღეს ანკას ველაპარაკეთ, მე და თინა.
- როგორ არიან?
- კარგად არის, ხვალ მკურნალობას იწყებს.
- აი ნახე, ყველაფერი კარგად იქნება!
- ღმერთმა ქნას. შენც თინაზე, სწოედ ესე იძახდი.
- მთავარია ყოველთვის, რწმენა გქონდეს და გჯეროდეს, საუკეთესო დასასრულის.
- ჩემი ოპტიმისტი.
- გეძინება?
- კი.
- კარგი მაშინ, მე წავალ.
-  არა ცოტახანს, კიდევ დარჩი.
      ისევ ჩემს მკლავებში ჩაეძინა, შემეშინდა, რომ ამჯერად აღარ მაპატიებდა, მაგრამ ვერ დამთო ისევ არ გამიშვა. ისეთი ლამაზია მისი, წითური თმა. საწოლის ნახევარი, თითქმის მის თმას ეკავა. მისი სუნთქვა, ყურში ჩამესმის, ის ისეთი ხმამაღალი იყო, ბედნიერი ვარ და არ მინდა, ეს წამები, მალე დასრულდეს. უკვე გვიანია, სადაცაა გათენდება. მე ფეხეკრებით, ისევ აივნიდან, დავბრუნდი სახლში. შხაპი მივიღე და ამასობში, დედაც დაბრუნდა.
- შვილო ესე ადრე, რატო ადექი?
- პაციენტები მყავს ჩაწერილია, უნდა გავიქცე, საღამოს შევხვდებით.
    ისეთი მშვიდი, დილა იყო ნაწვიმარი, მაგრამ ძალიან ლამაზი. ქალაქში რთული, მოძრაობის გამო, მირჩევნია ესე ადრე, წავიდე სამსახურში. ძილს მაინც, ვეღარ შევძლებდი და სახლში დარჩენაც, აღარ მინდოდა. ყავა შეუკვეთე და გზა გავაგრძელე, სამსახურისკენ. მიუხედავად ყველაფრისა, მე ძალიან მიყვას, ჩემი სამსახური.
- შენ კიდე, აქ ხარ?
- სანდრო ეს შენ, მოხვედი ადრე, რამე მოხდა?
- არაფერი უბრალოდ, დღეს ადრე გამეღვიძა. არავინ მყავს?
- არა ჩაწერები, 11 სათიდან გაქვს, დაგავიწყდა?
- კარგი წავედი, კაბინეტში ვიქნები.
    ვერ ვხვდები, რატო გამოვიქეცი, რატო არ დავრჩი მასთან.  შემეძლო მისთვის, ყველაფერი მომეყოლა, მაგრამ გავჩერდი და არაფერი ვთქვი. მეშინია მისი დაკარგვის, მეშინია ისიც არ წავიდეს, როგორც ეს მარიტამ გააკეთა, მეორედ ამ დარტყმას, ვეღარ გადავიტან.
- თინა შენთან ლაპარაკი მინდა, შეგიძლია შემხვდე?
- ეხლა?
- კი ერთ საათში, გამოგივლი გეცლება?
- არა სახლში არ ვარ, მომწერე სად იქები და მეც მოვალ.
- კარგი ლოკაციას გამოგიგზავნი.
- დროებით!
      არამგონია ელენე, ესე მშვიდად შეეგუას ამ ყველაფერს, ის მაინც, არ მოისვენებს და გამოძიებას დაიწყებს. საკმარისია, სამსახურის მერე, შევხვდები და ყველაფერს მოუყვები.
- როგორ ხარ? ჩემთვის, მოხიტო შეუკვეთე?
- კი მეც ახლახანს მოვედი, მალე მოიტანენ.
- მოხდა რამე?
- ის ქალი, სანდროს უფროსი...
- კი ვიცი, ეკა ჰო?
- ხო ეგ, სანდრო ყოფილია.
- სერიოზულად?
- ადრე ხვდებოდნენ და მალე დაშორდნენ, სანდრო არაფერს მიყვება, ეგ ქალიც სულ ნამიოკებს მირტყამს, უკვე ძალიან მაღიზიანებს.
- თქვენი შეკვეთა, მზად არის.
- მინდა ყველაფრი გავარკვიო.
- რას აპირებ?
- წავალ და დაველაპარაკები.
- გაგიჯდი? ჰო იცი, რომ ეგ სიმართლეს მაინც არ გეტყვის და უარესად, გამოგიყვანს მდგომარეობიდან.
- რა ვქნა არ შემიძლი, ასე უმოქმედოდ ვიჯდე, გუშინაც მედალიონი მოუტანა და უთხრა, სასტუმროში დარჩა. ვერ მოვისვენებ, სანამ ყველაფერს არ გავიგებ.
- მგონი ჯობია, დამშვიდდე და სანდროს დაელაპარაკე, ისევ ჯობია მისგან გაიგო.
- სანდრო არაფერს იტყვის.
- უნდა წავიდე.
- სად?
- საავადმყოფოში.
- დამელოდე, ერთად წავიდეთ.
- მადლობა, მაგრამ მარტო მირჩევნია.
    სახლიდან კი ადრე გამოვედი, თუმცა პაციენტები ჯერ კიდევ, არ მიმიღია. ვატოც არ არის, სმენა დღეს  დილით გადააბარა. იმ იდიოტს კი, აზრი არ აქვს, ვერ დაველაპარაკები, ისედაც მაღიზიანება აქ, რო მუშაობს.
- ძმაო აბა, როგორ ხარ?
- ზუკა აქ რას აკეთებ?
- ბებია მოვიყვანე და ცოტახნით, შენც შემოგიარე, რაიყო არ გაგიხარდა,  ჩემი დანახვა?
- კი როგორ არა, რას შვრები? სკოლის გამოცდები, როგორ მიდის?
- მაგას აქ მაინც, ნუ გამახსენებ, კიდევ ორი დამრჩა.
- მოინდომე და მაგასაც ჩააბარებ.
- შენც ჩემი ძმასავით, ნუ დამიწყე გთხოვ. მითხარი შენსკენ რა ხდება? ელენე როგორაა?
- კარგადაა, კარგად...
- მოხდა რამე?
- შენ რა უნდა აგიხსნა, ეხლა მაინც, ვერაფერს გაიგებ.
- ამ შემთხვევაში მართალი ხარ, თავში სულ ფიზიკის ფორმულები მიტრიალებს. კარგი წავედი, დავასრულებ გამოცდებს და მერე რასაც დამპირდით, უნდა აასრულოთ, იცოდეთ არ გადამაგდოთ.
- მიდი, მიდი!
- კარზე დაკაკუნება არ იცით, ისევ შენ?
- კი მე ვარ, რა პირობას გულისხმობდი?
- დარწმუნებული ხარ, რომ პასუხი გაინტერესებს?
- ბიჭო ელენეა მოსული, მგონი ეკას კბინეტში შევიდა.
- მადლობა ზუკა.
- ჩვენ პირობა გვქონდა დადებული, რომ დავქორწინდებოდით. ერთად სახლიც კი, შევარჩიეთ სადაც ვიცხოვრებდით.
- შუძლებელია სანდრო, ეგეთ პირობას არ დადებდა.
-შესაძლებელია, ჩვენ ერთად, დაუვიწყარი დღეები გვაქვს გატარებული, შენ რამდენიც არ უნდა ეცადო, ვერ შეძლებ სანდროს თავი შაყვარო...
- საკმარისია!
- მას ისევ მე უყვარვარ, შენთან იმიტომ არის, რომ ისევ მე მხედავს შენში...
- ტყუილია!
- ელენე აქ რას აკეთებ?
- სანდრო თქვენ, დაქორწინებას აპირებდით, თქვენ დანიშნულები იყავით?!
- კი მაგრამ, ყველაფერი ისე არ აირის, როგორც შენ გგონია.
- სანდრო შეკითხვაზე მიპასუხე!
- ელენე აქ რატო მოხვედი, შეგეძლო ჩემთვის გეკითხა.
- შენ როდის მიპასუხებდი სანდრო, როდის აპირებდი, ამ ყველაფრის თქმას.
- ამ საღამოს.
- საჭირო აღარ არის, მე უკვე ყველაფერი ვიცი.
- ელენე გაჩერი!
- სანდრო ძალიან გთხოვ, ნუ მომყვები.
- დამელოდე გამოვიცვლი, მშვიდ ადგილას, წავიდეთ და ყველაფერს მოგიყვები.
- კიდე რამე არის მოსაყოლი, კიდე დარჩა რამე სათქმელი? მადლობა, მაგრამ არ მინდა, თქვნი ბედნიერი წამების მოსმენა, საკმარისია!
- ელენე ჯანდაბა! ეს ყველაფერი, ერთი წლის წინ იყო.
- ჩემში მარიტას ხედავდი, სწორედ იმიტო, იყავი ჩემს გვერდით.
- რა სისულელეა.
- სანდრო, იქნებ ჩვენ საკმარისად, არ ვართ მზად ამ ურთიერთობისთვის.
- რას გულისხმობ.
- უნდა დავშორდეთ.

გაგრძელება იქნება!
     



კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები