ნაწარმოებები



ავტორი: ვალე
ჟანრი: პროზა
5 ივნისი, 2019


მინიატურა: ოჯახი (ბავშვებისა და მოზარდებისთვის) 2019 წ.

ასე, თუ ისე ვიცით გივის შესახებ.

„შვილი, ოჯახის სარეკა“-ო და...

წარმოვიდგინოთ ნახატი, თეთრად ნათელი ფერებით, წესრიგისა და სისუფთავის შეგრძნების გადმომცემი, სადა, მშვიდი, მსუბუქი, თბილი, კოხტა-კოპწია, უკვდავება რომ ატყვია...აი, ასეთია ჩვენი გივის ოჯახი.

არ ახსენდება გივის, დილით თვალები გაეხილა და არ დაენახა მამა და დედა, ხატებთან მდგომნი, რაღაც საოცრად გადამდები სიმშვიდით მლოცველნი. ამ დროს გივი ყოველთვის გრძნობს წამიერად, რაღაც დიადსა და ამავდრულიად იდუმალს, შემდეგ გულში ერთად ეღვრება სითბო და სიყვარული  (როგორც თაფლი, ალუმინის კასრიდან რაიმე პატარა ჭურჭელში გადაღებისას), მთელი ეს მოზვირთებული სიკეთე ყელში უგუბდება და უცებ სიხარულის ცრემლებად გადმოსდის თვალებიდან ბედნიერებისაგან გაბრწყინებულ პირისახეზე...მთელი დღე ჰყოფნის გივის ეს მარაგი, თვეც კი ეყოფოდა, შეიძლება წლებიც, მაგრამ რადგანაც იცის, რომ მომდევნო დილას, ისევ პირთამდე შეევსება, სულმთლად ცარიელიც რომ ჰქონდეს, მაინც - უშურველად არიგებს და საერთოდ არ ზოგავს.

მამა - გივისთვის - ქართველობის, ვაჯკაცობის, პატიოსნების, ერთგულების, შრომისმოყვარეობისა და ბავშვის გონებას რაც მოაფიქრდება, ყველაფერ საუკეთესოს მაგალითია. რას უნდა აკეთებდეს გივი, რომ მამას არ ბაძავდეს, ან, რომელ ღამეს დაუძინია მამასთან ერთად გადამხდარ რაიმე თავგადასავალზე ფიქრის გარეშე, სადაც, რა თქმა უნდა, მამა, ყველა გაჭირვებული და დაჩაგრული ადამიანის მხსნელი და ნუგეშინისმცემელია...სინამდვილეშიც ასეა, მართლაც.

ფიზიკურად მუშაობს გივის მამა, თანაც სრულიად უხელფასოდ. დილით გადის სახლიდან, ეძებს დაუძლურებულ და შეჭირვებულ ადამიანებს, რომლებსაც არავინ ყავთ, თუნდაც მაღაზიაში წამსველი. თანაც, არა მარტო ფიზიკურად, არამედ მატერიალურადაც კი ეხმარება მათ (როცა კი აქვს, ბოლოც რომ ჰქონდეს, მაინც) და ამგვარი შრომის შემდეგ სახლში ბრუნდება. პირი მუდამ ნათელი და ღიმილიანი აქვს, თვვალები საოცრად თბილი და მშვიდი...ცოტა ხანი არ არის გასული და უცებ, ვიღაც უცნობი აკაკუნებს კარზე და...

უკვე, რამდენი წელია, გივის მამა, ამ უცნობების მიერ დატოვებული თანხით ინახავს ოჯახს. არ იფიქროთ, ეს უცნობები, იმ შეჭირვებულების ნათესავები არიან, ან ახლბლები, ან უცხოელები, ანდაც ერთი და იმავე პიროვნებები, არა. სასწაული კიდევ ისაა, რომ ნაჩუქარი თანხა ყოვლეთვის იმდენია, რამდენიც აუცილებლობისთვის სჭირდება ოჯახს.

წიგნების კითხვა მამამ შეაყვარა გივის. ალბათ, ცალკე წიგნები შეიძლება დაიწეროს იმ საუბრებზე, რომლებიც ამა თუ იმ წიგნის, ან ჩვენი სამშობლოს ისტორიიდან, რომელიმე საკითხის გარშემო იმართება ყოველ საღამოს.

დედა - გივისთვის - ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელია.

არ ახსენდება გივის, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლეს ევედრებოდეს და დედაზე არ ფიქრობდეს, ან კიდევ, დედა სთხოვდეს გივის რაიმეს და გონებაში თავად ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი არ ესახებოდეს.

დიასახლისია გივის დედიკო. გათენებიდან დაღამებამდე ფუსფუსებს და ფუსფუსებს სახლში. ყველაფერი დაწკრიალებული აქვს, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ყველა ტანისამოსი დატკიცინებულ-დაუთოვებული. ერთსა და იმავე დროს აქვს მზად საუზმეც, სადილიცა და ვახშამიც. რა თქმა უნდა სამივე დროს, ოჯახის სრული შემადგენლობით სხდებიან და ასე მიირმევენ დედის გულით გაკეთებულ უგემრიელეს კერძებს.

რაც არ უნდა მოხდეს, გივის დედიკოსაც მშვიდი და ნათელი სახე აქვს, საოცრად ღრმა და ბრძენი თვალები. არ არსებობოს ისეთი განსაცდელი, ოჯახს შეემთხვას და დედამ გამოსავალი არ გამოძებნოს, ღვთის დახმარებით. ერთი დიდი სიხარულია იმის ცქერა, როგორ უზიარებს მეუღლეს ამ თავის აზრს და ეკითხება, რომელი სჯობს. ამ დროს, მამას თავისებურად, ჩუმი ბედნიერებით ეღიმება, ასეთი მხრებში მდგომი მეუღლე რომ ჰყავს და ისე იქცევა, როგორც დედამ მოიფიქრა და შესთავაზა. შედეგი მუდამ სასიკეთოა და არ იფიქროთ, დედა თავის თავს მიაწერდეს განსაცდელის ასე კეთილად დაგვირგვინებას, არა. ღმერთს მადლობს პირველ რიგში და შემდეგ თავის მეუღლეს, ასეთი გულისხმიერებისთვის.

დედოფალია დედა ოჯახში, რა მეუღლეს ისე ექცევა, როგორც მეფეს და თავის მხირვი მამაც ისე ეპყრობა დედას, როგორც დედოფალს.

არ დაუთვლია გივის, რამდენჯერ სმენია მამისაგან და დედისგან - „ღმერთმა დაგლოცოს“ - უეჭველია თანაბრად. ის უფრთხიალებს გულს სიხარულით, როცა თავის უსაყვარლეს მშობლებს ყოველ დილას, სახლიდან გასვლის წინ და ღამე, ძლის წინა ლოცვების შემდეგ დალოცვას სთხოვს და ხელზე ემთხვევა.

უფროსი შვილია გივი - სამი ძმა ჰყავს და სამი და - ჯერ-ჯერობით...ისინი ძელ, სულ პატალა ანგელოზები ალიან.

და, წარმოვიდგინოთ, რა სასიხარულო სანახავია მთელი ეს სპეტაკი ოჯახი ყოველ კვირას - ტაძარში - ზიარებისას.

                                                                                                        05.06.2019 წ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები