ფოთოლი ცეკვავს მარტოობას უკმეხ ჰაერთან,
მე უშენობას დავიწყების რითმას ვაყოლებ,
უკვე ღიმილიც დაღლილია,
მოჩვენებითი,
ილუზიებმა მერამდენედ გადამიყოლეს,
გაურკვეველი ემოციის გასაყარ გზებთან,
მიუწვდომელმა მწვერვალებმა გადამიბირეს…
და გავაკეთე უნებლიედ დასკვნა ნებითი,
ვებრძოლო ჩემში აჯანყებულ
ქარის წისქვილებს,
რათა ვიპოვო სანატრელი სულის სიმშვიდე,
და ფოთლის კვდომას უსასრულოდ არ განვიცდიდე,
მშფოთვარე ქარის ჩასაცხრობად ცრემლს აღარ ვღვრიდე…
ვეძებ სიმშვიდეს,
არარსებულს,
ვეძებ სიმშვიდეს!