მთვარეულის გზნებით ვფანტავ აცხადებულ სიზმრებს,
მომნუსხველი სხივი წვება საფირონის ზღვაში,
თოლიების ფრთებით გადაღებილია სივრცე,
ქარი არ მორჩილებს ცას, უმისამართოდ გაშლილს.

არის უმოწყალო შემოფეთებები ფიქრთა,
ეგოისტურ ვნებებს სუნი უმძაფრდებათ ცოდვის,
შენკენ ჩამოდგება მალე განთიადი სიფთა,
ნოსტალგიისფერი ნაფეხურებით რომ მოდის.

მტკივა ბლანტი ცრემლი ყველა  მოკვეთილი ვაზის,
ბოლო წერტილამდე აღწევს რუდუნება ლექსის,
მივსდევ წინაზაფხულსასოწარკვეთილი გამზირს,
ფეხისგულებიდან მიწის გულისცემა მესმის.

ბოლო აღარ უჩანს მგონი გაუსაძლის დუმილს,
და დღეს ყველა ნერვი ყელში მობჯენილა ერთად,
ეს სულ რამდენიმე სიტყვა ერთ ამოთქმად, თუ ღირს,
ჩემი საქართველოს სუნთქვას შეაშველე, ღმერთო!