ნაწარმოებები



ავტორი: ანა ჯავახიშვილი
ჟანრი: პროზა
20 ივნისი, 2019


ფიქრი #1

მე კიბო მაქვს. არაფერი ისეთი.
ღმერთივით ზის და მაიძულებს
ვიფიქრო მასზე. ვიფიქრო როგორი ვიქნებიდი კიბოს გარეშე. ანუ როგორიც
სულ ვიყავი...ჩემს გადადგმულ მთებს ხელში კენჭებივით აგორავებს. აქამდე ვახერხებ ავარიდო თვალი. აქამდე ვახერხებ ცისფერ მუცელში მძინარეთან
მეც მეძინოს. აქამდე ვახერხებ, მერე არ ვიცი. ან მერე ვინ იცის?! რა არის \"მერე\"?!
იქნებ ღმერთს  ქვია \"მერე\"ან \"მერეს\"ღმერთი... იქნებ ჯერ \"მერე\" ერქვა, სულ თავიდან და მერე (აქ ნამდვილი მერეა) გადაერქვა, როცა წინა ადამიანები მიხვდნენ, რომ მერემდე, ადრეც და ახლაცაა... თუმცა, ის წინები იმაზეც უთუოდ იკამათებდნენ, რომ \"მერე\" ყველაზე დიდი გაურკვევლობა იყო. და მაინც დაყაბულდებოდნენ. ასევე უთუოდ, ერჩივნებოდათ ეს  გაურკვევლობის შიში ცხადით შეევსოთ. უფრო არსებული გაეხადათ.

ღმერთზე ფიქრი მირჩევნია, რა კარგია! ნამდვილ ღმერთზე. ჯერ ხომ სძინავს ამ თვითმარქვია ღმერთს ცისფერ მუცელში. ოხ, კიდევ ხომ გამოვიჭირე?! ამას სძინავს და ნამდვილმა ღმერთმა, არც კი იცის რა არის ძილი. ჯერ არავის უნახავს მისი დახუჭული თვალები, თუმცა მართალია არც ღია უნახავს
ვინმეს... ალბათ იმიტომ, რომ ღმერთმა არასდროს მოატყუა თვალს... არც ჩასაფრებულებს. ნამდვილმა ღმერთმა არც ტყუილი იცის რა არის. უფრო სწორად ალბათ სხვებისგან იცის რას ნიშნავს, მაგრამ ვერასდროს იგრძნობს ვერც სხვის და ვერც საკუთარი თავის მოტყუების აზარტულობას.
...ასე მირჩევნია, კარგად ვარ. გრილა, აივანზე ჩემი გოგო არ დგას, მაგრამ ეს მის არარსებობას ადასტურებს, რომელიც მშველის.
...ღმერთმა არც სიმართლე იცის... ანდაც, სჯობს გამოვიზოგო...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები