ნაწარმოებები


ლიტერატურული კონკურსი “აპრილის ბლიცი“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში http://urakparaki.com/?m=13&Forum=37&Theme=1481&st=80

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
8 აპრილი, 2019


ჩემი პროფესია

                                    ნაწილი მეხუთე
- ეე, ბიჭო, სად ხარ აქამდე?
- ძმაო, მაპატიე გაბის, ექიმთან ვიყავი და დამაგვიანდა. მოხდა რამე?
- კი მოხდა. სოფია დაიჭირეს.
- როგორ თუ დაიჭირეს, რატო?
- მისი საქმე, პროკურატურას გადავეცი.
- ჩვენ, ამაზე ჯერ ხო, არ შევთანხმებულვართ.
- უკვე დრო იყო. მე მივდივარ, რამოდენიმე დღე ქალაქში არ ვიქნები.
- დღეს ვიღაც ქალი, იყო მოსულია. ახალი საქმეა...
- არავითარი ახალი საქმე!
- კარგი ხო. დამშვიდდი.
  სახლში, დროზე ადრე დავბრუნდი. ვიდრე ეს ხდება ხოლმე. დღეს დასვენებას ვაპირებ. ხვალ კი, ადრიანად მე და მამა, ქალაქ გარეთ ჩვენს აგარაკზე წავალთ. ამ ორი კვირს შემდეგ, დაგროვილ დაძაბულობას, შრომას და აუვარებელი ნეგატივის შემდეგ, ეს ნამდვილად მჭირდება. ვცდილობ აღარ ვიფიქრო მასზე. რა ხდება, სოფია, როგორ არის? იქ, ვინმე, ცუდად ხომ არ ექცევა? მთელი ძალით ვცდილობ, ხვალინდელ გეგმებზე მოვახდინო კონცენტრაცია. უკვე საღამოს 20:00 საათია. ვახშმად მაკარონი მოვამზადე. მაკარონი კარგი სოუსით, განსაკუთრებულად მიყვარს. რამოდენიმე წუთში,  მელანოს და გუგაც მოვა და ვნახოთ ისინი, თუ უმლავდებიან თავის პროფესიას.
- რა ხდება, შუა კვირაში, როგორც წესი არ ვგეგმავდით მსგავს საღამოოებს. მშვიდობაა?
- კი, კი მელანო, მშვიდობაა. ხვალ ქალაქიდან გავდივარ.
- სოფიას, საქმე უკვე დასასრულს მიუახლოვდა?
- დიახ, დღეს დასრულდა.
- გუგა, მიდი მოყევი. რა ხდება ბაღში?
- დღეს, საშუალო ჯგუფს ზეიმი ჰქონდა და მეც ვიმღერე. აი ნახეთ, ვიდეოც გადავიღე.
- ხო, ვამბობდი შენ თეატრალურზე უნდა ჩაგებარებინა.
- არა, არ არის ეგ ჩემი საქმე. ჯობია იქ ვიყო, სადაც ეხლა ვარ.
- ბოლოს და ბოლოს მოყევი, რა მოხდა და რატო დასრულდა ასე მოულოდნელად, ეგ საქმე?
- მელანო, მაპატიე, მაგრამ ეხლა ამაზე ნუ ვისაუბრებთ.
- მე უნდა გავიქცე. კლიანტი მელოდობა. კაბის, ესკიზები უნდა ვანახო.
- ასეთ დროს?
- კი, ხვალ მიფრინავს და დღეს გვიანობამდე უნდა დავამთავროთ კაბის ესკიზი.
- მელანო, დამელოდე მეც მოვდიარ! ძმაო მაპატიე, რო ჩამოხვალ გაგვაგებინე.
- გუგა, იჩქარე მაგვიანდება!
- კარგი ჰო, მოვდივარ!
  ვახშამმაც ასე მალე ჩაიარა. წესივრად ვერც მოვახერხეთ ერთმანეთისთვის გაგვეზიარებინა ჩვენი, ჯერ არც დასრულებული კვირა. ხვალ ხუთშაბათია, ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე. პირველად დავასრულე სამუშაო, კვირის ასეთ დღეს. მამაჩემს, ჩემ ზარმა ძალიან გაახარა. როდესაც უთხარი: ,, მამა, გაემზადე ხვალ აგარაკზე მივდივართ." ტელეფონში დედაჩემის, უკმაყოფილო საუბარი ისმოდა. ,,რით ვერ დაიღალეთ! სხვა საქმე არ გაქვთ?" 14 წლის ვიყავი, როდესაც მამამ, მე და რატი, პირველად წაგვიყვანა აგარაკზე, სათევზაოთ. აგარაკი, ბაბუა თომასია. იქ, ჩასულებს ყოველთვის მომზადებული გვხვდება. ბაბუა, ახლა 86 წლისაა და მაინც, ისევ ისეთი თბილი ხმით და სახით გვხვდება. ძალიან გემრიელ კატლეტს ამზადებს. მართალია ეხლა ცოტა უჭირს, თუმცა ამბობს, რომ მას საიდუმლო რეცეპტი აქვს და აუცილებლად გაგვიმხელს. ბაბუა, თავის პირველ სიყვარულზე ყოველთვის აღტაცებით საუბრობს. ის, 16 წლის იყო, როდესაც ქალაქიდან ჩამოსული გოგონა, ერთი ნახვით შუყვარდა. ისიც, ჩემსავით ძალიან მორცხვი იყო. წლები ისე გადიოდა, მხოლოს მისი შორიდან ცქერით სჯერდებოდა. ერთხელად, როდესაც ის გოგონა, სოფელში აღარ ჩამოვიდა ბაბუამ, ეს ძალიან განიცადა. დაიწყო ძალიან ბევრი გამოკითხვა. მოგვიანებით კი, გაიგო, რომ ძალიან შეძლებული თავადის კაცზე იქორწინა. ბაბუა, რათქმაუნდა ამ ამბავმა ძალიან დაამწუხრა, რადგან მისი პირველი სიყვარული ესე შორიდან დაკვირვბით დასრლდა. მალევე, მას გაურიგეს იმავე სოფელში, მცხოვრები ქალბატონი ეკატერინე, რომელიც რამოდენიმე თვეში, მისი მეუღლე გახდა. გარიგებით დაწყებული სიყვარული ისტორია, კიდევ უფრო ძლიერი აღმოჩნდა. მათი ქორწინება 60 წლამდე გაგრძელდა. ბებია, უკვე რამოდენიმე წელია, რაც გარდაიცვალა. მისმა გარდაცვალებამ, ბაბუაზე და ასეე მის შვილიშვილებზეც ძალიან იმოქმედა. ეხლაც, როცა გაზაფხული დგება. ბაბუა, როგორც უწინ, ეხლაც ყვავილები მიაქვს მისთვის და ამბობს, რომ ,,სიყვარული უკვდავია. მთავარია შენ, გწამდეს ამის. მე ეს ვიწამე და ძალიან ბედნიერი კაცი ვარ ბაბუ." ჩემთვის ბაბუა, უკანასკნელი კაცია, რომელმაც დამარწმუნა, რომ სიყვარული არსებობს და ის მასშია. თავისივე წრფელ და კეთილ გულში.
- აქ რას აკეთებ?
- გეგონა, ასე მარტივად მომიშორებდი თავიან? შემომიშვი!
- არა სოფია, არ შემოგიშვებ! შენ ეხლა...
- ეხლა საკანში უნდა ვიჯდე. ამის თქმა გინდოდა? რა თქმაუნდა. ყველაფერი, ხომ შენი მოწყობილია. შენ მე მახე დამიგე!
- რა მახე, რა მე მინდოა? დამნაშავე შენ ხარ და კიდევ აქეთ ცდილობ ჩემს დადანაშაულებას?
- ეს არ შეგრჩება!
- მემუქრები? საინტერესოა რითი?
- პროკურატურამ გამოძიება უკვე დაიწყო. ეხლა ყველამ ერთად დაველოდოთ. თუ ვინ არის სინამდვილეში დამნაშვე.
- დამნაშავე შენ ხარ და კიდევ შენი ხალხი.
- ძალიან იჩქრეთ გადაწყვეტილების მიღება დეტექტივო. ყველაფერი, ჯერ კიდევ წინ არის. მე შემომხედეთ! თავისუფალი ვარ.
- ეს მანამდე, სანამ სასამართლო იქნება.
- ამისთვის პასუხს აგებთ!
- წადით! ძალიან გთხოვთ, ჩემი სახლიდან მიბრანდით...
- მე ეხლა წავალ, მაგრამ ჩემს სიტყვებზე კარგად დაფიქრდით. მე არა, მაგრამ ის ვინც მე, მემუქრებოდა თქვენზე ყველაფერი იცის.
  არა რა, გიჟია ეს ქალი. ვთქვი ვსიო დამთავრდა, მე, მასთან არანაირი კავშირი აღარ მაქვს და აი ხომ, ხედავთ ისევ გამომეცხადა. თავისი უტაქტო ხასიათებით. ისევ ღამის 01:00 საათზე სახლსი მომივარდა. თქვა თავისი სათქმელი და წავიდა. საინტერესოა უნდა მეშინოდეს თუ უნდა ვიჯდე და მეცინებოდეს ამ ყველაფერზე. ჩემს პროფესიაში, ეს შემთხვევა პირველია და იმედია უკანასკნელიც იქნება. მთელი ღამე ვერ დავიძინე, მაინც არ მასვენებდა იმაზე ფიქრი თუ, რა შეიძლებოდა ისევ მოყოლოდა ამ ამბავს. ღამე, როცა ვერ ვიძინებ დროს წერას ვუთმობ. ვცდილობდი ჩემი სიბრაზე ფურცლებზე გადავიტანო, რათა მეორე დღე ჩემთვის უფროს სახარბილო იყოს. აი უკვე, დილის შვიდი საათია და მამაჩემი, უკვე ჩემს კართან მელოდება. მე ყველაფერი ავიღე და ახლი ემორციებით ვაპირებ გამგზავრებას.
- ყველაფერი მოგაქვს?
- კი მამა, ყველაფერი აქ არის.
- ბადე მოგაქვს?
- კი უბრალოდ გასაშლელია და იქ გავშლით.
- კარგი, მაშინ წავედით.
- მოიცადე მამა მირეკავენ...
- ასე ადრიანად ვინ უნდა იყოს?
- გამარჯობა დეტექტივო. თქვენ ვერ გახვალთ ქალაქიდან.
- ვინ ხართ?
- მაგას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. თუ, თქვენ დღეს ქალაქიდან გახვალთ სოფია მოკვდება...
- რა სისულელეაა...
- ვინ იყო შვილო?
- არავინ მამა. უბრალოდ ვიღაცას ცხოვრება მოსწყინდა და ასე გადაწყვიტა დროის გაყვანა. მიდი დაჯექი, წავედით!
  ჩემს, სოფლამდე გზა 40 წუთის სავალზეა. გძაში დაურეკე თომას, ვთხოვე, რომ სოფიასთვის ყურადრემა მიექციათ. მისი ჭირვეული ხასიათიდან გამომდინარე. ჩემს სარდაფში მოუწიათ ჩაკეტვა. დაუყოვნებლივ ჩემს ნახვას ითხოვს. არ ვიცი, ალბათ კიდევ უნდა ტკივილი მომაყეს თავისი საუბრით. ეხლა იქ, გაზაფხულია. ,, გაზაფხული- ქვეყნად ჯერ არ მინახავს ადამიანი, ვისაც არ უყვარს გაზაფხული. ამ, დროს ჰომ ყველაფერი იღვიძებს, ბუნება იღვიძებს. ო, რა სასიამოვნოა ახალად აბიბინებული ჯეჯილის სუნი. მინდორში ამოსული ია და ენძელა. ნაწვიმარ ამინდში, კიდევ უფრო ორმაგდება მათი სურნელი. სურვილი მიჩნდება, რო მეც მათთან ერთად დავიმარხო..."
- ო, რა სიულპრიზია! ბაბუ, როგორ გამახარეთ. გაბრიელ როგორ ხარ? როგორ მიდის შენი პროფესიული საქმეები?
- ბაბუ, ყველაფერს მოგიყვები. ჯერ სახლში შევიდეთ.
- მამა, რატო არ სვავ წამლებს, რომელსაც გიგზავნი?
- რათ მინდა წამლები შვილო. გაიხედეთ რა სილამაზეა. ეს არის ჩემი წამალი.
- ბაბუ, მამა მართალია. წამლები უნდა მიიღო საჭიროა.
- მოდით მოშიებულები იქნებით ჯერ ჭამეთ.
- არა ბაბუ, ჩვენ გზაში უკვე ღვეზელები ვჭამეთ.
- შვილო, ბაბუსთან მოდიხარ და ღვეძელებს გზაში რატო ჭამ?
  ბაბუა, ძალია გაგვინაწყინდა, რადგან მის მომსზადებული საუზმე არ მივირთვით. ასეთია, ბაბუ ყოველთვის მზადყოფნაშია. არაჯანი, რომელსაც თავად ამზადებს და ერბოსგან დამზადებული ქადები. ასეთი იყო ბაბუას, დღევანდელი საუზმე. მზის ჩასვლას ველოდებით, რომ მე და მამა, სათევზაოთ წავიდეთ. გაზაფხულზე აქ, ძლიერი წვიმები იცის და მამაჩემი, სულ მეუბნებოდა, რომ საღამოს მდინარე უფრო მშვიდია და კარგია სათევზაოდ. აი, უკვე მზად ვართ მე და მამა წასავლელად. ტელეფონზე თომას ზარია.
- ძმაო, მაპატიე ასეთ დროს, რომ გირეკავს. ცუდი ამბავი მაქვს.
- ამჯერად, რა მოხდა?
- სოფია, გაუჩინარდა.
- რას ქვია გაუჩინარდა. ჩაკეტილი არ იყო?
- კი ძმა, ყველაფერი ისე გავაკეთე, როგორ მითხარი.
- კარგი მოდივარ!
- შვილო, სად მიდიხარ?
- მამა, მაპატიე სასწრაფოდ ქალაქში უნდა დავბრუნდე. მოდი იცი როგორ მოვიქცეთ? შენ ბაბუსთან დარჩი. მე კი ვეცდები ხვალ უკან დავბრუნდე.
- კარგი შვილო, როგორ გინდა, მაგრამ მშვიდობაა?
- კი მამა, მშვიდობაა, რომ ჩავალ დაგირეკავთ.
- ბაბუ ეს ღვეზელები წაიღე. საქმეს, რომ მორჩები შეჭამე. მშიერი არ დარჩე.
- კარგი ბაბუ. მალე დავბრუნდები!
  ჩემი თავის დადანაშაულება დავიწყე. იქნებ დილით მე, იმ პიროვნებისთვის, რომ დამეჯერებინა. ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა. ან იქნებ სოფიას, სიტყვების სიმართლე იყო. მთელი 40 წუთი ისევ სოფიაზე, ფიქრში გავატარე. სახლსი დავბრუნებულს თომა დამხვდა.
- აუ, მაპატიე ისევ მე შეგიქმენი პრობლემა.
- კარგი არაუშავს. მიდი მოყევი რა მოხდა?
- მისი ჭირვეული ხასიათის მიუხედავად, ყველაფერი ისე გავაკეთე, როგორც მითხარი. მისთვის წყლის ჩამოსატანად ავედი, რომ დავბრუნდა აღარ დამხვდა.
- დამციხარ? კარის გაღების გარეშე ის, იქიდან ვერ გამოვიდოდა.
- საქმეც მაგაშია, რომ კარები ღია იყო. 
- რაღაცას მიმალავ. მიდი მომიყევი, რა ხდება?
- არა ძმაო, არაფერი არ ხდება. მეც ვერ ვხვდები ეს, როგორ მოხდა.
- მიჭებო, მე მეძებთ?
- ჩაკეტილი კარებიდან, როგორ გამოხვედი?
- ძალიან მარტვად. გასაები ვიპოვე.
- სად?
- იქ, სადაც ყოელთვის მალავდი.
- სოფია, თავს რატო არ მანებებ? რა გინდა ჩემგან?
- შენი დახმარება მჭირდება. საავადმყოფოდან დამირეკეს, დედა ავადაა. დამეხმარე, რომ იქიდან წამოვიყვანო.
- რატო გგონია, რომ მე დაგეხმარები?
- ძმაო, მე წავიდე?
- გაბრიელ, ტელეფონი გირეკავს.
- ყველაფერი ისე მიდის, როგორც დავგეგმე. შენი გოგო, უკვე შენთანაა. ეხლა კი, გადაეცი ფულს 24 საათის განმავლობაში, თუ არ მოიტანს დედამისის ვერ ნახავს.
- რა ჰქვია უკვე ჩემთანაა?
- სოფიამ, არ გითხრა, რომ ღამე ჩემთან გაატარა.
- სადაც არ უნდა იყო გიპოვი და...
- ვინ იყო?
- სად იყავი გუშინ ღამით?
