ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
28 ოქტომბერი, 2018


ნიტა

                              შვიდი წლის წინ
- დედა ძალიან გთხოვ ბლოკნოტი მომაწდე.
- შვილო სად გარბიხარ? დაჯექი ჯერ ისაუზმე.
- დეე ჰო იცი მეჩქარება, გკოცნით საღამომდე.
- სად გაიქცა?
- დღეს ბოლო გამოცდა აქვს.
- ძვირფასო საღამოს ვახშამზე არ დამელოდოთ დამაგვიანდება.
- დღეს ნაშუადრევს, ექიმთან ვიზიტი მაქვს, შენც შეძლებ მოსვლას ხო?
- მაგ დროს თათბირი გვაქვს ახალ პანტნიორთან, გამოვიოქცევი კარგი.
- წნევები ძალიან მაწუხებს.
- მმმ მოდი გაკოცო... გიშველა?
- შენ ხარ ჩემი წამალი. კარგი იქნებოდა ცოტა დრო ჩვენთვისაც დაგეთმო.
    ყოველთვის მეგონა, რომ მათი სიყვარული აღარ განმეორდებოდა, წლები გადიოდა მაგრამ მათი გრტძნობა კი, კვლავ ძლიერდებოდა. მარიეტას ისე ექცეოდა, როგორც თავადის ასულს. ყველაფერს აკეთებდა, რაც შეიძლება ფილმებსა და რომანებში არ განმეორებულიყო. ,, ქალს ყოველდღე უნდა უთხრა კომპლიმეტი, ქალებს ასაკის მატებასთან ერთად ნაოჭების ეშინიათ. ქალი? არასოდეს არ უნდა ჩავარდეს დეპრესიაში, ქალმა არასდროს არ უნდა იგრძნოს თავი ზედმეტად. ქალი? ძლიერი სიყვარული იცის, ქალი სუსტი, ფაქიზი არსებაა.  ეჰჰ ქალები... სწორედ მათ შეუძლიათ საკუთარ წყვდიადში მიგვიმწყვდიონ. ''
- კარგადაა?
- ძალიან მოძრავი ბავშვია, სქესის გაგება უკვე გინდათ?
- ცოტახანიც დაველოდოთ, მალე ჩემი მეუღლე მოვა.
- აი მეც მოვედი, რამე გამოვტოვეე?
- ძვირფასო შეხედე, რა პატარა ხელები აქვს.
- როგორ სწრაფად მოძრაობს...
- გილოცავთ მალე ბიჭი გეყოლებათ!
- ვიცოდი, ვიცოდი ვიცოდი...
- ძვირფასო შენც სწორედ გაიგე, ბიჭია?
- კი ძვირფასო სწორედ გავიგე, მალე პატარა ბიჭი გვეყოლება. მოდი ნიტას ახლავე ვუთხრათ.
      ,, რა ბედნიერი იყო იმ წუთებში, როცა ყველა მის წინაშე იდგა და ქედს იხდიდა. ყველა აღტაცებით შეყურებდა მარიეტას და კვლლავ მოუთმენლად ელოდა მის შესრულლებას..." მამა მარიეტამ, როგორ მოხიბლე? არ ვიცი, ეს მე ვიყავი მისით აღტაცებული, იმ საღამოს ისე ჩაირა მასთან მიახლოებაც ვერ ვცადე. შემეშინა... ის ძალიან ლამაზი იყო, დიახ ლამაზი და ვერ შევძელი. მეორე დღესვე ქალაქის დატოვება მომიწია. გაფრენიდან ორ კვირაში, შობის ღამე დგებოდა. მეგობარმა დამირეკა და მითხრა. აქ ჩამოდი საფრანგეთში....რატომაც არა, მე მოვდივარ! ბილეთი ვიყიდე და პირველივე რეისით გავფინდი... მივდიოდი და ვფიქრობდი, იმ ქალზე ვფიქრობდი. ნეტავ რა მოხდება? კვლავ თუ შევხვდები, ნეტა ისევ მოვისმენ მის მუსიკას? საკუთარ თავს ვამხნევებდი, კი კი რათქმაუნდა და ვაი უბედურო, ისევ რო ვერ შეძლო მასთან მიახლოება."
- შვილო დაჯექი რაღაც უნდა გითხრათ?
- მნიშვნელოვანია? მეგობარი მელოდება.
- ძალიან მნიშვნელვანია...
- ნიტაა! იჩქარე გვაგვიანდება...
- მაპატიე დედა მამა უნდა გავიქცე, მოგვიანებით მოვალ და ვისაუბროთ.
- დედა ძალიან გთხოვ ბლოკნოტი მომაწდე.
      ყველგან მარიეტას ვეძებდი, მის მუსიკას ვეძებდი ,,Burning love" სიმღერა რომელიც გამოფენაზე შეასრულა, კიდევ ვისურვებდნი მომესმინა... მისი შესრულებული თითოეული ბგერა და საოცარი ხმის ტემბრი, ისეთი განსაკუთრებული, უჩვეულო იყო, არც კი ვიცი შეძლებს ვინმე, მის მსგავსად გაიმეოროს? მეგობარი მომიახლოვდა და მეუბნება: გაიცანი ჩვენი ახალი მენეჯერი მარიეტა. გავშრი... არ ვიცოდი სწორედ იმ მომენტში რა უნდა გამეკეთები... დიდხანს ვფიქრფობდი იქნებ ხელი ჩამომერთვა და მეთქვა სასიამოვნოა, ან იქნებ მეამობორა მის ხელზე და მეთქვა: სწორედ ორი კვირის წინ, თქვენმა მუსიკამ ძალიან მომიბლა... დიდი ხნის ფიქრის  შემდეგ, ჩემი მეგობარი ისევ მიბრუნდება და მეუბნება... კარგად ხარ? იცით რა ვქენი? თავი დავხარე და ვთქვი ,,მადლობა" მეგობრებარმა ამაზე, დიდ ხანს იხალისა  ჩემზე.
- შვილო დაბრუნდი?
- კი დედა შენ აქამდე რატო არ გძნინავს?
- შენ გელოდებოდი.
- უი მართლა, დღეს რის თქმა აპირებდით?
- არაფრის შვილო, წადი გვიანია დაისვენე.
- დედა კარგად ხარ? მამაა!
- ძალიან გთხოვ ნუ ყვირი. კარგად ვარ, უბრალოდ თავბრუ დამეხვა..
- ფერი სულ დაკარგე, მამა დედას რა სჭირს?
- შვილო დაწყნარდი, ჰო იცი დედაშენი არ მოისვენებდა დღესაც. გადაიღალა ალბათ, დაისვენებს და კარგად გახდება.
- დედა ესე არ შეიძლება თავს უნდა გაუფთხილდე.
                        ეხლანდელი დრო
- ეს რატო გააკეთე?
- აქ უნდა ვილაპარაკოთ? სახლში შევიდეთ.
- რა არის, რას გავს აქაურობა?
- ჰო იცი, როცა შენ მოდიხარ მხოლოდ მაშინ არის ყველაფერი თავის ადგილზეც. შენ კი...
- შენ კი... დაასრულე რისი თქმა გინდოდა?
- არ ვიცი, ყოველდღე საიდუმლო შეხვედრებზე მიდიხარ, მე კი არაფერი ვიცი.
- სერიოზული ჯერ არაფერია.
- ანუ რაღაც არის?
- არ არის.
- აი მეც მოვედი! ვაა ჩემი პრინცესაც აქ ყოფილა.
- გეგა როგორ ხარ?
- კარგად ძვირფასო შენ?
- წესიერააად! გიორგი ჯობია მე წავიდე. ხვალ დილით ამოვალ და ბარის გახსნამდე, სახლის დალაგებაში მოგეხმარები.
- დღეს ძალიან ლამაზი იყავი!
- მოკეტე გიორგიმ არ გაიგოს.
- ცოტახანს დარჩენილიყავი, ისედაც დიდი ხანია არ გვისაუბრია.
- ჯობია ეხლა შენ ძმაკაცს მიხედო, ხვალ გნახავ.
- ისე რა ლამაზია ჰო?
- ვინ ნიტა?
- კი ძმა, აბა სხვას ვის ხედავ აქ?
- კი ლამაზია, მაგრამ ჰო იცი შანსი არ გაქვს.
- კარგი ჰო, ვიცი.
- დაიწყო ფეხბნურთი?
- კი უკვე ემზადებიან.
- ლუდი მომაწოდე.
- დაიჭირე!
    გიორგი ძალიან რთულ ვითარებაში გავიცანი, მაშინ ახალი ჩამოსული ვიყავი ქალაქში. ამ ქალაქში მხოლოდ მამაჩემის საცხობი ვიცოდი, რომელიც წლების წინ, ძალიან გემრიელი პური ამოდიოდა თონედან. ჯერ კიდევ, კარგად არ ვიცნობდი აქაურობას. უცხო ქალაქში, საცხოვრების მოძებნაც ძალიან რთულია. ვეძებდი მყუდრო უბანს, სადაც იქნებოდა სიმშვიდე და არ იქნებოდა, ბევრი მანქანა. მისი გაცნობას სწორედ ამ პრობლემას უკავშირდება. დაღლილი საცხობში ჩამოვჯექი, ვფიქრობდი ეხლა სად წავიდე? საცხობის სახურავი,  კარგად არ იყო გამაგრებული და და ძლიერი წვიმის მერე წყალი ჩამოდიოდა. საცხოვრების არ ქონის გამო, რამოდენიმე დღე იქ მომიწია დარჩენა. გიორგი კი, სწორედ ის ადამიანი იყო პირველად, ვინ შემომთავაზა დამარება. თავიდან კი უარი ვუთხარი, რადგან პირველი  იყო ვინც ამ ქალაქში გავიცანი. არ ვენდე. თუმცა არ დანებდა, მეორე დღესაც მოვიდა საცხობში და სახურავის გამაგრება დაიწყო. ვეკითხებოდი ამას რატო აკეთებ? საპასუხოდ კი ვიღებდი იმას, რომ უბრალოდ ჩემი დახმარება უნდოდა. არც კი ვიცი, როგორ მაგრამ მალე შეძლო და მოიპოვა ჩემი ნდობა. საცხოვრებელი მისი კორპუსის ბოლო სართულზე ვიპოვეთ. სახურავიც კი, ისე კარგად მოვაწყეთ ზაფხულში ძირითად დროს თითქმის იქ ვატარებდით. გიორგი სწორედ ის ადამიანი იყო, რომელიც სულცდილობდა ჩემს გაღიმებას.
- დილამშვიდობის ჭამე ახლახანს მოვამზადე.
- ნიტა რა გინდა ესე ადრე რატო მაღვიძებ?
- მიდი შხაპი მიიღე დღეს ბევრი საქმე გვაქვს.
- ღმერთო არასდროს დასრულდება ჩემი ტანჯვა? წადი ძალიან გთხოვ მეძინება?
- ეეე გაგიჯდი! რას აკეთებ? წყალი რატო მომასხი?
- არაუშავს ცოტა აზრზე მოხვალ.
- ნიტა შენი არ მესმის, ჩემზე ზრუნავ თავს იკლავ მე კი უკვე 7 წელია შენზე ისიც კი არ ვიცი რატო დატოვე შენი ქალაქი.
- მოვა დრო და მაგასაც გაიგებ. აიღე დღეს ეს ჩაიცვი.
- არა ეს პერანგი არ მინდა, მეორე მომეცი.
- არა ეს აიღე, ეს გიხდება.
- მოუშორებელი პრობლემა ხარ.
      ერთხელ მითხრა, რომ ჩაიცვი, პაემანზე მივდივართ. გამეცინა თუმცა დავთანხმდი, რადგან ვიცოდი გიორგის ძალიან უყვარს ჩემი გაოცება. სახლის კარი ჩავკეტე თუ არა ვიცოდი, რომ წინ ძალიან ლამაზი საღამო მელოდებოდა. საბოლოოდ კი, მივედით სადღაც ბარში, სადაც მისი მეგობარი გეგა მღეროდა. პაემანის სტატუსიც კი მოლოდ მას უკავშირდებოდა. შესაძლოა ჩემი გაბრაზება გამართლებულიყო და იაქაურობა დამეტოვებინა, მაგრამ გიორგიმ არ მომცა ამის საშუალება.
- ესეც ესე, სახლი დალაგებულია, ეხლა კი დროა სამსახურში წავიდეთ.
- ნიტა როდემდე აპირებ ამის გამეორებას? არ დაიღალე?
- ცოლს რო მოიყვან, მეგობარი აღარ დაგჭირდება სახლის დალაგებისთვის.
- ღმერთო ნიტა, რა სისულელებს ამბობ.
- კარგი დროზე იარე გვეჩქარებ.
- დამელოდე ყავას ვიყიდი და მოვალ.
- ღვეზელი წამომიღე.
- ვიცი შენი საყვარელი ღვეზელი ხო ჯებით?


გაგრძელება იქნება!
     

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები