ნაწარმოებები


ლიტერატურული კონკურსი “ბლიცი“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში http://urakparaki.com/?m=13&Forum=37&Theme=1481&st=0

ავტორი: ზამთრის თალია
ჟანრი: პროზა
13 თებერვალი, 2019


დღე მეშვიდე

მეშვიდე დღეს ღმერთმა რომ დაისვენა, მე დიდი ქვაბი შემოვდგი მზეზე და მკვდრადშობილი ბავშვების წვნიანი ნივრითა და რძით ისე შევაზავე, როგორც მას უყვარდა.
მე ღმერთის ცოლი ვარ და არავინ მიცნობს. მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ უჩემოდ იაჰვე ერთი ხელმოცარული ვინმე იქნებოდა. თუმცა, ხანდახან ვფიქრობ, რომ ის სწორედ ასეთია. ეს ყველაფერი ამ სახით, რა სახითაც ახლაა, მე მოვიგონე. იყო დრო, გვქონდა მარტო ცა და მიწა. მიწა იყო უსახო და უდაბური, ბნელი იდო უფსკრულზე და სული ჩემი და სული ღვთისა იძვროდა წყლებს ზემოთ. ჩვენ ახალგაზრდები ვიყავით. ვთამაშობდით სიტყვობანას, იდეობანას, მატერიობანას, ქაოსობანას. იაჰვე დეპრესიულია. ეს მას შემდეგ შევნიშნე, რაც სატანიელმა ღმერთი მიატოვა და გზა განაგრძო. და მიუხედავად იმისა, რომ მას აზრადაც არ ჰქონია იაჰვესთან გაჯიბრება, იაჰვემ აიკვიატა, რომ მისი ადგილის დაკავება უნდოდა და დაუწყო მას დევნა. შეუმოკლა მას სახელი და უწოდა სატანა და მითხრა, რომ მისი დამცირებით თავს კარგად გრძნობდა. არაფერი მითქვამს. ვიცოდი, ავად იყო. ერთხანს რომ ვთამაშობდით, ესეც მოიბეზრა. დაწვა, გულხელი დაიკრიფა, თვალები დაიბნელა, ფეხები გაუცივდა. და მე ვუთხარი: მოდი,  ჰქმენ ნათელი, რომ დავინახოთ, რასაც გავაკეთებთ. და იქმნა ნათელი. და ჩვენ ვიხილეთ ერთმანეთი მთელი დიდებულებით. და ნახა ღმერთმა, რომ ნათელი კარგი იყო. და მერე მე ვუთხარი, თუ არსებობს ნათელი, უნდა იყოს ბნელიც, რომ ნათელი გაგვიხარდეს. მოდი, გავმიჯნოთ ისინი ერთმანეთისგან. და გაჰყარა ღმერთმა ნათელი და ბნელი. ნათელს ვუწოდეთ დღე და ბნელს - ღამე. იყო საღამო, იყო დილა - პირველი დღე. მეორე დღეს მყარი გავმიჯნეთ წყლისგან. ასე უფრო კარგი იყო. მესამე დღე რომ გათენდა, გარემოს თვალი მოვავლე და არ მომეწონა უდაბური ადგილები და აღმოვაცენეთ მცენარეები თავისი გვარისდა მიხედვით. ლამაზები იყვნენ. იმ ღამეს ძილის წინ ვუთხარი: ყვავილებს თუ დამიკრეფ, კარგი იქნება. ეს იქნება ახალი თამაში. დამიკრიფა. გადაბრუნდა და დაიძინა. მეოთხე დღეს გვიან გაიღვიძა. შევატყვე, ისევ იწყენდა, თანაც სციოდა. ზურგზე მოვეხვიე და ჩუმად ვუთხარი: მოდი, შექმენი ციური სხეულები, მზეები და სხვა ვარსკვლავები რომ ფეხები გაითბო. ხანდახან ერთმანეთსაც გავუგორებთ და აღარ ვიქნებით მოწყენილები. მან დამიჯერა და მოეწონა.
მე ყველაფერში ვეხმარებოდი, ვამხნევებდი, მაგრამ მეშვიდე დღეს დაიღალა და დასვენება ინება.
ქალი მე შევქმენი. მან არაფერი იცოდა. უნდოდა, რომ ადამი მაინც ყოფილიყო მშვიდად და არავის შეეწუხებინა ყოველდღიური ყოფითი პრობლემებით. დავაძინე. უფრო სწორად, ისედაც ძილბურანში იყო. ღრუბლები მოვუგროვე თვალებთან და ზედ იადონები შემოვსხი. მღეროდნენ და მღეროდნენ. ღრმად ჩაიძინა. ადამსაც ეძინა, ქალი რომ გამოვაქანდაკე. ევა დავარქვი. ძალიან მომეწონა. მე მგავდა. თვალებს აფახულებდა და ჰაეროვნად დადიოდა. ძლივს დავთმე. ჩემთვის დატოვება ვიფიქრე. დავიტოვებ და ვუყურებ, ვიდრე არ მომბეზრდება-მეთქი, მაგრამ აქ ხომ ყველა მამრს ჰყავს თავისი მდედრი, ყველა ცხოველს, ფრინველს და ჩვენც ხომ ვყავდით ერთმანეთს... ადამიც შემეცოდა. ის დადიოდა, ყველაფერს ეცნობოდა, სახელებს არქმევდა, ჩანაწერებს აკეთებდა. მოულოდნელად ჩაფიქრდებოდა, გაშეშდებოდა, მერე ამოიოხრებდა და საქმეს აგრძელებდა.
ადამმა რომ გაიღვიძა, ევა საწოლზე იჯდა და თმას ივარცხნიდა.
_ საუზმედ ფრანგული კრუასანები და ლატე გვაქვს, - უთხრა ევამ და თმის წითელი ხვეულები თეთრ მხრებზე ჩამოუშვა.
_ რა გვაქვს? _ ჰკითხა გაოცებულმა ადამმა. მეც გავოცდი.
_ არაფერი. თვითონ ნახავ, _ უპასუხა და საჩქაროდ დამალა წითლად შეღებილი ფრჩხილები ქათქათა ბარძაყებს შორის.
დიდად ვერ მოიხიბლნენ ერთმანეთით. ადამი საქმის კაცი იყო, ევა - ჩემსავით გრძნობების ქალი. ის დროში მოგზაურობდა. მე ჯერ ყველა დრო არ მენახა. ჩავინიშნე სიტყვები: "ფრანგული", "კრუასანი", "ლატე". როცა დრო მოვიდა, ვნახე და მომეწონა.
ადამი მუდამ დაკავებული იყო და ევასთვის მხოლოდ ღამით იცლიდა. ისინი მაინც ბედნიერები იყვნენ. მათი ბედნიერება იყო ღამე და მე, მათი სხეულების შეერთების მოწმე, ჩუმად ვხარობდი. მერე ევა შემეცოდა სულიერი მარტოობისთვის და მივეცი მას საიდუმლო ადგილი, სადაც მივდიოდი და ველაპარაკებოდი ისეთ რამეებზე, რაზეც არავის არაფერი არ უნდა სცოდნოდა. და ასეთ ამბებს ვუწოდეთ საიდუმლო. იაჰვეს რომ ჰკითხოთ, მაინც ეცოდინება, რადგან ამბობს, რომ ყველაფერი იცის, რაც არის და იქნება, მაგრამ მისთვის არასოდეს მიკითხავს. ყველაფერს თავისი ჟამი აქვს. მე ყოველთვის ველოდები ჩემს ჟამს. იაჰვე განაგებს. მე ველოდები. ჩემსა და იაჰვეს შორის მთავარი განსხვავება ისაა, რომ მე რასაც ვხედავ, ყველაფერი მიყვარს. იაჰვე ეჭვიანია. რასაც ხედავს, ძირის ძირობამდე ჩაჰყვება და მის საწყისებში იქექება. თანაც პრობლემა ისაა, რომ გულმავიწყია და თავისი ზოგიერთი ქმნილება არ ახსოვს. ეს, შეიძლება, მისი რომელიმე წამლის გვერდითი მოვლენაც იყოს.
მას ავიწყდება ირმები, ავიწყდება პანდები, ავიწყდება ველის შროშანები. ამბობს, ეს რა არის, საიდან მოვიდა? ჰგონია, რომ ებრძვიან და მისი მოკვლა უნდათ. მე ვახსენებ, რომ უკვდავია და ვახსენებ, რომ ეს ირემი სწორედ მისი ქმნილებაა, მისი შექმნილი სილამაზე.
- ოო, იაჰვე, ჩემო იაჰვე, არ გახსოვს? ეს ირემია, ერთად გავაჩინეთ. ნუთუ არ გახსოვს, ჩემო იაჰვე... ნახე, როგორი ლამაზია, როგორი რქები აქვს, როგორ ლამაზად დადის, როგორ ბერავს ნესტოებს და ეძებს თავის მეუღლეს! რა უნდა იყოს მასში საშიში ან უკეთური?! შენ მხოლოდ შენი წამლების დალევა დაგავიწყდა, იაჰვე. მოდი, დალიე, აი, ეს ვარდისფერი - ნახევარი აბი, ხოლო მოყვითალო - მთლიანი. მოდი, წყალი მიაყოლე და ბავშვივით ნუ იქცევი! მოდი, დავითვალოთ, ეს მთები დავითვალოთ სამხრეთ ამერიკაში ან გვირილას ფურცლები დავაცალოთ, გიყვარვარ, არ გიყვარვარ, გიყვარვარ, არ გიყვარვარ...
- ო, ლილიტ, ჩემო ლილიტ, მეუღლევ ჩემო და ღმერთო ჩემო, ამ გვირილაში 55 ფურცელია ანუ მე შენ მიყვარხარ და დღეიდან ყოველ გვირილას კენტ ფურცელს მივცემ, რომ ადამიანებს, რომლებიც გამრავლდებიან, როგორც ზღვაში ქვიშა და ცაზე ვარსკვლავები, ერთმანეთი უყვარდეთ, ოღონდ შენ ნუ გამიწყრები, ნუ მიმატოვებ და დარჩი ჩემთან! - მეტყოდა სევდიანი ხმით და იწყებდა ტირილს.
მე ვეტყოდი:
- საუკუნეები და ათასწლეულები შენთან ვიქნები, რამეთუ მე ვარ შენი გადარჩენა და სიყვარული.
პირველი ჩხუბი მაშინ მოგვივიდა, როცა მან ადამსა და ევას იმ ხის ნაყოფის ჭამა აუკრძალა.
- იაჰვე, ნუ გამოცდი შენს გაჩენილს. ნურც ჩემს გაჩენილს გამოცდი, რამეთუ ისინი სრულყოფილები არიან და შეცნობის სურვილით სწორედ იმას გააკეთებენ, რასაც აუკრძალავ.
იაჰვემ მიპასუხა, რომ ერთფეროვნება მობეზრდა, და რომ ყველა ღამე ერთნაირად ღამდებოდა და დღე ერთნაირად თენდებოდა ედემის ბაღში. მე შევევედრე და ვუთხარი:
- შეიყვარე ყველაფერი, რაც გვაქვს და ნუ მოუმზადებ განსაცდელს ჩვენს შვილებს, რომლებიც შიშვლები არიან და ბედნიერები.
მეტად ლამაზი ხე აღმოაცენა. ყველა ხეს სჯობდა. მისი ფოთლების შრიალი მუსიკა იყო, მისი ყვავილობა ყველა ხეს ჩრდილავდა. დაჰყურებდა ზემოდან და ტკბებოდა, მოწყვეტდა ნაყოფს და თვალებიდან ნაპერწკლები უელავდა.
- შენც სცადე, ლილიტ, იგემე ჩემი ხის ნაყოფი, - მითხრა და სიამოვნებისგან თვალები დაუელმდა.
- მე ჩემს შვილებთან ერთად ვიმარხულებ! - ვუთხარი და გამოვეცალე.
და როცა ჩვენი შვილები ჭამდნენ აკრძალულ ნაყოფს, მე ჯერ კიდევ არ ვიცოდი იაჰვეს ჩანაფიქრი, მაგრამ მაინც ვიჯექი და ჩუმად ვტიროდი. ის მოვიდა და მითხრა:
- აი, ხომ ხედავ, რა ქნეს, ხომ ხედავ, რა გააკეთეს. არ დამიჯერეს, აღთქმა დაარღვიეს, არ მემორჩილებიან. ისინი უნდა განადგურდნენ!
მე შევევედრე, არ დაეჭკნო ისინი, როგორც შემოდგომის ფოთლები, არ ექცია მიწის მტვრად. მაინც დასაჯა ჩემი ქალი, ევა და მისი ქმარი, კეთილი კაცი, ადამი. დასაჯა გველიც, დაამცირა, მიწამდე დასცა და მისი მოდგმა ქალთა მოდგმას სამუდამოდ წაჰკიდა. ვიგრძენი, რომ კმაყოფილი იყო. რაღაც მეტკინა.
იმ ღამეს გვერდით აღარ დავუწექი. მეტი რა შემეძლო...
ედემი დატოვეს. მიდიოდნენ შიშვლები და სციოდათ.
და არავინ იცინოდა იაჰვეს გარდა.
და არავინ თამაშობდა იაჰვეს გარდა.
მიწამ გამოიღო ეკლები და ევას ეტკინა თავისი შვილების გაჩენა. მას შემდეგ ყველა ქალს სტკივა ახალი სიცოცხლის დაბადება. სიცოცხლე გახდა სასრული.
ღმერთი აღარ იყო მოწყენილი. სუნთქვა დაუმშვიდდა, ღიმილი დაიბრუნა. წამოწვა. იყო მიწისძვრა. ახლაც ასეა, როცა გვერდს იბრუნებს. როცა ხვრინავს, ქარები მძლავრობენ. როცა რამეზე წამოიტირებს, მდინარეები ზვირთდებიან.
ის თვალს ადევნებს თავისი შვილების თავისუფალ ნებას.
- იაჰვე, ნახე, შენი შვილები უფსკრულში იჩეხებიან! ნახე, იაჰვე, ძმა კლავს ძმას! ნახე, იაჰვე, ისინი ომობენ მტკაველი მიწისთვის და ბრჭყვიალა მონეტებისთვის! ნახე, იაჰვე, ბავშვები დედებს მუცელში უკვდებიან! შენი შვილები გადიდებენ და შენ არ გყოფნის! გეძახიან და ვერ გპოულობენ!
და იაჰვე ძილში ლაპარაკობს, რომ სისხლს კარგი სუნი აქვს და რომ მკვდრადშობილების სისხლს აქვს  განსაკუთრებით კარგი სუნი და საუცხოო გემო. ხოლო საკმევლის სუნი მას განსაკუთრებულ პიკანტურ არომატს სძენს. და ამიტომაც საჭიროა, რომ ყოველ კვირას და დამატებით სხვა დღეებშიც უკმიონ წმინდა საკმეველი, ქარს გაატანონ მისი კვამლი და სანთლების შუქი. და კვირაში რამდენიმე დღე არ ჭამონ ხორცი და იყვნენ მოწყენილები. მაგრამ არასოდეს დაკარგონ რწმენა სხვა ედემის, რომელიც მე არასოდეს მინახავს.
დედები კი ტირიან, რომ არ გახდნენ შვილების ღირსი.
და დედები დასტირიან ომიდან მოუსვლელ შვილებს.
და დედები დასტირიან მოკლულ შვილებსა და მკვლელ შვილებს.
იაჰვეს კალეიდოსკოპი სისხლისგან მძიმდება და ლპება.
მე წამოვედი.
და ყოველ ჯერზე, როცა ბოლო წამს ვიღაც არ კვდება, და ყოველ ჯერზე, როცა ბოლო წამს ვიღაცას არ კლავენ, და ყოველ ჯერზე, როცა ლურჯი ახალშობილი იტირებს, მე იქ ვარ, სადაც იმარჯვებს სიცოცხლე. ხოლო როდესაც ვიღაც კვდება, ჩემი ნაყოფიერი საშო ტირის და ევედრება იაჰვეს, რომ აღარ გაუჩნდეს შვილები, რომლებიც მოკვდებიან და დაასრულოს ის თამაში რომელიც სულაც აღარ ჰგავს თამაშს. და ყოველ ჯერზე ჩემი საშო ნატრობს სიბერწეს, როცა ვიღაც კვდება.
მეშვიდე დღეა და ჩვენი ღმერთი და ქმარი ჩემი მოწყენას ებრძვის.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები