ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ტერიკო
ჟანრი: პროზა
12 აგვისტო, 2020


"სიყვარულის სარჩული" (ნაწილი |)

ივლისის ბოლოს, გაუსაძლისი სიცხისგან ასფალტიც კი დუღდა და არასასიამოვნო სუნს ტოვებდა.გახვითქული გავრბოდი სახლში,რამდენჯერმე ცას შევხედე და წვიმა ვინატრე,ნეტავ,დაუშვას და ალმოდებული გარემო ცოტა გააგრილოს -მეთქი.ეზოში ისეთი სისწრაფით შევვარდი,ერთი სული მქონდა,ჩრდილისთვის შემეფარებინა თავი.ბავშვების დანახვაზე შევდექი და ღრმად ამოვისუნთქე.გვარიანად დავღლილვარ.
-ამას შიო ჰქვია,-პატარა ნიამ,იქვე მდგომ ბიჭუნაზე თითის გაშვერით მითხრა და გაწითლდა.გამეღიმა,შიო ავათვალიერ-ჩავათვალიერე.კოჭებს საკმაოდ აცდენილი დაკემსილი შარვალი ეცვა,ჩამოძენძილი პერანგი მუცელს ძლივს უფარავდა.გული მომეწურა.პირველად ვხედავ ჩვენს ეზოში ამ ბიჭუნას.ყველა ბავშვს ვიცნობ.
-სად ცხოვრობ შიო?-მისკენ მივიწიე.
-აქ ცხოვრობს,-პასუხი ნიამ გამცა.
-სად აქ,ქუჩაში?-შევცბი.
-არა,აი,იმ ბაღში,-ხელით მანიშნა ნიამ გორაკს იქით ბაღებზე.იქ ,თუ ვინმე ცხოვრობდა,ვერც წარმომედგინა.
-ვისთან ერთად ცხოვრობ?-შიოს მივუბრუნდი.
-ბებოსთან ერთად,-მორცხვად მიპასუხა.
-მე და შიო მეგობრები ვართ,-სიხარულით მამცნო ნიამ.
-რამდენი წლის ხარ?-ისევ ბიჭუნას მივუბრუნდი.
-ცხრა,-უფრო გაბედულად მიპასუხა.
-ო,დიდი ბიჭი ყოფილხარ უკვე,-გავუღიმე.
-იცი,ანეტ? იქ ბაღში ლეკვები გვყავს და მე და შიო ვუვლით,-თვალები გაუბრწყინდა ნიას.
-მართლა? მაჩვენებთ?-ცხოველები ძალიან მიყვარს,თუმცა ამ შემთხვევაში,შიოს საცხოვრებელმა უფრო დამაინტერესა.
-კი გაჩვენებთ!-სიხარულით წამოიძახა ნიამ და ბიჭუნას ხელი ჩაავლო.შიომ უკმაყოფილოდ შეაჩერა და რაღაც უჩურჩულა.
-ნუ,გეშინია,ამასაც ჰყავს ძაღლი,კარგი გოგოა,-დაამშვიდა მეგობარი.-ამას წინათ, მადონა დეიდამ ქვები დაუშინა ლეკვებს,ძლივს მივუსწარით,მოკლავდა ყველას,-შიოს შიში ამიხსნა ნიამ.ენაწყლიანი ბავშვია,ძალიან კეთილი და თბილი.არ არსებობს,ეზოში ფეხი შევდგა და არ გამოიქცეს ჩემსკენ,მომესალმება და მაკოცებს.ძალიან მიყვარს ნიაკო.
-და რას ერჩოდა?-გავბრაზდი.
-აქ ნუ დაათრევთ,რწყილებით გაივსო ეზოო,-უკმაყოფილოდ მითხრა.
-კარგი,აბა,წავიდეთ,-ორივე წინ გამიძღვა.ნია ასკინკილით მიხტოდა,შიო სერიოზული სახით მიდიოდა.გორაკზე ასვლა ცოტა გამიჭირდა,ორივემ ხელი ჩამკიდეს, სხარტად ამიყვანეს და მავთულგაბმულ ღობეშიც გამაძვრინეს.
შორიდანვე დავლანდე პატარა ფიცრული ქოხი,მოძველებული და სახურავ ჩატეხილი.რატომღაც მივხვდი,ეს იყო შიოს სახლი,არც შევმცადრვარ,ზუსტად იქით ამაღებინეს გეზი.ქოხთან წელში მოხრილი დედაკაცი ორ ქათამს საკენკს უყრიდა.ჩვენს დანახვაზე,თვალები დააწვრილა,ეტყობოდა ,მხედველობა უჭირდა.
- ბებიაჩემია,-ჩუმად მითხრა შიომ და მისკენ წავიდა.მეც მივყევი.ქალი კარგად დამაკვირდა და კოპები შეკრა.
-ისევ ბავშვის წასაყვანად,თუ მოხვედით,იცოდეთ,ვერ გადამირჩებით!-სიმინდით სავსე ჯამი გვერდით მოისროლა და ეცადა წელში გასწორებულიყო,არ გამოუვიდა.
-არა,ქალბატონო,შიოს მეგობარი ვარ,-ღიმილით ვუთხარი.შევატყვე,ცოტა მოლბა.
-მეგობარი საიდან?-გაუკვირდა და შიოს გადახედა.
-მართა ბებო,ანეტა ჩემი მეზობელია,კარგი გოგოა,-ნიაკომ მხარი ამიბა.
-ეჰ,რა ვიცი,შვილო,შემაწუხეს,ჩემი დარდი არ მეყოფა?ეხლა ამ ბავშვსაც ხელიდან მაცლიან,-წამოსული ცრემლი თავსაფრის ყუით შეიმშრალა.
-ვინ მოდიან?-ვკითხე და თან თვალი სახლს მოვატარე.აქ,როგორ ცხოვრობენ?გავიფიქრე ჩამონგრეული ქოხის დანახვაზე.
-რაღაც სამსახურია ,შვილო,შიო უნდა წავიყვანოთ ბავშვთა სახლშიო,სულ ვიმალებით,რომ არ მოგვაგნონ,-ხელი ჩაიქნია.
-მშობლები სად ჰყავს?-უფრო მეტის გაგება მომინდა.
-ეჰ,მამამისი არ ვიცი,არც არასდროს გვცოდნია,ჩემი გოგო მშობიარობას გადაჰყვა და თან წაიღო საიდუმლო,იმის მერე მე ვზრდი ამ საცოდავსა,ეს,რომ წამართვან,იმ წუთშიაც მოვკვდები,-ისე ამოიოხრა,თან ამოატანა მთელი დარდი და ვარამი.საშინლად გავხდი,სხეულში,თუ კი რამ მიფეთქავდა,წამიერად შემიჩერდა,პირგამშრალმა ძლივს გადავყლაპე ნერწყვი.შიოს გავხედე,კოპებშეკრული იდგა,თვალებში უძირო ნაღველი უჩანდა.ახლა ნიაკოს გავხედე,ისიც ბავშვური თანაგრძნობით,მოწყენილი იდგა.აღარ ვიცოდი რა მეთქვა,სიტყვებს თავი ვერ მოვუყარე,ენა ჩამივარდა.
-შემოდი,წყალს მაინც დაგალევინებ,სხვა არაფერი მაქვს,-უხერხულად შეიშმუშნა მართა ბებო.წყალი მართლა მისწრება იყო,დავეთანხმე და ქოხში შევყევი.ერთი რკინის საწოლი იდგა,ზედ ძველი,ჭუჭყიანი ქვეშაგებით.ერთი სკამი და მორყეული კარადა,რომელიც აგურის ფეხებზე იდგა.ჩაიდნიდან ჩამომისხა პირმომტვრეულ ჭიქაში წყალი და თან გამაფრთხილა,აქეთ მხრიდან დალიე,პირი არ გაგეჭრასო.პირს ჭიქა კი არა,დანაც ვერ გამიხსნიდა,ისე შემზარა იქ ნანახმა.ძლივს მოვსვი ერთი ყლუპი.ცრემლები ყელში მახრჩობდა,ერთი სული მქონდა,გემრიელად მეტირა.
-შენ რა გქვია,შვილო,დამავიწყდა?-ქვეშიდან ამომხედა.
-ანეტა,მართა ბებო,-ხმამ გამყიდა,მის თვალებში მივხვდი.
-ეჰ,სანამ ჩემი ქმარი ცოცხალი იყო,არაფერი გვაკლდა,მშრომელი კაცი იყო,ის უბედური,განათების ბოძი დაეცა,სამუშაოდან მომავალს,იქვე მომიკლა,იმასაც შიო ერქვა,-სევდიანად გაიღიმა.ძალიან მომინდა დავხმარებოდი,მცირედით მაინც,მაინც და მაინც ახლა არ მაქვს,ხელფასი ჯერ არ ამიღია.ჩანთაში ჩავძვერი და გულმოდგინედ დავიწყე ქექვა,თორმეტი მანეთი მქონია,ორს დავიტოვებ,ათს მივცემ,გავიფიქრე და მორიდებით გავუწოდე.
-არა,არა,რას ამბობ,ხვალ მწვანილს და ნიორს გავყიდი,პურის ფული მექნება,მადლობა შვილო,-იუარა.
-სანამ გაყიდით,ეს გქონდეთ,-კარადაზე დავდე და გარეთ გამოვედი.შიო და ნიაკო ლეკვებს ეთამაშებოდნენ.
-აი,ანეტ,ესენი არიან,ამას ბურთა ჰქვია,ამას კი მსუნაგა,-ნიამ კისკისით აიყვანა ორივე ხელში და ახლოს მომიყვანა.კარგი ნაკვები ჩანდნენ ძაღლები,გამიკვირდა კიდეც.ორივეს ტიკივით ჰქონდა მუცელი.
-დედას ჰგონია,რომ რძეს მე ვსვამ,აქ მომაქვს ჩუმად,პურიც,-ჩაიფხუკუნა ნიაკომ.
-მეც ვაჭმევ ხოლმე,როცა ბებოს მოაქვს პური,-შიო გაშინაურდა,შეკრული შუბლიც გაეხსნა.
-ყოჩაღი ბავშვები ხართ,ამის შემდეგ მეც გამოგატანთ საჭმელს,-შევპირდი ორივეს.ისე გაუხარდათ,სახეები გაუბრწყინდათ.
-რა მაგარია!-ტაში შემოსცხო ნიამ.შიო აღარ მიბღვერდა.სახლში მეჩქარებოდა,წამოსვლა დავაპირე,ჩემი ჯილდაც მშიერი მყავს,დროულად ,რომ არ ვაჭამო,აიკლებს სამეზობლოს.მართა ბებომ მადლობა გადამიხადა,შიოს ხელი ჩამოვართვი,ნიაკო მე გამომყვა კუნტრუშით,დედა დამიწყებს ძებნას და თუ ვერ მიპოვნა,ეზოში აღარ გამიშვებსო,გამეცინა.ხელი ჩავკიდე და წამოვედით.გზადაგზა ბევრი მეტლიკინა.
-თორნიკე და მაიკო შიოს არ ეთამაშებიან,-ნაწყენმა მითხრა.
-რატომ?
-შიო ჩვენთან სათამაშოდ ,რომ მოვიდა,თორნიკეს დედამ,მაგ ბინძურთან ახლოს არ მიხვიდეთო,გვეჩხუბა,-თქვა და ტუჩები გაბუშტა.
-რაო?-კიდევ ერთხელ ჩამწყდა რაღაც.
-ჰო,არ მიეკაროთ,ტილები ყავსო,-მაიკოს დედამაც.იმის შემდეგ არ ეკარებიან,-უკმაყოფილო იყო ნია.
-შენ?-გამომცდელად შევხედე.
-ტილები მეც კი მყავდა,მერე რა,-გაიცინა.-იცი,რა კარგია ბავშვია შიო?
-ბავშვი ყველა კარგია,ზოგიერთი მშობელია იდიოტი!-სიბრაზისგან წამომცდა.
-მართალი ხარ,-დიდი ადამიანივით დამეთანხმა.
-მე დედა არ მიშლის შიოსთან მეგობრობას,-ამაყად მითხრა.
-დედაშენი კარგი ქალია,-შევაქე.-სკოლაში დადის?
-არა,რცხვენია,ტანსაცმელი არ აქვს,არც ჩანთა და წიგნები.
ცრემლებმა კიდევ ერთხელ დამახრჩო.ნიაკოს დავემშვიდობე და სახლის კარი სასწრაფოდ შევხსენი,გული ისე ამომიჯდა,სულ სლუკუნით მივეფერე ჯილდას.ძაღლმაც თითქოს იგრძნო,ადამიანის თვალებით დამაკვირდა და ჩუმად აწკმუტუნდა.
მეორე დღეს,სამსახურში მარტო შიოზე მეფიქრებოდა,გამოსავალს ვეძებდი,როგორ დავხმარებოდი,მასაც და მის ბებიასაც.სულ ორი მანეთი მქონდა,ხელფასამდე ოთხი დღეა დარჩენილი,არავის აქვს ფული,ყველა თვის ბოლოს ელოდება.ნუკრის ვთხოვ,ან ჯუთას,გავიფიქრე იმედიანად და დროში გაწელილი სამუშაო დღეც ჩავამთავრე.
***
-ორ კაპიკიანები ხომ არ გექნებათ?-მორიდებით ვკითხე ტელეფონის ჯიხურთან მდგომ ქალბატონს და აბაზიანი ხელში შევათამაშე.
-წესით,უნდა მქონდეს,-მიპასუხა და საფულე გახსნა.ჯუთასთან დავრეკავ სჯობია,იმ დღეს კი გავაბრაზე.სანამ ქალბატონმა ხურდები მოძებნა,მე აზრები დავალაგე,როგორ დამეწყო მისი შემორგება.ნუკრი არ მოსწონს და ისევ ამაზე წავკინკლავდით,რა დაუშავა,არ ვიცი,არ მოსდის თვალში და მორჩა.ნუკრი კი როგორც ამბობს,ჩემზე ამოსდის მზე და მთვარე,ვუყვარვარ.ცუდი ბიჭი არ არის,ვნახოთ.ჯუთას კი ვერ მოვაწონე ვერაფრით.ჯუთა ჩემი საუკეთესო მეგობარია? არა..ძმა? ძმას ყველაფერს ვერ მოუყვები,არა..ის უფრო მეტია,ჩემი სულის ნაწილია,უხმოდ ხვდება,რა მწყინს,რა მიხარია,რა მინდა,რა არ მინდა,რომელი კაბა მომიხდება და რომელი ბიჭი არ არის ჩემი ყურადღების ღირსი.მე კი მუდამ ვიღაცაზე შეყვარებულს ხშირად მიტირია მის მხარზე.
-ანეტ,ეგ ტიპი არ მომწონს,წუწკი თვალები აქვს!-მითხრა,მორიგი სიყვარულები,რომ გავანდე.
-შენ არც რეზო მოგწონს,არც დათო,არც ნუკრი,-წყენით ვუთხარი.
-რომელი,პიჟონი რეზო? შაპოკლიაკივით ,რომ დადის?თუ მაზალო დათო?
-ნუკრის რაღას უწუნებ?-გავუბრაზდი.
-მაგარი დიმპიტაურა მასტია,ასვი,აჭამე,არ გამოგადგება,ტოჩკა!-ასე გადაუსვა წითელი ხაზი ჩემს პოტენციურ ქმრებს.ყველას მიწუნებდა და ცდილობდა არავინ გამკარებოდა ზედმეტად.ერთხელაც ყელში ამომივიდა და ვეჩხუბე.ხმა არ ამოუღია,ისე წავიდა და დაიკარგა ორი კვირა.ისევ თვითონ მოვიდა,ამღვრეული თვალებით,პირველად ვნახე ასეთი ნასვამი.
-მამაჩემს კიბო აქვს,-მითხრა და წასვლა დააპირა.მეგონა ,თავზე რაღაც დამეცა,სიმძიმე ვიგრძენი.
-ჯუთა..-ჩავეხუტე.სიტყვა ვეღარ დავძარი,ჩუმად ავტირდი.ხუთი წლის იყო ჯუთა,დედამ,რომ მიატოვა.ქმარს გამოუცხადა სხვა მიყვარს,იმას მივყვები ცოლადო.წლები იხარშებოდა მამამისის გულში დარდი,სირცხვილი,თავმოყვარეობა,შედეგიც გამოიღო.ორი წელი უვლიდა ლოგინად ჩავარდნილ მამას.მესამე წელს ,ზუსტად ჯუთას დაბადების დღეზე გარდაიცვალა.მის შემდეგ უფრო დავახლოვდით.თავისუფალ დროს ერთად ვატარებდით,ვცდილობდი,როგორმე შემემსუბუქებინა მისთვის მარტოობა.
-აი,ორი ცალი მქონია,-მომაწოდა ღიმილით ქალბატონმა.ჩემი ოც კაპიკიანი არ გამომართვა,როგორ გეკადრებათო.ჯიხურთან რიგში ჩავდექი.ახალგაზრდა გოგო ყურმილიანად დნებოდა,რიგში მდგომები კი სიცხისგან.ივლისის ბოლოა,მზე დედამიწაზეა გაშოტილი.ჩემს წინ ოთხი ადამიანი იდგა,ყველა მობეზრებულად ატრიალებდა თვალებს,ყურმილს მიმდნარი კი ნეტარებისგან.
-გოგონა,ცოტა დაუჩქარეთ,-შუა ხნის მამაკაცს მოთმინება ამოეწურა.გოგონას ყურადღება არ მიუქცევია,ისევ განაგრძო დნობა..
-არაფერი ეყურება,ვერ ხედავთ,ლამის ყურმილში გაძვრეს?!-ხანში შესულმა ქალბატონმა უკმაყოფილოდ დაინიავა გაზეთი.
-დავიწვით!-მესამემ ლამის ყურში ჩასძახა.გოგონამ კი,აინუშშიც არ ჩააგდო ხალხის მღელვარება,მშვიდად განაგრძო ნაზად კისკისი.
-ანეტ?-ნაცნობ ხმაზე უკან მივტრიალდი.ნუკრი იდგა ყურებამდე გაკრეჭილი.
-აქ რას აკეთებ?-ისე ვკითხე,თითქოს ეს ქალაქი მარტო ჩემი საკუთრება ყოფილიყო.
-ძმაკაცები რესტორანში მივდივართ,წამოხვალ?მწვადი,ხინკალი,რამე-რუმე?!-მკლავში წამავლო ხელი.ჯუთა ტყუილად კი არ ეძახის დიმპიტაურას,სულ ქეიფის ხასიათზეა.
-არა,სახლში მეჩქარება,ჯილდა მყავს ავად,-მიზეზი მოვიტყუე.კი მომწონდა ნუკრი,მაგრამ იმდენს მეჩიჩინებოდა ჯუთა,ცოტა არ იყოს,ფეხს ვითრევდი მასთან ურთიერთობაში.მისთვის ფულის თხოვნაც გადავიფიქრე.
-შენ და შენმა ჯილდამ,-ისე უშნოდ გაიცინა,ნერვები მომეშალა.ჩემი ძაღლი ქვეყანას მირჩევნია,უყურე ამას!
-წადი,გელოდებიან,-მეგობრებზე ვანიშნე.
-როდის შემხვდები?-მიხვდა,რომ მაწყენინა.
-არ ვიცი,ვნახოთ.
-ხვალ?-ჩემს თმის ღერს მოეფერა.
-კვირას,-გაუაზრებლად ვუთხარი,არ ვიცი,რატომ,მაგრამ მინდოდა დროზე გამცლოდა.
-კარგი,იყოს კვირა,შვიდ საათზე ოპერასთან დაგელოდები,-ლოყაზე მაკოცა და გატრიალდა.ამასობაში,ჩემს რიგსაც მოუღწევია,გამიკვირდა,როგორ მოწყვიტეს ყურმილს ის გოგონა.ჯუთას ნომერი ავკრიბე და ნაჩუქარი ორ კაპიკიანიც ჩავუშვი.
-მე ვარ,-ვუთხარი,როგორც კი გამაგონა და მოვემზადე მისი რისხვისთვის.
-ვა,კაკიე ლიუძი,-შევატყვე გაუხარდა.
-როგორ ხარ?-მისმა სიხარულმა გამათამამა.
-პრეკრასნა! შენ?
-კარგად,შენი დამხმარება მჭირდება,-ეგრევე საქმეზე გადავედი.
-ჰა,იმ დიმპიტაურამ ხომ არ გაწყენინა,ჩამოვაცვა დოლი თავზე?-მაშინვე საომრად მოემზადა.გამეცინა.-ჯუთა,ფული მჭირდება სასწრაფოდ,ხელფასამდე,-ვუთხარი და პასუხს იმედიანად დაველოდე.
-რამდენი?
-რამდენი შეგიძლია?
-ანეტ,შენთვის ბევრი,-მივხვდი გაეღიმა.
-ოცი მანეთი მინდა,გაქვს?-ვიცი,რომ თვითონაც უჭირს,ბევრჯერ გაუღია ბოლო კაპიკი ჩემთვის.
-მაქვს,გამოვალ,ჯილდას რა წამოვუღო?-ჩემზე ძალიან,მგონი ჩემი ძაღლი უყვარს,ვეჭვიანობ ხოლმე.
-მე წამომიღე დათუნია შოკოლადები,-ენა გამოვყავი,კი ვერ დაინახა,მაგრამ მაინც.
-შენთან ჩხუბი არ დამვიწყებია,-ბოლოს მაინც მესროლა და გამითიშა.გაბმულ ზუმერს დავეჯღანე და ყურმილი დავკიდე.სახლამდე ლამის სირბილით მივედი,ისე ცხელოდა,ერთი სული მქონდა,მიმეღწია და ვენტილიატორისთვის მიმეშვირა სახე.ეზოში გაბუტული ნია დამხვდა.დამინახა,თუ არა,ჩემსკენ გამოიქცა.
-ანეტ,თორნიკეს დედამ შიო გააგდო,-ტირილი გაურია ხმაში.
-რას ჰქვია,გააგდო?-თვალები ვჭყიტე.
-ხო,აქ აღარ დაგინახო მოსულიო,უყვირა,-კოპები შეკრა.
-მაგას ვინ ეკითხება,აბა,წამოდი,-ისე გავბრაზდი,არ ვიცი,რას მოვიმოქმედებდი.მეზობლის კართან მივიჭერი და ძლიერად დავაკაკუნე.თავი გამოყო მადონამ,ჩემი დანახვა გაუკვირდა.
-რა უფლებით გააგდე ის ბავშვი?-გაგულისებულმა ვაჯახე.
-ვინ ბავშვი?-ვითომ ვერ მიხვდა,წამწამები აათამაშა.
-ვინ და შიო!
-ანეტა გენაცვალე,იცი,რა ბინძურად დადის,ღმერთმა იცის,რა დაავადება შეიძლება ჰქონდეს,არ მინდა ჩვენმა ბავშვებმა მაგასთან ითამაშონ,-თქვა და ტუჩები მოპრუწა.
-შენი დაავადებული ტვინის არ გეშინია,ნელ-ნელა,რომ წამლავ შვილს?-გავმწარდი.
-გოგო,რას კადრულობ,უყურე ამას! უზრდელო!-აწიკვინდა ხელების შლით.
-უსირცხვილო ხარ,მადონა! აი,ის ობოლი შიო გჯობიათ ყველას,მეორედ არ დავინახო ვინმემ რამე უთხრას!ეს ეზო, მარტო შენი და შენი შვილის არ არის! -ისე დავაკვესე თვალები,მადონამ ცოტა უკან დაიხია კიდეც.გამოვტრიალდი და ნიაკოს შევხედე,სახეზე გამარჯვება ეწერა.
სანამ ჯუთა მოვიდა,ოთახებში ვიწრიალე.შიოზე ვდარდობდი,როგორ ატკინეს ისედაც ნატკენი გული.არ ვიცი,ასე ღრმად რატომ ჩამებეჭდა გონებაში ეს ბავშვი.აუცილებლად დავემხმარები,ჩემს თავს შევპირდი და შუშაბანდში ჯუთაც გამოჩნდა,ლიმონათებით და შოკოლადებით ხელში.
-როგორ ხარ,კაპასო?-ხმაურიანად მაკოცა ლოყაზე,ბოთლები მომაჩეჩა და ჯილდა ხელში აიტაცა.-ჩემი გოგო ვინ არისო,ვინაო?-ერთმანეთი გადალოკეს უცებ.
-ხო,მე კი არ მომეფერები მასე,-ვითომ მეწყინა.
-შენც აგიყვანო ხელში?-წარბები ასწია.
-ხო,რა მოხდა?!
-მოიცა ჯილდა,- დასვა ძაღლი და უცებ მტაცა ხელი,ბუმბულივით ამაფრიალა და ზუსტად ისე მომეფერა,როგორც ჯილდას.ისტერიკული სიცილი ამიტყდა.
-დამშვიდდი?-ძირს დამსვა და ამოისუნთქა.
-როგორ აფრენ,-ხელი ვკარი.
-შენც არანაკლებ,-თვალი ჩამიკრა და ოთახში შევიდა,უკან მიჰყვა აცანცარებული ჯილდაც.ცივი ლიმონათი ჭიქებში ჩამოვასხი და საქმიანი იერით მივუჯექი ჯუთას.
-რა ხდება?-მკითხა და ორი ათ მანეთიანი მაგიდაზე დადო.
-ხელფასზე მოგცემ,-ცხვირი ავპრიხე.
-არ მინდა,მაქვს,-მითხრა და მის კალთაში მოკალათებულ ჯილდას კუდი თითზე დაიხვია.
-ნეტა,საიდან გაქვს?-თვალი მოვჭუტე.
-რა შენი საქმეა?-გაეცინა.-რა ხდება აბა, შენსკენ?
-კვირას ნუკრის უნდა შევხვდე,-ვთქვი და მოვემზადე ქარიშხლისთვის.
-ჰო? კარგია,-ძალით შენარჩუნებული სიმშვიდის მიუხედავად,მაინც დავინახე,როგორ აუტოკდა ყბის ძვალი.
-არ მიბრაზდები?-გამიკვირდა.
-აზრი? გინდა და შეხვდი,-დანებებულმა გაშალა ხელები.
-მაგის გამო არ მელაპარაკებოდი და ახლა რა გჭირს?-რატომ შევუჩნდი,მეც არ ვიცი.
-ისევ ჩხუბი გინდა?-ფეხზე წამოდგა.
-ჩხუბი არა,მაგრამ ასე უინტერესოდ?
-რომ მეთქვა,არ შეხვდე-თქო,რას იზამდი?-შევატყვე დაიძაბა.
-მაინც შევხვდებოდი,-გავჯიუტდი.
-ანეტ,რა გინდა?-ახლოს მოიწია და თვალებში ჩამხედა.ეს ის ჩახედვა არ იყო,როგორიც ადრე,სულ სხვანაირი დავინახე,სულ სხვანაირი,ზუსტად ვერ გავაანალიზე როგორი,მაგრამ შევცბი.
-არაფერი,უბრალოდ ასე იოლად,რომ დამთანხმდი,გამიკვირდა,-დაბნეულმა ვუპასუხე.
-მოგწონს ნუკრი?-ისე ახლოს მომიტანა სახე,მისი სუნთქვა ვიგრძენი.
-მგონი კი.
-მგონი?-ცალყბად გაეცინა.
-შენ რა განერვიულებს?-იერიშზე გადავედი.რატომ მინდოდა ნერვები მოშლოდა,არ ვიცი.
-მე? მე არაფერი,ანეტ,ჭკვიანად იყავი,-ლოყაზე ოდნავ შემეხო და წასვლა დააპირა.
-მიდიხარ?-გავიკვირვე.
-დარჩენის აზრს ვერ ვხედავ,-მხრები აიჩეჩა და კარი ისე გაიხურა,ჯილდასაც არ დამშვიდობებია.ეს რა ეჭვიანობს? გულში გამკრა და ჩავფიქრდი.არასდროს დავკვირვებულვარ ასე ღრმად მის ქცევებს ჩემდამი.დღეს რაღაც სხვანაირი იყო,თუ მეჩვენება,არ ვიცი.გეჩვენება ანეტ! თავი გავიქნიე და მაგიდიდან ფული ავიღე,შოკოლადებიც ჯიბეში ჩავიწყე.შიოსთან უნდა წავიდე.
სასურსათო მაღაზიაში ბევრი რამ ვიყიდე და ასე დაზურგული ძლივს ავბობღდი გორაკზე.შორიდანვე მიცნო შიომ და ჩემსკენ წამოვიდა.
-ეს გამომართვი,-როგორც კი მომიახლოვდა,ერთი ჩანთა მივაწოდე.მორცხვად გამომართვა და თან,ცალი თვალით შიგნით ჩაიჭყიტა.
-დღეს გაგაბრაზეს?-ცოტა სული მოვითქვი და ვკითხე.
-ვინ გითხრა?-მოიღუშა.
-გავიგე,-ნია აღარ ვახსენე.
-აღარ მოვალ თქვენს ეზოში,ნია შემპირდა მე მოვალ ხოლმეო,-გულდამწყდარმა თქვა.
-შიო,მომისმინე,ეგ ეზო ჩემიც არის,ხოდა ჩემთან მოხვალ,ჯილდა ხომ უნდა გაიცნო?-ვეცადე გამემხიარულებინა.
-ჯილდა ვინ არის?-გვერდულად ამომხედა.
-ჩემი ცუგა,იცი,როგორ უყვარს ბავშვები?
-მართლა? მაშინ ბურთას და მსუნაგასაც წამოვიყვან,შეიძლება?-სახე გაებადრა.
-წამოიყვანე,-დავეთანხმე და ქოხში შევედი.მართა ბებო არ დამხვდა.ბაზრიდან არ მოსულა,ეტყობა ჯერ ვერ გაყიდა მწვანილებიო,დაღონებულმა მითხრა.კიდევ ერთხელ ვიგრძენი გულში ჩხვლეტა.უხმოდ ამოვალაგე პროდუქტი და მორყეულ კარადაზე დავაწყვე.შიო გაბრწყინებული მადევნებდა თვალს.
-აქ შოკოლადებია,დათუნია,მე ძალიან მიყვარს,შენ?-კანფეტები ამოვაძვრინე და მივაწოდე.
-არ ვიცი,არასდროს მიჭამია,-გამომართვა და შეათვალიერა.ლამის მოვკვდი,ბავშვს გასინჯულიც არ აქვს შოკოლადი.იმ წუთში მადონას გაგლეჯვა მომინდა,მისი ბრალეულობა რატომ ვიგრძენი,ვერ გეტყვით.
-გახსენი,იცი,რა გემრიელია?-თავს ძალა დავატანე,გამღიმებოდა.მორიდებით ჩაკბიჩა,ფრთხილად მოუსინჯა გემო,მივხდი მოეწონა.
-კიდევ მოგიტან,-შევპირდი.
-არა ანეტ,ეს ძვირი იქნება,-ზრდასრულ ადამიანივით მითხრა.ცრემლები მომაწვა.უხმოდ შევტრიალდი და ვეცადე ადგილი მიმეჩინა სურსათისთვის.
-ხვალ საღამოს,მოხვალ ჩემთან?-ცოტა,რომ დავწყნარდი,ვკითხე.
-მოვალ,-თავი დამიქნია.ცოტა ხანს კიდევ დავრჩი,ლეკვებს ვეთამაშეთ,ვაჭამეთ,ისე გამხიარულდა შიო,მეც გავბედნიერდი.წამოსვლისას ჩამეხუტა,მადლობაო,ჩუმად მითხრა.აფორიაქებული დავადექი გზას,გულზე სიმძიმეს ვგრძნობდი,სახლში მისულს ჯილდამ ერთი დამსუნა და კუთხეში მიიკუნტა.სხვა ძაღლების სუნი ეცა,გამებუტა ჩემი გოგო.რა არ ვიღონე,რა სასუსნავი არ მივაწოდე,ვერაფრით შემოვირიგე. ცოტა ხანს შევეშვი,ბევრი საწერი მქონდა,მეორე დღისთვის უნდა მომესწრო ტექსტების დამუშავება.რედაქტორი ვარ,ერთ-ერთ გამომცემლობაში ვმუშაობ.საქმე თავზე საყრელად მაქვს,გული ძლივს დავუდე.შიოზე ფიქრი არ მშორდებოდა,აქა-იქ ჯუთაც გამახსენდა და მისი უცნაური ქცევაც.სახე,რომ მომიტანა ახლოს,ჩემშიც ვიგრძენი ცვლილება.არა და ლამის ერთადაც გვძინებია,მთელი ღამე ლაპარაკში გაგვითენებია.ანეტ,იმუშავე! შევუძახე ჩემს თავს და ფურცლებში ჩავრგე თავი.გვიან ღამემდე თავი არ ამიწევია.დერეფანში რაღაც ხმაური,რომ შემომესმა,მაშინღა შევხედე საათს,პირველი სრულდებოდა.კარზე კაკუნმა ადგილიდან წამომაგდო,ვინ არის ამ შუაღამეს? გავიფიქრე და ფეხაკრეფით მივედი კართან.გამოვაღე და დავინახე,ნეტავ არ დამენახა,ნუკრი ქანაობდა,ფეხზე ვერ იდგა,ისეთი მთვრალი იყო.
-აქ რას აკეთებ?-თვალები გამიფართოვდა.
-მომენატრე ანეეტ!-ხმამაღლა წაუმღერა.გული გამისკდა,დერეფანში გავიხედ-გამოვიხედე,ჭორიკანა მეზობლების თავი არ მქონდა,სასწრაფოდ დავავლე ნუკრის ხელი და ერთი მოსმით შემოვითრიე შიგნით.
-ოო,ეს უკვე მომწონს,-ამოასლოკინა და გაიღრიჯა.ღმერთო,ეს კაცი რა ჯანდაბამ მომაწონა,ჩემს გემოვნებაზე გავბრაზდი და ნუკრი დავაჯანჯღარე.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ,მეთქი?!
-მოიცა,ნუ მარყევ,-აშკარად ძლიერად მომივიდა,მივხვდი კუჭი ყელში ამოუვიდა.ზიზღისგან დავიჯღანე.ჯილდამ ყეფა ატეხა,გარშემო ურბენდა და ჩემს დაცვას ცდილობდა.ნუკრიმ ფეხი მოუქნია,თავი ვერ შეიკავა,წაბორძიკდა და ძირს გაიშხლართა. ჯილდა უფრო გაავდა.ინსტიქტურად დავიკივლე და ხელები პირზე ავიფარე.ახლა,რომ მეზობლებმა გაიგონ,თავიც მომეჭრება,გავიფიქრე და ნუკრის წამოყენება ვცადე.რას ავწევდი,მოშვებული სხეული უარესად მძიმეა.
-ანეტ,-ერთი ამოიბლუყუნა და იქვე ამოარწყია.ისე ცუდად გავხდი,ლამის მეც ზედ დავარწყიე.სასწრაფოდ ვტაცე ხელი ჯილდას და ოთახში შევკეტე.ცხოვრებაში რაც არ მითქვამს,ყველა ცუდი სიტყვა ამოვუშვი პირიდან,როდესაც ნუკრის ირგვლივ შემოვაწმინდე მთელი დღის ნახეთქი.ძვრა ვერ ვუყავი,ფეხში ჩავავლე ხელი და ვეცადე ოთახში მაინც შემეთრია,ვერ მოვახერხე.იქვე მივანებე თავი და ატირებული ჩავჯექი სავარძელში.როდის ჩამეძინა არ ვიცი,თვალი,რომ გავახილე,ნუკრი აღარ დამხვდა.შვებით ამოვისუნთქე,კიდევ კარგი გამასწრო,ალბათ ადგილზე მოვკლავდი.
სამსახურში თავქუდმოგლეჯილი გავვარდი.დაუმთავრებელი საქმე ხელს მიწვავდა,საქაღალდე ბრაზიანად მოვისროლე მაგიდაზე,დავჯექი და თავი ხელებში ჩავრგე.ჯუთა მართალი ყოფილა,არ არის ეს კაცი საჩემო,სად მაქვს მაგის ნერვები,ასეთ გალეშილს ვუარო,ზიზღისგან გამაძაგძაგა და თავს ძალა დავატანე ყურადღება სამუშაოზე გადამეტანა.არ გამომივიდა,ფიქრებმა ისე ღრმად გამიტაცეს,რას აღარ მივედ-მოვედე.გამახსენდა ჩემი და ჯუთას გაცნობა,ზუსტად სამი წლის წინ ,ტელეფონის ჯიხურთან სრულიად შემთხვევით გადავეყარეთ ერთმანეთს.ზამთარი იყო,ცივი ქარი ტანსაცმელში მიძვრებოდა და სხეულს მიყინავდა,ამაოდ ვცდილობდი ქურთუკის მჭიდროდ შემოჭერას,ჯიუტად არ მანებებდა სიცივე თავს.ჯუთა იდგა ყურმილს ჩამოკიდებული და ვიღაცას გაცხარებით ესაუბრებოდა.რამოდენიმეჯერ გაეთიშა და ახლიდან გადარეკა,ვიდექი და მოთმინებით ველოდი როდის დაასრულებდა საუბარს,მას კი ბოლო არ უჩანდა.ისე გავღიზიანდი,შუა საუბარში ყურმილი გამოვგლიჯე ხელიდან და დავუკიდე.ჩემს სითავხედეზე გაოცება,გაკვირვება და სიბრაზე ერთიანად გამოეხატა სახეზე.
-აქ მარტო თქვენ არ ხართ და უნდა მიმოიხედოთ ირგვლივ!-მკაცრად ვუთხარი და გალურჯებული ტუჩები მოვკუმე.
-გოგონა?!-მითხრა და საფეთქელთან თითი დაიტრიალა.უხმოდ მაგრძნობინა ჩემი შეურაცხადობა.
-უკვე ნახევარი საათია გაუთავებლად ლაქლაქებთ და ვერ ხვდებით,რომ სხვასაც აქვს დასარეკი,ამ ყინვაში,ვდგავარ და მე, რა ვალდებული ვარ გისმინოთ უსასრულოდ?!-ტუჩებს წარბებიც ავაყოლე.
-რა ბრაზიანი ხართ?!-გაეცინა და გაცრეცილ სახეზე დამაკვირდა.
-არც თუ უმიზეზოდ!-ნერვებმოშლილმა უარესად წავიჭირე ქურთუკი.
-ფრიად მნიშვნელოვან საქმეზე ვსაუბრობდი და შემაწყვეტინეთ,-აქეთ დამნაშავე გამომიყვანა.
- მეც ფრიად მნიშვნელოვან საქმეზე მაქვს სასაუბრო!-მკვახედ ვუთხარი.
-რიგი დაიკავეთ,მარტივია,-უდარდელად აიჩეჩა მხრები და ისევ ყურმილს დასწვდა.მის საქციელზე ისე გავმწარდი,აფთარივით ვეცი და ხელიდან გამოვგლიჯე.ამაზე სულ გადაირია,შევატყვე როგორ აენთო თვალები.
-გაუშვი ხელი!-კბილებში გამოსცრა.
-თქვენ გაუშვით!-არ მოვეშვი და სულ ძალით ჩავეკვეხე ჯიხურში.ცოცხალი თავით არ გაიწია.მის სხეულს ურცხვად მივეყუდე,ზემოდან,როგორც ქორმა წიწილას ისე დამხედა.ნომერიც ავკრიბე და ნიშნისმოგებითაც შევხედე,მაინც ჩემი გავიტანე.დედაჩემის ხმის გაგონებაზე ღიმილმა გადამკრა,ჯიხურში გაკვეხებული ჯუთა იდაყვით გავწიე და საუბარი დავიწყე.
-დედა,ვინაიდან ჩვენს საუბარს ერთი თავხედი ესწრება,ბევრს ვერაფერს გეტყვი,-ჩავძახე ყურმლიში და ჯუთას ავი მზერა ვესროლე.
-ვინ არის თავხედი?-ყურმილი გამომგლიჯა.
-ხელები გააჩერეთ!-უკან გამოვგლიჯე.იმდენი ვიძიძგილავეთ,იქიდან დედაჩემს გული გაუსკდა,ვერ მიხვდა რა ხდებოდა ჩემს თავს.
-ანეტ,ვინ არის დედი,რა დაგემართა?-შეშინებული ხმა მომესმა.
-არაფერი დედა,ნუ გეშინია,მერე დაგირეკავ,- ჯუთას ხელში აღმართულ ყურმილში კისერწაგრძელებულმა ჩავძახე.
-უზრდელი ხარ!-გაბრაზებული შენობითზე გადავედი.
-ჰმ,ჩემი შენ გითხარიო?!-შევატყვე თამაშმა გაახალისა.
-არ იცი ქალის პატივიცემა!
-ო,მაპატიეთ ქალბატონო ჩემი თავხედობა,დამნაშავე ვარ და მზად ვარ სასჯელი მივიღო!-არტისტულად დამიკრა თავი.ლამის ჩავცხე,გულში კი გამეცინა.
-დამაცდი დაველაპარაკო წესიერად? შევაშინე ქალი?!-ცოტა მოვლბისავით.
-ინებეთ,ბანოვანო,-თეატრალურად გადმომცა ყურმილი.ჰმ,მაშაყირებს კიდეც.
-იქნებ გახვიდე?-ზედმეტობა ვაგრძნობინე.
-ცივა,აქვე დაგელოდები,-თვალით ტელეფონზე მანიშნა,დროს ნუ კარგავო.
-იქნებ,რა მაქვს სასაუბრო?
-მეც იქნებ რა მქონდა სასაუბრო,ლამის,რომ მომკალი?-არ დამრჩა ვალში.
-ასეთი არაფერი მინახავს!-ვთქვი და გაბრაზებულმა ხელმეორედ ავკრიბე ნომერი.დედას ხმაზე აღელვება ეტყობოდა.დავამშვიდე და კიდევ ერთხელ შევამკე ჩემი მოქიშპე.რაზეც მისი თვალების ბრიალი დავიმსახურე.საუბარს მოვრჩი და გამარჯვებული იერით გამოვედი ჯიხურიდან.უკან მომყვა ჯუთაც.ყურადღება იქამდე არ მივაქციე,სანამ ჩემს ნაბიჯებს არ აუყოლა ფეხი.მივტრიალდი და უცებ შედგა.
-რატომ მომყვები?!-კოპები შევკარი.
-მანიაკი ვარ,-გამიცინა.
-მანიაკი კი არა,მე ვიცი ვინც ხარ!-დროზე დავაჭირე ენას კბილი,ლამის კიდევ წამომცდა ცუდი სიტყვა.
-ვინ ვარ?-ახლოს მოვიდა.
-რას გადამეკიდე?-ცოტა არ იყოს შევშინდი.
-კიდევ მე გადაგეკიდე? შემომივარდი,მცემე,გამლანძღე!
-კომპენსაციას მთხოვ?
-დიახ!
-ჩაწერე დავთარში,მოგეცემა ზამთარში,-რამ გამახსენა ეს გამოთქმა.
-ზამთარია,-შემახსენა.
-საერთოდ არ მაქვს დრო,ასე ფუჭად,რომ ვყარო,ნახვამდის!-მივახალე და გზა განვაგრძე.ვიგრძენი,ისევ უკან გამომყვა.ფეხს ავუჩქარე,იმანაც აუჩქარა,შევჩერდი,შეჩერდა,წავედი,წამოვიდა.თან მეცინებოდა,თან ცოტა შიში მივლიდა.ძალით ავიკიდე,გავიფიქრე და გავჩერდი.რა თქმა უნდა ისიც გაჩერდა.
-სადამდე უნდა მდიო?-გამეცინა.
-სანამ არ გაგიცნობ,-თვითონაც გაეცინა და გვერდში ამომიდგა.
-ანეტა მქვია.
-მე ჯუთა,-ხელი გამომიწოდა.
-ჯუთა? ჯუთა სოფელს ჰქვია მგონი,-გაკვირვებულმა შევხედე.
-ჯუთაშვილი ვარ გვარად,სკოლიდან შემომრჩა ეს სახელი,შემოკლებით,ყველა ასე მიცნობს,გაბრიელს არავინ მეძახის,-გაეცინა.
-მშვენიერი სახელია გაბრიელი,თუმცა ჯუთა რაღაც თბილად ჟღერს,-შევუქე.
-ძალიან გეჩქარება?ლაღიძეში დაგპატიჟებ,ცხელ-ცხელი აჭარულები, ან აჩმა,ნაღებიანი წყლით,უჰ,უჰ,-გააფორმა.ისე მადისაღმძვრელად ჩამოთვალა,მაშინღა გამახსენდა ,რომ კუჭი მიჭყიოდა,მთელი დღე ლუკმა არ ჩამიდია პირში.ყოყმანი შემატყო,ბოლოს მაინც დამითანხმა.დიდი ხნის მეგობარივით გამომდო მკლავი და რუსთაველის პროსპექტი ლამის სირბილით ამატარა.მის შემდეგ დავმეგობრდით და დღემდე სიცილით ვიხსენებთ ჩვენი გაცნობის დღეს.
ფიქრებიდან მთავარი რედაქტორის ხმამ გამომიყვანა.მკითხა,მასალა დასაბეჭდად მზად მქონდა ,თუ არა.უხერხულად ავიწურე,რა მეთქვა,მთელი ღამე მთვრალ ნუკრის ვედექი თავზე და ვერ მოვახერხე საქმის ბოლომდე მიყვანა მეთქი?! შენიშვნაც მივიღე და ხელფასზე თანხის დაქვეთაც.ხასიათი მომეშხამა,ნუკრის გაგლეჯვა მომინდა.უხალისოდ ჩავამთავრე სამუშაო დღე და სახლის გზას გავუყევი.ეზოში შესულს ნიაკო დამხვდა ატირებული,შემეშინდა.
-რა დაგემართა ,ნია?
-ლეკვები მოგვიკლეს,-ამოისლუკუნა.
-ვინ მოკლა?-თავზარი დამეცა.მგონი,მადონას ხელი ურევია.
-არ ვიცი,დილით ვნახეთ მე და შიომ,აღარ სუნთქავდნენ,-გული ამოუჯდა და ცრემლები ღაპა-ღუპით წამოსცვივდა.
-წამოდი,-ხელი ჩავავლე და გორაკისკენ წავიყვანე.
შიო თვალცრემლიანი თხრიდა პატარა ორმოს.ჩვენს დანახვაზე მაჯით მოიწმინდა სახე და ფეხზე წამოდგა.მის ფეხებთან ბურთა და მსუნაგა უძრავად იწვნენ.პირთან ჯერ კიდევ ეტყობოდათ დუჟი.მთელ სხეულში დავლილმა ტკივილმა ადგილზე გამაშეშა.
-ვინ ჩაიდინა ეს?-ჩემი ხმა ვერ ვიცანი,ამოვიხრიალე.შიომ მხრები აიჩეჩა და ღმერთო,ეს მზერა არასდროს დამავიწყდება,რაც მის თვალებში ამოვიკითხე.წყენა,სიბრაზე,ტკივილი,მწუხარება,გლოვა..ადგილზე გავთავდი.სასტიკი და უმოწყალოა ადამიანი,საკუთარ კომფორტისთვის შეუძლია ირგვლივ ყველაფერი გაანადგუროს,ცხოველიც,ფრინველიც.ბუნებას უდიერად მოექცეს.გამჩენმა საათივით აწყობილი სამყარო გვაჩუქა და ჩვენ? რას ვაკეთებთ ჩვენს?ერთი ხელის მოსმით ვსპობთ ყველაფერს.უმადურები ვართ!ცრემლები მომაწვა და შიოს ხელები მოვხვიე,ისე ძლიერად მივიხუტე,თითქოს მინდოდა ჩემი სხეულის სითბოთი გამელღვო გულცივ ადამიანების მიერ ჩადენილი ბოროტება.თვითონაც მომხვია თავისი პატარა ხელები და ჩუმად მითხრა.
-ანეტ,შენ კარგი ადამიანი ხარ!
თვალები მაგრად დავხუჭე.კარგად ხანს ვიდექით ასე,არც შიო მომშვებია,ძლიერად მიჭერდა ხელებს.თითქოს,ეშინოდა,ამდენ სიბოროტეში ეს ერთი ნათელი წერტილი არ გაქცეოდა.ამ ჩახუტებით მაგრძნობინა,ჩემდამი ნდობა და სიყვარული.
ლეკვები მიწას მივაბარეთ და ირგვლივ ქვებიც შემოვუწყვეთ,ნიაკომ ყვავილები დაკრიფა და საფლავზე დააფინა.მოვრჩით,თუ არა დამწუხრებულები იქვე ჩამოვსხედით.ლაპარაკის ხალისი არცერთს გვქონდა.
-მე უნდა წავიდე,დედა დამიწყებს ძებნას,-ისევ ნიაკომ დაარღვია სიჩუმე.მეც კი მეჩქარებოდა სახლში,მაგრამ შიოს მარტო დატოვება არ მინდოდა.
-შიო,წამოხვალ ჩემთან?-შევთავაზე.
-ბებოს უნდა დაველოდო,-თავი გაიქნია.
-ერთად დაველოდოთ,-წასვლა გადავიფიქრე.ნიაკო დაგვემშვიდობა და წავიდა.
-შენ,რომ შოკოლადები მომიტანე,მსუნაგამ ხელიდან გამომაჭამა,-მითხრა და ოდნავ გაიღიმა.სუნთქვა აღარ მეყო,სახით დავიწყე ჰაერის ძებნა.ყელი ისე გამიშრა,წვა დამეწყო.
-წყალს დამალევინებ?-ძლივს ამოვთქვი.სხარტად წამოხტა და ქოხისკენ გაიქცა.სანამ დაბრუნდებოდა,დრო ვიხელთე და ცრემლები გადმოვუშვი.შიოს გულისტკივილი გამოვიტირე.გორაკზე წელში მოხრილი მართა ბებოც გამოჩნდა,რომ დამინახა გაუხარდა,ეგრევე ჩემსკენ გამოემართა.
-ანეტ,როგორ მინდოდა შენი ნახვა,-წინ დამიდგა.
-როგორ ხართ?-წამოვდექი.
-ყველაფერი გავყიდე,უფლის წყალობით,-სახე გაუნათდა.-მადლობა მინდოდა გადამეხადა,რამდენი რამე მოგიტანია,შვილო,რატომ შეწუხდი?-მკლავზე ჩამომისვა დაკოჟრილი ხელი.
-არ შევწუხებულვარ,-მორიდებულად მოვკიდე მეც ხელი.
-ეჰ,ამ ბავშვის დარდი მკლავს,მე,რომ რამე დამემართოს,მთლად უპატრონოდ რჩება,-ჩვენსკენ მომავალ შიოს გახედა,რომელსაც პირამდე გაევსო ჭიქა წყლით და მისი დიდი მონდომებისა ,რომ სავსე მოეტანა ჩემამდე,გზადაგზა მაინც ეღვრებოდა.-მამამისი მაინც ვიცოდე,ვინ არის,იქნებ არც იცის,რომ შვილი ჰყავს,-დარდს შეეპყრო მართა ბებო.
-სულ არაფერი იცით,იქნებ ვიპოვნოთ?-ხავსის ძებნა დავიწყე.
-არაფერი ვიცი,არაფერი..-ამოიოხრა.
შიომ წყალი მომაწოდა და ბებოს შუბლშეკრულმა მოუყვა ლეკვების ამბავი.მართა ბებოს სახე შეეცვალა,შვილიშვილს ნაღვლიანად გადაუსვა თავზე ხელი.
-ცუდსა და კარგს რა დალევს ამ ქვეყანაზე,ბებო.ალბათ,ბოროტებაც საჭიროა,სიკეთის ფასი,რომ გავიგოთ,მთავარია შენ საით აიღებ გეზსა.ცუდის ჩამდენს ორმაგად უბრუნდება საკადრისი,სიკეთისას ათმაგად,დაიმახსოვრე.
-ლეკვებს რა სიბოროტე ჰქონდათ ჩადენილი?-შიოს შეკითხვამ,მეც დამაფიქრა.
-საქმეც ეგ არის,რომ ბოროტი ცდილობს ისეთ ადგილას გატკინოს,რომ შენც თავისნაირი გაგხადოს,აი,შენ კი სიკეთით უნდა დაძლიო და მასზე გაიმარჯვო,ეს ძალას აკარგვინებს მას.
-როგორ? ვინც მომიკლა ლეკვები,იმას სიკეთით გადავუხადო?-გაუკვირდა შიოს.
-ბოროტებით,რომ გადაუხადო,მაშ რით განსხვავდები იმისგან?-ხმა გაუმკაცრდა.შიო ჩაფიქრდაა, მასთან ერთად მეც.
სახლში გულდამძიმებული წამოვედი.ჯილდამაც კი იგრძნო მძიმე დღე,დამნაშავესავით გაწვა და თავი წინა თათებზე ჩამოდო.ტანსაცმლის გამოცვლა ვერ მოვასწარი,ნიაკო მომადგა კარზე.პარტიზანივით შემოვიდა.გამიკვირდა,ისე ფრთხილობდა.
-რა მოხდა ნია?
-ანეტ,მგონი თორნიკეს დედამ მოწამლა ლეკვები,-ჩურჩულით მითხრა.
-რა იცი?-ეჭვმა კი გამკრა მაშინვე,მაგრამ მთლად ასეთი უსულგულოც არ მეგონა მადონა.
-გავიგონე,თორნიკეს ეუბნებოდა,ზოგი ახლა აწანწალონ ის წუნკალი ძაღლები,მივართვი მისართმევიო,-დაიძაბა.
-რას მეუბნები?-ელდა მეცა.თვითონ ჯანდაბას,შვილს რაღას ერჩის,რომ უწამლავს გონებას.
-ხო,ანეტ,ცუდი ქალია,ბოროტი,-მკლავები გადაიჯვარედინა და ტუჩები მოსხიპა.
-მაგას მე მივხედავ,შენ კი ხმა-კრინტი არავისთან!არც შიოსთან!-გავაფრთხილე.
-არა,არა,არ ვეტყვი,-შემპირდა და გაიქცა.უარესად მომეშხამა გუნება,არც საჭმელი მიჭამია,ისე შევწექი ლოგინში,მაშინღა ვიგრძენი ფეხების ტკივილი და დაღლილობა.
დილით,ისეთი წივილ-კივილი ატყდა ეზოში,დაფეთებული წამოვვარდი და ჩუსტშიც ვერ გავუყარე ფეხი,ისე გავიქეცი გარეთ.ეზოს შუაგულში თორნიკე ეწვინათ,ბავშვს ფერი არ ედო სახეზე,ხელ-ფეხი არაბუნებრივად ჰქონდა მოქცეული.მეზობლები მადონას ძლივს აკავებდნენ.
-არ გაანძრიოთ,სანამ სასწრაფო არ მოვა,-ყვიროდა ნიაკოს დედა ზიზი.ვინ მადონას ასხამდა წ....ბს და ვინ თორნიკეს.ეზოში ჩავედი,ისე ვიყავი დაბნეული,უაზროდ ვიყურებოდი აქეთ-იქით.
-რა დაემართა?-ვკითხე მეზობელ სულიკოს.
-ხეზე ასულა,კნუტი აუყვანია,იქიდან უნდა გადმოეგდო თურმე და თან გადმოჰყვა თვითონაც,-სულიკოც დაზაფრული ჩანდა.ლამის შევირყიე,თავის დედის ხელში,კარგს,რომ არაფერს ისწავლიდა,კი ვიცოდი,მაგრამ ასე უცებ თუ უწევდათ ცოდვა,არ მეგონა.თორნიკე გულწრფელად შემეცოდა,აი,მადონა უნდა შემცოდებოდა ,თუ არა,ამაზე ფიქრმაც კი მომიწია.
-ანეტ,-პერანგზე დამქაჩა ნიამ.-გადარჩება თორნიკე?-ნიკაპი აუკანკალდა.
-აუცილებლად,ჩემო პატარავ,აუცილებლად,-გული მომეწურა.
-მადონა დეიდა კი ღირსია,-სიბრაზემ გადაურა სახეზე და მის თვალებში შურისძიებისგან მოგგვრილი სიამოვნება ამოვიკითხე.შევცბი,ხელი ვტაცე და გვერდზე გავიყვანე.
-ეგ მეორედ არ თქვა,ნია!-ხმადაბლა გავუბრაზდი.გაბუტულმა შემომხედა.-აბა,ჩვენმა ლეკვებმა რა დაუშავეს,რატომ მოგვიკლა?
-მაინც,არ უნდა თქვა,არ შეიძლება სხვისი ცუდი გიხაროდეს.
-იმას,რომ უხაროდა ჩვენი ცუდი?-თავი დახარა.
-მერე,მოგეწონა?-თავი ავაწევინე.
-არა,-დაიჩურჩულა.
-ხოდა,არასდროს გაგიხარდეს სხვისი ცუდი,აი,მასეთ სიხარულს რა მოაქვს,-თორნიკეზე ვანიშნე,რომელსაც თეთრხალათიანები წახვეოდნენ თავზე.უხმოდ გამეცალა.თორნიკე წაიყვანეს,უკან მიჰყვა მადონა და რამოდენიმე მეზობელიც.
სახლში ავედი,ჯილდა ყეფით შემეგება,ხელში ავიყვანე და ბევრი ვეფერე.ჩაიც გავიმზადე და სამსახურში წასასვლელადაც მოვემზადე.გასვლისას,ეზოს კართან ნუკრი დამხვდა კედელთან ატუზული.ისე საცოდავად შემომხედა,მის დანახვისას მომარჯვებული ყველა ბასრი სიტყვა,ისევ ჯიბეში ჩავიდე.
-ანეტ..-შერცხვენილმა დაიწყო.
-გისმენ?!
-აუ,მაგარი მთვრალი ვიყავი რა..აზრზე არ ვარ,რას ვაკეთებდი,ბოდიში რა..-უხერხულად შეიშმუშნა.
-ბოდიშს მივიღებ,თუ ჩემს სახლის გზას დაივიწყებ და ჩემს არსებობასაც!-კატეგორიული ვიყავი,სხვანაირად არ შემეძლო,აღარ მინდოდა ნუკრის სიახლოვე,ამაში სრულიად დარწმუნებული ვიყავი.
-კარგი რა ანეტ,ერთი სიმთვრალის გამო?-ჩემსკენ წამოიწია.
-ღვინო არაფერ შუაშია,შენ არ მომწონხარ!-ვუთხარი და სწრაფი ნაბიჯით გადავკვეთე ქუჩა.პირდაპირი ვარ,რა ვქნა,სხვაგვარად არ გამომდის.არ გამომყოლია,არც მე მიმიხედავს უკან.გზად ვიფიქრე,ჯუთას დავურეკავ,საღამოს გამოვიდეს,ნუკრის ამბებს მოვახსენებ მეთქი,მაგრამ გადავიფიქრე,ვიცოდი,ორსაათიანი ლექციები არ ამცდებოდა.მარიტასთან წავალ დღეს,მეგობარია,შიოს ტოლი ბიჭები ჰყავს,იქნებ ჰქონდეს რაიმე ტანსაცმელი ზედმეტად,რომ მომცეს,სანამ ხელფასს ავიღებ.მერე მეც ვუყიდი.შიოზე ფიქრი არ მშორდებოდა.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები