სიჩუმის ეტაპი გავიარე,
რითმები თითებზე მასევია,
ტკივილი მოაწვა ნაიარევს,
ფიქრები დაქრიან რაშებივით.

ხიდი მდინარეზე მიბარბაცებს,
ღრუბელი სხეულში ცას გასჩრია,
სიკვდილი კედელზე მივანარცხე,
ვზივარ და მოვგავარ განგაშიან

ბავშვს, დაუოკებელ ხასიათით,
წამები ხელიდან გამირბიან,
ხის ტოტებს თვალებით ვაქიაქებ,
გარეთაც ამ ლექსის ამინდია

დღეს და ვერ ვაჩერებ ჰორიზონტზე
მარტივით გაჭიმულ აპათიებს,
სულში დედამიწა მოვიზომე,
გაგიკვირდებათ და, დავატიე.