ესაა ტრამვაის და ვნების მუსიკა,
ძირს გდია ქუჩა, რომ მომსდევდა ფეხდაფეხ,
გიყვები შეწყვეტილ სიზმრებზე უსიტყვოდ,
და გაუთენებლ ღამეთა შესახებ.

მზე ფერიცვალების სამოსს ჰგავს საკრალურს,
მისქვეშ მოღრუბლისფრო ღმუიან ბელტები,
ოჯახის სიწმინდეს ღაღადებს Sagrada,
მე ასე უშნოდ და უნდილად ვბერდები.

რთულია გარდაცვლა. და მაინდამაინც
ვერავინ შემატყობს სახეზე ქარიშხლებს,
ვიპოვე სიკვდილის შიშების წამალი,
იმ დღიდან, როდესაც გიხილე... გამიშვი,

ნატერფალს გავყვები შიშველი გაუდის,
არაცნობიერი ღვივდება ლანდები,
გულის ყველა კედელს ზანზარი გაუდის,
ქალაქის კარიბჭის კიდესთან ვთავდები.

ცა მელნად იღვრება  ქაღალდის ტილოზე,
სიშორის სიძველის სუნი აქვთ შენობებს,
რა რჩება მეტი სხვა… ტაძარი, ილოცე,
ითხოვე შეშლილი სულისთვის შენდობა.

ლექსს ახლავს ნახატი განცდების მისტიკა,
ცოდვებს არ ითვლიან… ღმერთმა მაპატიოს.
ესაა ტრამვაის და ვნების მუსიკა,
ვტოვებ და მივდივარ შენგანაც… ადიოს.