- რატო მეკითხები?
- სად იყავითქო?! მიპასუხე!
- მშობლების სახლში.
- მარტო იყავი?
- კი.
      სოფიამ, სახლში წასვლას ჩემთან დარჩენა აარჩია. ყველაფრის მიუხედავად ისე იქცევა თითქოს დაუცველია და თავსშესაფარს ჩემთან პოულობს. გადაწყვიტა, რომ ჩემს ოთახში უნდა დაიძინოს. მე კი, მისაებში დივანზე. საკუთარ სახლშიც კი მავიწროვებენ. აქამდე თუ, ყველაფერი ერთი იყო. რამოდენიმე საათში, ყველაფერი გაორმაგდა. სოფია, სახლიდან თავისი ნივთებით მომზადებული მოვიდა. ძალიან მთხოვა, რომ მხოლოდ, რამოდენიმე დღე სჭირდება თავშესაფარი. ამბობს, რომ ჩემს გვერდით თავს მშვიდად გრძნობს და სახლში წასვლის ეშინია. მაინც და მაინც მელანოს, ეხლა მოუნდა ჩემი შეფასება თავის ნახატებზე. დამირეკა, რომ მოსვლას აპირებს. უარის თქმა ვერც მოვასწარი ტელეფონი დამიკიდა.
- რა იყო, კარებში რატომ დგეხარ? გამატარე შემოვიდე.
- მელანო, სხვა დროს იყოს.
- გაბრიელ, ძვირფასო სტუმარი გვყავს?
- გაბო, მაპატიე მეგონა მარტო იყავი.
- არა რატო, მობრძანდით. მეც სიამოვნებით გავიცნობ გაბრიელის მეგობარს. გამარჯობა, ჩემი სახელია სოფია.
- ეს ის არის? ყოჩაღ, ჩემი რჩევა გაგითვალისწნებია..
- გაჩუმდი! ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ჩანს.  აქ, დროებით არის.
- რაზე ჩურჩულებთ, საიდუმლოა?
- სამწუხაროდ, მე უნდა დაგტოვოთ. გაბრიელსთვის, მხოლოდ ამის გადაცემა მინდოდა, ნახვამდის.
- იცოდე ეს ყველაფერი დროებითია. ყველაფერს მერე აგიხსნით.
- არა, არ არის საჭირო არაფრის ახსნა. მიდი, სასიამოვნო ღამეს გისურვებთ.
- ძვირფასო?
- ხო, რაიყო ყოველთვის უხეში კი არ ვარ.
- აქედან როდის წახვალ?
- უნდა მითხრა, რომ ქალთან, თანაცხოვრებას შეჩვეული არ ხარ?
- არა, უბრალოდ დამნაშავესთან ერთად არასდროს მიცხოვრია.
- არ ვარ დამნაშავე! რატო არ გესმის. აქაც სწორედ იმისთვის ვარ, რომ თავის გადარჩენისთვის ვიბრძვი. იქ, ჩემთვის და არჩილისთვის კარგად, რომ მოგესმინა მიხვდებოდი, რომ თავად ჩვენ ვართ ამ ყველაფრის მსხვერპლნი.
- შენთან საუბარს აღარ ვაპირებ. წავედი მეძინება.
- სად მიდიხარ? ოთახში მე ვიძინებ.
- კარგი, მაშინ შენ წადი.
- ესე ძალიან რატო ვერ მიტან?
- რაც შენ გამოჩნდი ჩემს ცხოვრებაში, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ყოველდღე პრობლემებს მიქმნი. ყველაფერი, რაც დავგეგმა ხელს ყოველთვის შენი გამოჩენა მიშლიდი. უკვე, სადაც არ უნდა გავიხედო ყველგან შენ ხარ.
- მერე ეს ცუდია?
- კი ცუდია.
        რამოდენიმე საათის წინ.
- სად ხარ აქამდე?
- ოფისში საქმეები მქონდა.
- მიზეზები არ მაინტერესებ. დღეს შენი უფროსი დახმარების სათხოვნელად შენ დაგირეკავს. სოფიას კი მე ჩამაბარებ. ცოტას შევაშინებ და გამოვუშვებ.
- გაბრიელი, სულელი არ არის, ყველაფერს მიხვდება.
- ე, ბიჭო! ისე მოიქეცი, როგორც მე გეუბნები.

გაგრძელება იქნება!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები