ნაწარმოებები



ავტორი: ვალე
ჟანრი: პროზა
12 ივნისი, 2019


მინიატურა: სკოლაში (ბავშვებისა და მოზარდებისთვის) 2019 წ.

რატომ უყვარს გივის სკოლა, ასე ძალიან და...

მომავალი თაობა იზრდება ერთად სკოლაში. ბავშვები, რომლებიც დაახლოებით 15-20 წელიწადში სამშობლოს მართვას შეუდგებიან. და, განა აუცილებელია, თითოეული მათგანი პარლამენტში მოხვდეს, ან მთავრობაში, ანდაც, რომელიმე სახელმწიფო დაწესებულებაში? რა თქმა უნდა, არა. მაგრამ ყველა მათგანი მაინც სამშობლოს მმართველი იქნება.

ვიცით, რომ თითოეული მოქალაქე ქმნის თავისი სამშობლოს აწმყოს და წარმართავს მომავლისაკენ. ამიტომ, ძალიან მარტივად ვხვდებით, რომ ჩვენი სამშობლოს ხვედრი, სწორედ ამ თითოეულ მათგანზეა დამოკიდებული. მაშინ, აქვე წარმოვიდგინოთ, თუ ერთ მოქალაქეზე ამოედანა პასუხისმგებლობაა, აი, თუნდაც ერთ სკოლაზე - რაოდენია. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ გივის სკოლას, ეს პასიხისმგებლობა სულ შესულსისხლხორცებული აქვს.

ვიცით ესეც, ხემ რომ კეთლსურნელოვანი კვირტები გამოისხას და უტკბილესი ნაყოფი გამოიღოს, თესლის ჩასაგდებად ნიადაგის მომზადებიდანვე უნდა ყურადღება, მოვლა და პატრონობა. ამიტომ მინდა, მოვიყვანო რამოდენიმე მაგალითი, გივის სკოლის ცხოვრებდაინ, რაც ჩემი აზრით, მიახლოებით მაინც შეგვიქმნის წარმოდგნას, როგორი შესანიშნავი და ბრწყინვალე თაობები ყავს ჩვენს სამშობლოს და, კიდევაც ხომ დაიზრდებიან.

ამ სკოლაში, როცა მასწავლებელი კლასში შებრძანდება, „საწვლის დაწყების წინ“ ლოცვას წაიკითხავენ და დასხდებიან, მჰ. ღიმილი გადაეფინება მასწავლებელს სახეზე და მთელი თხუტმეტი წუთის მანძილზე, ემატება და ემატება სიხარული, ზოგჯერ, მოზღვავებულ ბედნიერებისაგან ტირის კიდევაც. რა ხდება ამ დროს კლასში და, გაკვეთილის მცოდნენი, ვერმცოდნე თანაკლასელებს გულმოდგინედ უხსნიან მიმდინარე გაკვეთილის მოსაყოლ თემას, ყველანაირად ანუგეშებენ და მხრებში უდგანან. ჯერ ხომ, მეგობრისათვის ცოდნის გადაცემით საკუთარ ნასწავლს იმტკიცებენ და, მერე კიდევ, ერთ ნათელ წერტილს სძენენ სამშლობლოსა და კაცობრიობას, რომ არაფერი ვთქვათ იმაზე, შემდეგ, როცა მასწავლებელი გაკვეთილის გამოკითხვას ასრულებს, ცოტათი ტკივდება ხელის მტევანი, ყველა მოსწავლის გრაფაში ათიანების წერისგან.

მოსწავლეებს მასწავლებლების მიხედვით აქვთ შერჩეული ყოველდღიური სიურპრიზები. მაგალითად, იციან, რომ ნანა მასწავლებელს ძალიან უყვარს იები და პატარა ქოთანში ჩარგულს ახვედრებენ სახლში წასაღებად. თავად ნანა მასწავლებელს კი არ ემეტება თავისთვის ამ სიყვარულის მისაკუთრება და იქვე, სკოლის ეზოში რგავს თითოეულ საჩუქარს. შოთა მასწავლებელს კი ხელნაკეთი ნივთები უყვარს და აუჰ, როგორი დიდი მოწადინებით იგონებენ წინა საღამოს, რაღაცა ახალს, ერთი სანახავია. და, ასე შემდეგ და ასე შემდეგ, უამრავია.

შესვენების ზარი დაირიკება თუ არა, მსჯელობა იწყება რაიმე თემაზე, ან ნახლდება, ზოგჯერ სემესტრებიც კი გრძელდება და, არ გვეგონოს, რაიმე კამათს ჰქონდეს ადგილი, ანდაც ურთიერთდაპირისპირებას, არა. ეს არის, პირდაპირი გაგებით, ჯანსაღი მსჯელობა. ძირითადად სამშობლოს წარსულზე საუბრობენ, აწმყოს განიხილავენ და მომავლის გეგმებს სახავენ, როგორ ამოუდგენ მხრებში, სამშობლოსათვის დღემუდამ მზრუნველ, წამებულ გმირებს და დაეხმარონ საქართველოს გამთლიანებასა და გაბრწინებაში.

ერთ დღესაც, ერთი ასეთი ამბავი მოხდა:

უკეთ რომ დავინახოთ, წარმოვიდგინოთ ამ სკოლის საკლასო ოთახები, მართლაც მორთული და „მოხატული, თამარ დედოფლის დარბაზივითა“; შემკული ქოთნებში ჩარგულ მინდვრის ყვავილებით; კედლებზე ქართული, ულამაზესი ასობგერებით წარწერილი, ჩვენი დიდებული წინაპრების უკვდავი გამონათქვამები, ამონარიდები ლექსებიდან, პუბლიცისტურ და პროზაული ნაწარმოებებიდან; მოსწავლე-მასწავლებლები გამოწყობილები ეროვნულ, ქართულ ნაციონალურ ტანისამოსში; ეს ყველაფერი კი, ჩვენი მარადიული საგალობლებისა და ფოლკლორული შედევრების ჰრმონიულ ფონზე.

უცებ, რაღაცა ხმაური შემოიჭრა სკოლის ეზოში. ცოტა ხანში, ერთ მხარეს იდგა, რაღაცნაირფერებდროშიანი ხალხი, მეორე მხარეს კი ამათი მოწინააღმდეგენი (არა მათი იდეისა, არამედ უშუალოდ პიროვნებებისა) და ატყდა ერთი ამბავი და გამიშვი-დამაკავე: რაღაცნაირფერებდროშიანები იძახდნენ, ჩვენ უფლება გვაქვს შემოვიდეთ სკოლებში და ბავშვებს თავისუფლების ღირებულებებზე ჩავუტაროთ გაკვეთილებიო, ხოლო, მოწინააღმდეგენი კი სიტყვიერი შეურაცხუყოფით მიმართავდნენ მათ და ფიზიკური დაზიანებითაც ემუქრებდნენ. უფრო სინამდვილეში კი, არც ერთნი იყვნენ რაღაცნაირფერებდროშიანები და არც მეორენი ამგვარად მოწინააღმდეგენი, ყველა სკოლის დირექტორის მიერ მოწვეული მეგობარი იყო.

აი, რა მომხდარა. სკოლის დირქტორმა გადაწყვიტა, ისეთ სადღესასწაულო განწყობისას, ბავშვებისა და მოზარდებისთვის, ჩვენი საზოგადოების ორი, თავისებური მხარე დაენახებინა და მიმართა შემდეგი სიტყვებით:

- ჩემო საყვარელო ბავშვებო. ჩვენო მომავლის იმდენდო და დაუშრეტელნო ნათელნო. დღეს, აქ, ჩემმა მეგობრებმა გვაჩვენეს ჩვენი საზოგადოების ორი, მეტად აქტიური მხარე და ჩემი უმორჩილესი თხოვნაა, გიყვარდეთ თითოეული მათგანი, ოღონდ სათოფეზეც ნუ გაეკარებით მათ სწავლებებს, რადგან, როგორც თქვენც მიხვდებოდით, ამ, ორივე მხარეს იდეოლოგია, ჩვენი სკოლის ჰარმონიული მშვიდობის წინააღმდეგ აღმართული ჯოხის - ორი ბოლოა და, ეს ჯოხი კი მაშინ მოქმედებს, როცა ჩვენ, ერთ-ერთ მხარეს მაინც ვაქცევთ სულ-სულ მცირეოდენ ყურადღებსაც კი. ჩვენ, ქრისტეს შობიდან ოცდამეერთე საუკუნეა გვაქვს გზა ვიწრო, ეკლიანი, მაგრამ ჭეშმარიტი და მუდმივად ჭეშმარიტებისაკენ მიმავალი. ჩვენ გვყავს მწყემსი კეთილი, ვცნობთ მის ხმას, მას მივყვებით და ვემორჩილებით. - დაასრულა სკოლის დირექტორმა სიტყვით გამოსვლა და სადღესასწაულო განწყობაც გაათმაგდა.

აი, ასეთ სკოლაში სწავლობს ჩვენი გივი და, სართოდ, მას მეგობრები ყააავს...მჰ.

                                                                      12.06.2019 წ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები