ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: ირინა ტაბაღუა
ჟანრი: პოეზია
5 დეკემბერი, 2019


გგონია გაიზარდე

.
.

ეს ის ასაკია,
როცა აღარც კარტოფილს ატან სქელ კანს,
აღარც დანა გიბლაგვდება.
მიცვალებულის შიშიც გადალახე.
შემიძლია, ღამის საათებში,
უცხო საფლავები ვათვალიერო.
არითმეტიკა მიმავიწყდა:
სწრაფად გამოთვლა მიძნელდება იმის,
თუ რა დრო გაატარეს
გარდაცვლილებმა სააქაოში.
როგორ მაბორძიკა ცხოვრებამ,
არც კი ამოუხვენიშია.
ამას წინათ ფეხები ავაწყე კედელზე
მარცხენა წვივთან, ლურჯი ფერის
წვრილი კაპილარი შევნიშნე,
რომელიც ელვას ჰგავს.
წვიმის დროს ქრება,
ადრე არ შემინიშნავს.
ადრე არც ის შემინიშნავს,
როგორ მივატოვე საკუთარი თავი იმ ნაპირთან,
სადაც ჩემს გარდა ყველა გაშიშვლდა,
მე კი ნამშობიარები მუცელი
ქვიშით დავმალე.
გავიფიქრე: რამხელა ქალობაა
ჯერ კიდევ საზიდი,
დღესვე რომ ჩავაკვდე საწოლს:
ან თრომბი მოწყდეს,
ან ჭარბი ორგაზმით,
ან, თუნდაც, წყლის ყლუპი გადამცდეს სასულეში.
იმდენი რამე ნახა თვალმა...
ყურსაც არ ვუჩივი,
ხანდახან, აკლიმატიზაცია მიხშობს
და იმ მცენარეების ხმა არ მესმის,
უხეირო კლდიდან რომ მიმზერენ.
ავიკვიატე:
შინიდან გავდივარ თუ შინ ვბრუნდები,
კარი აუცილებლად სამჯერ უნდა გავაღო და დავხურო,
თითიც კი მოვიყოლე,
იმდენად მწარე არ იყო,
რამდენადაც ქვედა
მეოთხე საღეჭი კბილის ნერვის ციმციმი.
არადა, ხომ მეტკინა.
თუ გგონიათ,
რომ არ განვსხვავდები თქვენგან,
ძალიან ცდებით.
სანამ თქვენ მოიკაზმებით,
მე, თხელ პენუარზე ბამბის ხალათით,
უწინდო და თმაარეული,
სამჯერ შემოვურბენ ქალაქს.
ასე უფრო მამჩნევენ,
ასე უფრო კოხტა ვარ,
თან, ვყვირი:
არცერთ კაცს არ გირჩევთ ჩემს შეყვარებას,
რა აზრი აქვს.
კაცმა, რომელმაც ძვლამდე შემიყვარა, ვერაფრით გამოიცნო,
ჩემი სხეულის რომელი ნაწილი დალპება პირველად მიწაში.
"თქვენობით" მიმართვა მძულს,
მირჩევნია მარილის გარეშე
მივირთვა ნესვი
და მარტოდ გაგრძნობინოთ თავი.
არც ის დედა ვარ,
დილით რომ წამოხტება
და შვილებს სკოლაში კარაქიანი პურით გაისტუმრებს.
მაგ დროს მე მძინავს,
ძილშივე ვზრუნავ მათ დანაყრებაზე.
არავინ ამჩნევს ჩემს სიყოჩაღეს,
არ ამჩნევს არავინ
გარდა იმ ხოჭოსი,
მინის წმენდის დროს შელახული კედლიდან რომ მესალმება.
რამდენი ვწერე, ღმერთო,
ნეტავ არასდროს მეწერა.
არადა, როგორ არ მოვუფრთხილდე იმას,
საიდანაც გასვლა მომერიდება.
განა რამის დარდი მაქვს?!
ერთ თვესაც, ციკლი რომ გადამიცდეს,
დაუგეგმავი შვილი ჩამიჯდეს ტანში,
მესამედაც ავიტან კანის გაწელვას.
მაგრამ რა ვუყოთ ნერვებს,
რომ არ გყოფნის ბედნიერებისთვის?!
რა ვუყოთ
სადაცაა მოსულ ნოემბერს?!
იმ ოცდათხუთმეტ წელს,
სუფრის კოვზით
რომ შეექცევი თავისუფლებას?!
კარგადაც მოილხენ,
ბევრსაც გამოლანძღავ ამ დროებითობას.
აჰა, და გგონია გაიზარდე.
არადა, თავიდან გასაზრდელი ხარ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები