ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ტერიკო
ჟანრი: პროზა
15 აგვისტო, 2020


"სიყვარულის სარჩული" (ნაწილი ||)

იმდენი საქმე დამხვდა სამსახურში,თავის მოსაფხანად ვერ მოვიცალე.დღის ბოლომდე გაქაფული ვმუშაობდი.ეს აუტანელი სიცხეც მოქმედებს,აწითლებული გამოვედი გარეთ და მარიტას სახლის გზას დავადექი.ჩემს დანახვაზე პირჯვარი გადაიწერა და სასწაულს მიაწერა ჩემი გამოჩენა.მასთან საუბარმა ხასიათზე მომიყვანა,რამდენი ხანია ენა არ მოგვიფხანია.იმდენი ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი გადმომიწყო,ათ ბავშვს ეყოფოდა,ისე გამიხარდა,სიმძიმეს აღარ დავეძებდი,სირბილით მივიტანე სახლამდე.რაც ზაფხულში ჩაიცმებოდა ერთ დიდ პარკში გამოვკარი და ნიას დავუძახე,გადაირბინე,შიო მოიყვანე მეთქი,სიხარულით დამთანხმდა.ბავშვების მოსვლამდე კარტოფილი შევწვი და ჯუთას მოტანილი ლიმონათებიც დავდგი მაგიდაზე.
-შემოდი,-ნიაკოს ხმა გავიგე,შიოსთვის ჩაევლო ხელი ,რომელიც მორცხვად იდგა კართან.ჯილდას სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა,უყვარს სტუმრები.ოღონდ,ნუკრისნაირი არა. ლოკვა-ლოკვით და კუდის ქიცინით გაიცნო შიო.გვერდიდან არ მოშორებია.შიოც ისე თბილად ეფერებოდა,ჯილდა ხელებში ჩაადნა.ბავშვები მაგიდასთან მივიწვიე და მეც მივუჯექი.თავიდან მორიდებულად დაიწყო შიომ ჭამა,ფრთხილობდა,ძირს არ დავარდნოდა რამე,მერე ცოტა გათამამდა და მადიანად გააგრძელა.
-თორნიკეს ოპერაცია გაუკეთეს,- ყბაგამოტენილმა თქვა ნიამ და ლიმონათი მიიყუდა.
-საწყალი ბავშვი,-შემეცოდა.
-შეიძლება ფეხზე ვერ გაიაროსო,ექიმს უთქვამს,-ნია წესით მოამბეში უნდა მუშაობდეს.
-რას ამბობ?-შევიცხადე,მართლა მეწყინა.
-ხო,ხერხემალში გადატყდაო,-თავი დამიქნია.
-მადონა დეიდამ კიდევ,თვალი გვეცა,შურიანი ხალხის და იმიტომ დაგვემართაო,მეზობლებთან უთქვამს,-თავის კანტური განაგრძო.
-თვალი,არა წარბი!-გავბრაზდი მადონაზე,რომ ვერ აანალიზებდა თავის დანაშაულს და არ არსებულზე ცდილობდა გადაებრალებინა.
-ბოროტება ორმაგად ბრუნდება,სიკეთე ათმაგად,-დაბღვერილმა თქვა შიომ.როგორ ჩაბეჭდილა მის გონებაში მართა ბებოს სიტყვები,გავიფიქრე და ნიას თვალებით ვანიშნე,რამე ხომ არ უთხარი-მეთქი?! ნიამაც თვალების მოძრაობით უარყო.შიომ შეგვამჩნია.
-ვიცი,მაგ ქალმა მომიკლა ლეკვები,-სახე დაუღამდა.
-ვინ გითხრა?-ვკითხე გაკვირვებულმა.
-არავინ,მე თვითონ მივხვდი,იმდენჯერ მეჩხუბა,აქ ნუ მოგყავს,თორემ თავებს წავაცლიო.
-შიო,გულში არ ჩაიდო,ის ქალი როდესღაც დაფიქრდება და მიხვდება თავის შეცდომას,ჩვენ ვაპატიოთ,კარგი?
უხმოს დამიქნია თავი.მაგიდა ავალაგე და ბავშვებს ცივი ხილითაც გავუმასპინძლდი.ნიაკოს ზიზიმ დაუძახა,მე და შიო მარტო დავრჩით.ვფიქრობდი,როგორ მიმეცა ტანისამოსი,ისე,რომ თავი უხერხულად არ ეგრძნო.
-შიო,ერთი ჩემი მეგობრის შვილია,ვაჟიკო,უცნაური ჩვევა აქვს,-მხიარულად დავიწყე.
-რა ჩვევა?ცნობისმოყვარედ შემომხედა.
-თანატოლებს ჩუქნის თავის ტანისამოსს,თან იმას,რომელიც ყველაზე ძალიან მოსწონს და ამით ის ბედნიერია,დღეს მასთან ვიყავი და შენთან გამომატანა რაღაცეები,-შიოს რეაქციის მოლოდინში დავიძაბე.
-ჩემთან?-გაუკვირდა,-და რომ არ მიცნობს?
-მე მოვუყევი შენზე და მითხრა,აუცილებლად გამაცანიო.
-რა მოუყევი?-ეჭვიანად დამაკვირდა.
-ის,რომ ჩემი მეგობარი ხარ,-ვუთხარი და სახეზე შევატყვე როგორ გადაურბინა სიხარულმა.
-აი,ნახე,იმდენი რამე გამომატანა,ნეტავ,ჩემი ზომა იყოს,მეც ჩავიცვამდი,-გავიცინე და ფუთა გავხსენი.თვალები გაუცისკროვნდა.სათითაოდ მიიზომა ტავზე მაისურები და შარვლები,კმაყოფილმა ისე გულიანად გაიცინა,მეც ამიყოლია.ღმერთო,ყველა პატარას მიეცი ბედნიერი და უდარდელი ბავშვობა,ცრემლები მომაწვა.ფეხსაცმელები ოდნავ დიდი ჰქონდა,ეგ არაფერი ,ფეხი უცებ გაგეზრდება-მეტქი,დავამშვიდე.წასვლისას მითხრა,ვაჟიკოს ხომ გამაცნობო?შევპირდი,რომ ახლო მომავალში გავაცნობდი.კმაყოფილმა ამოიდო იღლიაში მზითვი და წავიდა.შინაგანად,ისეთი სიმსუბუქე ვიგრძენი,მეგონა ფრთები გამომესხა და სადაცაა გავფრინდებოდი.სულ ღიღინ-ღიღინით მივალაგე სახლი და ის იყო,ჯილდა მოვამზადე გარეთ გასაყვანად,ჯუთამ შემოდგა ფეხი.
-მოკლედ,შენი კარი არასდროს იკეტება!-მითხრა და მის ფეხებთან გაგორებული ძაღლი ხელში აიტაცა.ღიმილით შევხედე.
-ტყუილად ნუ მიყურებ,შენ არ აგიყვან,-დამეჯღანა.
-როგორ ხარ?-შორიდან მოვიკითხე.
-არ მაკოცებ?-თვალები დააწვრილა.
-არა,-მეც მივბაძე.
-დედაშენი ანჩხლია,-ჯილდას უჩურჩულა.
-რას დალევ?-გამეცინა.
-ბურახს!
-დაგიხატავ ფერადი ფანქრებით.
-დედაშენს მწარე ენა აქვს,-ისევ ჯილდას უთხრა.
-ლიმონათი,ჩაი,ყავა,წყალი?-ჩამოვთვალე.
-ო,რა მდიდარი მენიუა,-ოთახში შევიდა.-ყავა!-გამომძახა.
თავი გადავაქნიე და სამზარეულოში გავედი.ჯუთას მოსვალ ყოველთვის მიხარაია,დღეს კი განსაკუთრებით გამიხარდა.დავინახე,თუ არა,უჩვეულოდ დამიარა სხეულში ტალღამ.აქამდე არასდროს მომსვლია ასე.კოცნაც ვერ გავბედე,ჩემი მღელვარება ,რომ არ შეემჩნია.რა მემართება? ჩემს თავს ჩავუღრმავდი და ის აღმოვაჩინე,რასაც აქამდე გავურბოდი,შევკრთი.მისგან წამოსული სიგნალების ბრალია,თორემ მე ვერც ვიფიქრებდი ამაზე.ჯუთას გადავაბრალე,ასე მაწყობდა.ყავა მოვხარშე და ოთახში შევედი.სავარძელში იჯდა ჯილდასთან ერთად.
-ანეტ, კარგი ამბავი მაქვს,ვიცი გაგიხარდება,-ხელით მის წინ სკამზე მანიშნა,დაჯექიო.ეტყობა ,რაღაც ისეთია,სიხარულისგან ,რომ არ წავიქცე.ჩამოვჯექი და მზერა მივაპყარი.
-ორი თვეა ერთ გოგოს ვხვდები,მინდა,რომ შენ გაიცნო,-ახალი ამბავი მამცნო.იმ წუთში მივხვდი,თუ რას გრძნობენ თავში უროს ჩარტყმის დროს.კიდევ კარგი ვზივარ,მართლა წავიქცეოდი.სახეზე მონაცვლეობით გადამირბინა ყველანაირმა ფერმა,ხმა სადღაც დამეკარგა,მხოლოდ თვალები ამომეკარკლა.
-რა იყო,გოგო,არ გაგიხარდა?-შემათვალიერა.
-აქამდე რატომ არ მითხარი?-ძალა მოვიკრიბე და შევუტიე.
-აქამდე სერიოზულად არ ყოფილა საქმე,ახლა კი დარწმუნებული ვარ,რომ მიყვარს,აი,ნახავ,შენც მოგეწონება მზიკო,-დასტურის ნიშნად ცერა თითი აღმართა.დამცხა,თუ შემცივდა ვერ მივხდი,ერთდროულად დამეწყო გახურება და კანკალი.ჩემი ცვლილება შეამჩნია და ჩაიცინა.
-ანეტ,რა დაგემართა?
-გამიხარდა,მაგრამ აქამდე,რომ დამიმალე,მეწყინა,-თავი შევიკავე,თორემ ერთი გულიანი ბღავილი მისწრება იყო ჩემთვის.
-ხვალ გაგაცნობ,გცალია?
-ხვალ ნუკრის უნდა შევხვდე,-რაც მომადგა ენაზე,წამოვროშე.
-მთლად უკეთესი,ერთად შევიკრიბოთ,-აღტაცებით წამოიძახა.
-მშობლები უნდა გამაცნოს,ვერ მოვახერხებ,-კიდევ ერთი ტყუილი მივამატე.
-ოჰ,უკვე მასეა საქმე,მოგილოცო?-საზურგეზე გადაწვა და ირონიული მზერა მესროლა.თავი დავუქნიე.სიმართლეს როგორ ვეტყოდი,ისე ვიყავი ახალი ამბით გაწბილებული,მეც მომინდა სამაგიეროს გადახდა.ყავა მოსვა,ეგემრიელა და შემაქო.გამოფიტული ვიჯექი,თითქოს სისხლისგან დავიწრიტე.ჯუთა თვალს არ მაშორებდა,ვიგრძენი ჩემს სულში იყურებოდა.ფეხზე წამოვდექი,ჰაერზე ,დროზე უნდა გავსულიყავი.თვითონაც ადგა და მომიახლოვდა.
-ანეტ,ვიცი ჩემი ბედნიერება გიხარია,იმდენად,რომ ენაც კი გადაყლაპე,-ცხვირზე წამეთამაშა.რა ცინიკოსია,ზუსტად მიხვდა ჩემში დატრიალებულ ქარბუქს.
-მოულოდნელი იყო,-ნაძალადევად გავუცინე.
-რაღაც უნდა გთხოვო..
-გისმენ?!
-სახლში რემონტს ვიწყებ და ერთი კვირით შენთან,რომ გადმოვიდე,მოჟნა?-წამწამები აათამაშა.
-ქორწილისთვის ემზადები მგონი,სერიოზულად დაგიპყრო მზიკომ!-სახელი გამოკვეთილად წარმოვთქვი.
-მართალი ხარ,-გაიღიმა.-ჩვენს მეგობრობას არაფერი ემუქრება,არ იდარდო,ეჭვიანი არ არის. ოჰ,როგორ დამამშვიდა..
-მოჟნა,-მშრალად გავეცი პასუხი.
-რა გჭირს,გოგო?-ხელი წამავლო მკლავში.
-არაფერი ჯუთა,რა უნდა მჭირდეს,გადმოდი,-ვეცადე მხიარულად გამომსვლოდა ნათქვამი.
-მიყვარხარ,-ლოყაზე მაკოცა გახარებულმა.-ზეგ გადმოვალ,-მითხრა და წავიდა.
ყურები ჩამოვყარე,უხალისოდ გავიყვანე ჯილდა სასეირნოდ.ჯუთას ამბავმა ბოლო მომიღო,რატომ განვიცდი ასე ძალიან? შევეკითხე ჩემს თავს..იმიტომ,რომ გიყვარს,ანეტ! უცებ მიპასუხა.შეყვარებულიც ჰყოლია..აბა,რა მეგონა? გადავეკიდე ლოთ ნუკრის და მივიღე საკადრისიც.
მეორე დილით მადონა შემხვდა ეზოში,საავადმყოფოში გარბოდა,მოტეხილი მეჩვენა.თორნიკეს ამბები გამოვკითხე და უიმედოდ ჩაიქნია ხელი,არ ვიცი ,რა იქნება,როდის გაივლის ფეხზეო.შემეცოდა.თუ რამეში დაგჭირდე,არ მოგერიდოს,მითხარი მეთქი.თვალცრემლიანმა გადამიხადა მადლობა. რძე და მაწონი მინდოდა მეყიდა,იმდენი ხალხი დამხვდა,უკმაყოფილოდ დავიკავე რიგი.ზურგსუკან მართა ბებო ამომიდგა,რომ დამინახა,გაუხარდა.იმდენი მლოცა შიოს გამო,გავწითლდი კიდეც.
-რით გადავიხადო შენი პატივისცემა,არ ვიცი,-უხერხულად მოისრისა თითები.
-რას ამბობთ,მართა ბებო,-აქეთ შევწუხდი.
-ეჰ,შვილო,კაციშვილს არ ადარდებს ჩემი შიო,სულ შენზე მელაპარაკება,ისე მიხვედი მის გულთან,-მადლიერი თვალები მომაპყრო.
-იცით,რას ვფიქრობ? ერთ თვეში სკოლა იწყება და შიომ აუცილებლად უნდა ისწავლოს,მე დავეხმარები,-სახე გამინათდა.
-მაგაზე არ მტკივა გული? მისი თანატოლები,ყველანი სკოლაში დადიან,ეს ბავშვი კიდევ ეგრე ზის,მარტოდ,არაფერი მაბადია,ვერ ვეხმარები,ეჰ..-ხელი ჩაიქნია.
-მე,მე დავეხმარები,თქვენი თანხმობა მინდოდა,ამ თემაზე სასაუბროდ უნდა მოვსულიყავი დღეს საღამოს,იქნებ შეამზადოთ შიო,მეც ვეტყვი.
-ღმერთმა გამოუგზავნა შენი თავი,დაილოცოს მისი განგება,-მაღლა აღაპყრო ხელები.მოვილაპარაკეთ,რომ საღამოს მივიდოდი.შიო ისე ღრმად შემოიჭრა ჩემში,მინდოდა მზრუნველობა გამომეჩინა,რომელიც ასე ძალიან აკლდა მას.რძე და მაწონი ვიყიდე.დღეს ბრინჯის ფლავს გავაკეთებ,მაწონი ჯუთას უყვარს,კიტრს ჩაიჭრის და ისე მადიანად ახრამუნებს ხოლმე,ჯილდას ნერწყვებს აყლაპვინებს.მე მაინც და მაინც არ ვგიჟდები,მაწვნის ნაღები კი მიყვარს.სახლში მისულს ჯუთა პატარა ჩემოდნით ხელში დამხვდა.გამიკვირდა,არ ველოდი.
-დღეიდან იწყებს ხელოსანი და ისე ანგრევს იქაურობას,სასწრაფოდ გამოვიქეცი,-თავი იმართლა და მაკოცა.
-რომ მცოდნოდა,გასაღებს მაინც დავტოვებდი.
-მეგონა ღია იქნებოდა,როგორც ყოველთვის,-გაიცინა და შესვლისთანავე ჯილდას ეცა.როგორ უყვართ ერთმანეთი,ისიც გიჟივით ახტება ზედ.
-მაწონი გიყიდე,-ქილა დავანახე.
-კიტრი?-თვალები გაუბრწყინდა.
-კიტრიც მაქვს.
-ჩემი მზრუნველი,-თმა ამიჩეჩა.
-მზიკო არ ზრუნავს შენზე?-ვთქვი და ენაზე ვიკბინე.გვერდულად გამომხედა,ცოტა ხანს მიყურა.
-კი,ზრუნავს,გაიცნობ და ნახავ,ძალიან საყვარელია,-ჩაიღიმა.არ მესიამოვნა,რა ჯანდაბა მჭირს?! აქამდე ჯუთასთან სხვა დამოკიდებულება მქონდა,ვატყობ ჩემს თავს,რომ ვეჭვიანობ.
-ხვალ მოიყვანე,საღამოს,-ისე ვუთხარი,ზედ არ შემიხედავს.
-დღეს?
-დღეს ნუკრის უნდა შევხვდე,-გამახსენდა ტყუილი.
-ა,ჰო,ნუკრი,ნუკრი..
-რა იყო?-მეც გვერდულად გავხედე.
-არაფერი,უბრალოდ ეგ კაცი შენი შესაფერისი არ არის,-მხრები აიჩეჩა.
-აბა,ვინ არის ჩემი შესაფერისი?-დოინჯით დავუდექი წინ.
-ყოველ შემთხვევაში ეგ კაცი არა!-გადაჭრით მითხრა.
-აბა,დავრჩენილვარ შინაბერად..
-ვინ დაგტოვებს გოგო შინაბერად,ამისთანა ლამაზს,ჭკვიანს და ანჩხლს,-ენა გამომიყო.გამეცინა,ბოლო შეფასებაზე.
-რომელ საათზე უნდა შეხვდე მზიკუნას?-ვერ მოვისვენე.
-მზიკუნას,-ჩაეცინა,ექვსზე..შენ რომელზე უნდა შეხვდე ნუკრიკოს?
-მე შვიდზე.
-იქამდე დრო გვქონია,მომენატრე და მადლობა ანეტ,რომ შემიფარე,-შუბლზე მაკოცა,დავრეტიანდი,ეს ის კოცნა არ იყო,როგორც ადრე,რაღაც დიდხანს შეაყოვნა ტუჩები.უხერხულად გავიწიე უკან,დაბნეულმა გამოვხსენი მაცივარი და კიტრები გამოვიღე.
-ამდენს არ ვჭამ,-გამომართვა და უკან შეაწყო.
-დედაჩემთან უნდა წავიდე,სულ აიღე ჩვენზე ხელიო,მიბრაზდება..მანამდე შენ დალაგდი,კარადაში ადგილს მონახავ,-მოუსვენრობამ შემიპყრო.
-კარგი,მე და ჯილდა გავერთობით,-ძაღლს ხელი სტაცა და ტრადიციისამებრ ჰაერში ააფრიალა.
გამზადება არ დამჭირვებია,მზად ვიყავი,ჩანთა ავიღე და სახლიდან გავედი.ისე სწრაფად მივდიოდი,თითქოს ვიღაც მომდევდა.გზაში სულ იმაზე მეფიქრებოდა,როგორ ვიქნებოდი ეს დღეები ჯუთასთან ერთად.არა და რამდენი ღამე გაგვითენებია ერთად,სიცილ-კისკისში.
-ბებიაშენს არ უნდა დაეტოვებინა ის სახლი შენთვის!-ფეხი შევდგი,თუ არა ,დედამ საყვედურებით ამავსო.
-ქალბატონო იზაბელა,-მოვეხვიე და ლოყები დავუკოცნე.
-უსინდისო ხარ,ისე გავა კვირა,არც კი გახსენდებით.
-კარგი რა დედა,ხომ გირეკავთ,მეც არ მცალია,იქით სამსახური,აქეთ ჯილდა,-დაღლილმა ამოვთქვი და ოთახში შევედი.ჩემი ძმა როგორც ყოველთვის დაშლილ მაგნეტოფონს უჩხიკინებდა.დღეში ცხრაჯერ შლიდა და აწყობდა,შემდეგ მორჩენილ ნაწილებს თავის ქექვით დაჰყურებდა.
-კუ-კუ,-დავიძახე.დამინახა ,თუ არა წამოხტა.
-მობრძანდა ქალბატონი,-ჩამეხუტა.
-რასა იქმ ბესო?-მეც მოვეხვიე და ჩავკოცნე.ძალიან მიყვარს,თითქმის ტოლები ვართ,ერთი წელია სხვაობა ჩვენს შორის,მე უფროსი ვარ.ერთ კლასშიც ვსწავლობდით.
-როგორ მოაგენი სახლის გზას,მიკვირს,-გაეცინა.
-კარგი ახლა შენც ნუ დამიწყე,იზაბელამ უკვე მოასწრო,-ჩავიფხუკუნე.
-იზაბელას მოკლავთ თქვენ!-დედა შემოვიდა და შევატყვე რაღაც ახალი ამბავი ჰქონდა.
-რა ხდება?-ბესოს შევხედე.
-ცოლი მოჰყავს!-დედამ ტუჩები ისე მოკუმა,მივხვდი ჩემი ძმის გადაწყვეტილებით დიდად ვერ იყო მოხიბლული.
-რა?!ვინ არის?!-გაოცებისგან პირი დავაღე.
-ნუნუკა ჰქვია,ერთად ვმუშაობთ,-ბესოს თვალები ისე აუციმციმდა.აშკარად ,ყურებამდეა შეყვარებული.
-შენ იცნობ?-დედას მივუბრუნდი.
-ჯერ არა,მაგრამ რა დროს ამის ცოლია,ვერ ხედავ,პატარა ბავშვივითაა,ჯერ არ დაღვინებულა,-გაბრაზებით გადააქნია თავი.
-რაღა ბავშვი,ოცდახუთი წლის კაცია,-ბესოს კუდი ავუწიე.
-საჭმელი ვერ გაუმზადებია თავისით,მე რომ არ ვიყო,მოკვდებოდა მშიერი!-იზა აბობოქრდა.
-ხოდა,ჩემი ცოლი გამიმზადებს,-ნიშნისმოგებით თქვა ბესომ.
-ბიჭო,გაგვაცანი მაინც,ეგრევე ნუ მოიყვან,დავსმოტროთ,-ეშმაკურად გამეცინა.
-ვიცი,მე თქვენი დასმოტრილი,ათას ნაკლს აღმოუჩენთ,მტერი ჩავარდა თქვენს ყბაში,-თვითონაც გაეცინა.
-მართლა მოგყავს,თუ ამ ქალს აგიჟებ?-ჩუმად ვკითხე ბესოს.
-მართლა,ანეტ,რადგან აქ ხარ,დღეს მოვიყვან,გაგაცნობთ,-დემონსტრაციულად განაცხადა.
-დედამთილო დატრიალდი,-იზას გადავხედე.
-მამაშენი მაინც მოსწრებოდა,-ცრემლი მოადგა დედას.
სარძლოს მოსვლამდე მე და დედამ სადილი მოვამზადეთ,თან დავარიგე,რომც არ მოგეწონოს,არაფერი შეიმჩნიო-მეთქი.არაო,შემპირდა.ბესომ წვერი გაიპარსა,აი ულვაში კი დაიტოვა ისევ,სულ ვეჩხუბები,ასაკს მატებს,მაინც თავისაც არ იშლის.შენ რა გინდა,ნუნუკას მოსწონსო,ხოდა თუ მოსწონს,ჰყავდეს ულვაშიანი ქმარი,მე რა?! მღელვარების დასაფარად სტვენა დაიწყო,ასე იცის,მე რას გამომაპარებს,მოხარშულს ვიცნობ.კარზე ზარი გაისმა და ბესო გაემართა გასაღებად,უკან მივყევით ჩვენც.პირველივე შეხედვით მომეწონა ნუნუკა,პატარა,გამხდარი შავგვრემანი,ლამაზი პირ-სახით,მოგვესალმა და მორცხვად მომაწოდა ტკბილეული.დედას სახეზე კმაყოფილებამ გადაურბინა,ამოვისუნთქე,ესე იგი მოეწონა.საღამომდე დავყავი ჩემებთან.შიოს შესახებ დედას ვუთხარი,ისე განიცადა,მეც აუცილებლად დავეხმარებიო,მაკოცა და შემაქო,კარგი გოგო ხარო. ნუნუკა ჩემთანაც დავპატიჟე,გაუხარდა,მოვალო.

სახლში მისვლისას ჯუთა სარკესთან დამხვდა,თმის სათითაო ღერს გულმოდგინედ ისწორებდა.ისე სიმპათიურად გამოიყურებოდა,გულში ჩხვლეტები დამეწყო.ჯილდა კუდის ქიცინით მეცა ფეხებში.
-როგორი ბიჭი ვარ?!-დამინახა ,თუ არა ღიმილით მკითხა.
-ნუ,მთლად ვარსკვლავებს ვერ ეთამაშები,-ენა გამოვუყავი.
-ოჰ,მწარე,-სავარცხელი დადო და კიდევ ერთხელ შეათვალიერა თავი სარკეში.
-მიდიხარ უკვე?-გადავამოწმე.
-მივდივარ,-თავი დამიქნია.-შენ არ მიდიხარ იმ დიმპიტაურასთან?
-დიმპიტაურა შენი მზიკოა,-პირი მოვჯღანე.
-ოჰ,ეწყინა ქალბატონს,-გაეცინა.
-ბესოს ცოლი მოჰყავს,-თემა შევცვალე,არ მინდოდა შეემჩნია ჩემი ეჭვიანობა.
-ვა,მაგარია,აბა,გვიქეიფია,-გაუხარდა.-იცნობ სარძლოს?
-დღეს გავიცანი,მომეწონა.
-მზიკოც მოგეწონება,-მაინც ჩააკვეხა და მარტივ-მამრავლებათაც დამშალა.
-არ მგონია,-წამომცდა.გაკვირვებულმა შემომხედა.
-აბაროტს მიღებ?
-დიახ!-თავი დავუქნიე.
-ხარაშოო,-სიტყვა დააგრძელა,ჯილდას წაეთამაშა და სახლიდან გავიდა. თვალი ამრეზით გავაყოლე.მზიკო-ტრიკო! ხმამაღლა დავიძახე გაბრაზებულმა,ვითომ ჯავრი ვიყარე.ჯილდას გამოვაბი საყელური და გორაკისკენ გავწიე.შიოს ისე გაუხარდა ჩვენი დანახვა,სიცილით შეგვეგება.მართა ბებოც სახლში იყო.გარეთ დავსხედით,ხეების ჩრდილში სასიამოვნოდ უბერავდა სიო.
-დღეს ბაზარში ვერ გავედი,გული ვერა მქონდა კარგად,-მითხრა მართა ბებომ და მკერდზე ხელი მიიჭირა.
-გაწუხებთ?-შემეცოდა.სახეზე დავაკვირდი,რამხელა ტანჯვა ეწერა.
-მაწუხებს რომელია,ხან მგონია ვეღარც გავიღვიძებ,იმის დარდი მაქვს,ეს ბავშვი არ შევაშინო და მთლად ობლად არ დარჩეს,-ამოიოხრა.
-ნუ ფიქრობთ ცუდზე,-ვეცადე გამემხნევებინა.
-ეჰ,შვილო,კარგზე აღარაფერზე მეფიქრება,-ხელი ჩაიქნია.
-ექიმთან,რომ მიხვიდეთ?
-ამას წინათ ვიყავი,არაფერი გაქვსო,მე ხომ ვგრძნობ,რომ მაქვს,-უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა.
-სხვა ექიმთან წავიდეთ,მყავს ნაცნობები,-დავაიმედე.
-ძალიან გაწუხებთ, შვილო,- ცრემლები მოადგა.ხელზე ხელი გადავუსვი და დავამშვიდე.
-არ გინდა სკოლაში იარო?-შიოს მივუბრუნდი.ჯილდას ეთამაშებოდა და უცებ გაჩერდა.მიყურა და უარის ნიშნად თავი გაიქნია.
-რატომ,შიო? შენი თანატოლები დადიან,არ გინდა,ისწავლო? შენ ჭკვიანი ბიჭი ხარ და ბევრს მიაღწევ.
-იქაც დამცინებენ,-შუბლი შეკრა.
-ვინ დაგცინებს? არავის მივეცმ უფლებას,მე მოვაგვარებ ყველაფერს,შენ მარტო მოინდომე,-გული მომეწურა.
-ადრე დავდიოდი და მაწანწალას მეძახდნენ,-შევატყვე გული ყელში ამოაჯდა.
-ვეღარ გაგიბედავენ,მე ვიქნები შენთან ერთად,მე ხომ მენდობი?-წამოვდექი და ჩავეხუტე.ისე ძლიერად მომეკრა,ცრემლები წამოვყარე.შევპირდი,რომ სასკოლოდ მე გავამზადებდი და პირველ სექტემბერს მე მივიყვანდი კიდეც.დამთანხმდა.
-ხვალ ხელფასის დღეა,შიოს წავიყვან და ყველაფერს ვუყიდი,სკოლაშიც მოვაგვარებ მის დაბრუნების საკითხს,ყველაფერს შევძლებ,ყველაფერს შევძლებ! -მთელი გზა სახლამდე ვბუტბუტებდი ჩემთვის.ჯილდაც თითქოს მიხვდა,გახარებული მომდევდა კუნტრუშით.
გვიანობამდე არ დამეძინა,ფიქრებში შიოს სკოლა,უნივერსიტეტი დავამთავრებინე და კარგ სამუშაოზეც მოეწყო,შემდეგ ცოლიც მოიყვანა და ბევრი ბავშვებიც ეყოლა.რა არის ადამიანის გონება?! გამეცინა.ვაჟბატონმაც დაიგვიანა,როგორც ჩანს თავის სატრფოსთან გაუტკბა,გამახსენდა ჯუთა და მოვიღუშე.საკეტის ხმაზე თავი წამოვყავი.ჯილდაც ყეფით გაიქცა კარისკენ.მობრძანდა! ვთქვი და ავდექი.ძალიანაც ეცადა ჩუმად შემოსულიყო,ეგონა მეძინა,მაგრამ ჯილდამ ისეთი ამბავი ატეხა მის დანახვაზე,მეზობლებმაც გაიღვიძეს.ჯუთა ამაოდ აჩუმებდა.
-აუ,მაინც გაგაღვიძე რა,-მომიბოდიშასავით.
-არ მძინებია,-დავამშვიდე.
-ვა,მელოდებოდი?-ახლოს მოვიდა,სასმლის სუნი ვიგრძენი.
-შენ რა მთვრალი ხარ?!-ისე დავიძახე,გეგონება კაცი მოკლა.
-ნასვამი,ოდნავ,-გამიღიმა.
-რა ოდნავ,ყარხარ!-ცხვირი ავბზიკე.
-სასმლის სუნს ვერ იტან და იმ დიპიტაურას როგორ აიტან ყოველ დღე?-ჩამჭრა.
-ყოველ დღე არა,ბოდიში მოიხადე,-გავწიწმატდი.
-ოჰ.,პარდონ,პარდონ,-დანებების ნიშნად ხელები ასწია.
-წამოდი,დაწექი,-მხარზე წავკარი თითი.
-რა გჭირს გოგო,მთვრალი კი არ ვარ,რა აბეზარი ცოლივით მექცევი,-გაეცინა.
-მადლობა თქვი,შენი ცოლი არ ვარ,აივანზე გაათენებდი,-მეც გამეცინა.ისე შემომხედა,მის თვალებში ჩამძირა.
-ერთად დავიძინოთ,როგორც ადრე? თან გეტყვი,მზიკოს ხელი როგორ ვთხოვე,-ამის გაგონება იყო და მაგიდას დავეყრდენი.რაო? ხელი ვთხოვეო? ტვინი თავს ზემოდან მომექცა.
-დილით ვმუშაობ,მეძინება,-ძლივს ამოვღერღე.
-ეე,მაიცა რა,ცოტა ხანი,მერე მეც დამეძინება,-ხელი წამავლო და საწოლისკენ მიბიძგა.ჯილდა ჩვენზე პირველი ახტა ლოგინზე და მოკალათდა.
მეგონა ეკლებზე ვიწექი,ისე ახლოს მომიწვა,ჯუთას სუნთქვას ვგრძნობდი.სიცხის მიუხედავად ზეწარი კისრამდე წავიფარე.
-გაიგუდები გოგო,-გადამაძრო.მგონი ხვდება რაღაცას,ისე მიყურებს,მამოწმებს..დიახ,დიახ,ჩემს რეაქციას ამოწმებს,უფრო ახლოს მოიწია.თმაზე მომეფერა.
-ანეტ,მართლა ძალიან მიყვარხარ,ალბათ დაც ,რომ მყოლოდა,ასე არ მეყვარებოდა,ჩემი სული და გული ხარ,-თავზე ხელი გადამისვა რამოდენიმეჯერ.
-მეც მიყვარხარ,-ამოვიკრუსუნე.
-მალე დავოჯახდები,ეს ხელს არ შეუშლის ჩვენს ურთიერთობას,მზიკოს მოვუყევი შენზე,დაუსწრებლად გიცნობს.
-მერე არ იეჭვიანა?-დამაინტერესა.
-ჩვენზე,რომ იეჭვიანოს და ეცადოს ჩვენი ურთიერთობის გაფუჭებას,დავშორდები!-გადაჭრით მითხრა. გული სიხარულით შემიხტა.მზაკვრულმა აზრებმა დამრიეს ხელი.რა ვქნა,არავისთვის მემეტება ჯუთა,ჩემია! თავი ვიმართლე და კმაყოფილი უკეთესად მოვერგე ბალიშს.
-მართლა სთხოვე ხელი?-შევაპარე.
-ჯერ არა,გაგეხუმრე,მაგრამ ვაპირებ,მინდა,რომ გაიცნო,მერე გადავწყვეტ,-თვალები ჩამიპაჭუნა. გულიდან ლოდი ჩამომივარდა.
-მაიმუნო,-სიყვარულით წავარტყი წკიპურტი ცხვირზე.
-მეტკინა გოგო,-ხელი დამიჭირა და თითზე მიკბინა.ჯილდაც წამოხტა და ორივეს გვიკბინა.გაგვაშველა თავის ჭკუით.ამაზე ისეთი სიცილი ავტეხეთ,მეზობელმა სულიკომ კედელზე მოგვიბრახუნა.ესღა გვინდოდა? ფხუკუნ-ფხუკუნით გავაგრძელეთ კინკლაობა.
-შენთან რა ხდება,გაიცანი ნუკრის მშობლები?-ცოტა,რომ მივწყნარდით,მკითხა.
-არა და არც ვაპირებ!-სიმართლის თქმა გადავწყვიტე,მომბეზრდა ტყუილები.
-ვა,რა მოხდა?-იდაყვზე დაეყრდნო.არაფერი დამიმალავს,ვუთხარი,როგორ მოვიდა გალეშილი და რა ამბებიც დამიტრიალა.ისე გაბრაზდა ჯუთა,ლამის შუა ღამეს წავიდა მის სანახავად.ძლივს დავაწყნარე.იმდენჯერ შეუკურთხა და ისე მრავალფეროვნად,სიცილი ამიტყდა.
-რა გაცინებს?!-წარბაწევით გადმომხედა.
-კარგი,ნუ ბრაზობ,ბოდიში მომიხადა,დამთავრდა ყველაფერი.
-მე მოვუვლი მაგას,-დაიმუქრა.
-ჩემი პირადი დაცვა ხარ,-მკლავზე ვაკოცე,მართლა მეგობრულად.თუმცა,შევატყვე,როგორ შეუტოკდა სხეული.უკან დავიხიე და გავინაბე.თვითონაც გაჩუმდა,რამდენჯერმე ისე გააქნია თავი,თითქოს აზრების გაფანტვას ცდილობსო.
-ერთი პატარა ბიჭი შემიყვარდა,-ორაზროვნად დავიწყე.უცებ გადმობრუნდა და კოპები შეკრა.
-ანეტ,თავგადასავლებს ეძებ?
-მოიცადე,გითხრა,-გამეცინა და შიოზე მოვუყევი ყველაფერი.ბოლომდე მომისმინა,შევატყვე როგორ განიცადა პატარა ბიჭის ამბავი,ნასვამი უფრო გულჩვილი ყოფილა,ცრემლებიც კი მოადგა.
-შენთან მიგულე,ყველაფერს შევძლებთ ერთად,-მკლავი მომხვია და ჩამეხუტა.ასე ჩახუტულებს ჩაგვეძინა.დილით ჯილდას ლოკვამ გამაღვიძა.ჯუთას შევხედე,თმა ისე აელოკა ძაღლს მისთვის,ყალყზე ედგა.შევანჯღრიე,ორივე სამსახურში ვიყავით წასასვლელები.მე რედაქციისკენ გავეშურე,ჯუთა პოლიკლინიკაში.ექიმ-რენტგენოლოგია.
როგორც ყოველთვის,ახლაც ბევრი საქმე დამხვდა.ამის და მიუხედავად,ჯერ შიოს სკოლაში დაბრუნების ამბავი გავარკვიე.საბუთების შეტანა ორ დღეში უნდა მომესწრო.მეოთხე კლასის მაგივრად,მესამეში დასვამდნენ,ერთი წელი გაუცდა,არაუშავს,მთავარია სკოლაში ივლის.დავიმშვიდე თავი.ბუღალტერიაშიც მთლიანი ხელფასი მომცეს,გამიკვირდა,არადა მთავარმა რედაქტორმა დაგიქვითავო,ან დაავიწყდა,ან გადაიფიქრა,სიხარულით ჩავიკუჭე ჩანთაში თანხა და ქილა ერბოს მპოვნელი კაცის არ იყოს,მივყევი ოცნებებს.დროზე ადრე გამოვედი რედაქციიდან,შიოსთან მეჩქარებოდა.კიდევ კარგი სახლში დამხვდა მართა ბებო,დაბადების მოწმობა მოვაძებნინე.შიოს ვტაცე ხელი და მაღაზიებში გავაქანე.ისეთი გახარებული იზომავდა ფეხსაცმელს,გამყიდველიც გაღიმებული გვემსახურებოდა.სკოლის ორი ფორმა ვუყიდე,ჩანთასთან და საჭირო ნივთებთან ერთად.ბოლოს,პუშკინის ქუჩაზე კრემიანი ღვეზელები მივირთვით და ცივი ნაყინიც დავაყოლეთ.შიო ბედნიერებისგან ბრწყინავდა,მის თვალებში ვხედავდი მადლიერებას,სიყვარულს,ნდობას.მასზე ძალიან მე ვიყავი გახარებული,პატარა ბავშვივით ვცქმუტავდი.
-ანეტ,- ხელი ჩამკიდა.-ამდენი საჩუქარი არასდროს მქონია,-სიხარულში სევდა გაურია.გული მეტკინა,ვერაფერი ვთქვი,უხმოდ გადავყლაპე მოწოლილი ცრემლი.
-ბებომ მითხრა,დედა ზეციდან გიყურებსო,ალბათ,იმასაც უხარია,რომ სკოლაში წავალ,-მითხრა და ცალი თვალით,მორიდებულად აიხედა ცაში.
-რა თქმა უნდა,შიო,გიყურებს,-გულაჩუყებულმა ვუთხარი.სახლამდე ბევრი ვისაუბრეთ,შიომ თავის ოცნებაც გამიმხილა,ჯარისკაცი მინდა გამოვიდეო.სიამაყე შევატყვე ხმაში და გამიხარდა.მართა ბებოს მოსვლამდე,ჩემთან წავიყვანე.ჯილდამ როგორც ყოველთვის,ჩვენს დანახვისთანავე ჰაერში ხტომა და ყეფა დაიწყო.მე სადილს მომზადებას შევუდექი,ჯუთას მოსვლის დროც ახლოვდებოდა და მინდოდა მომესწრო,შიომ ჯილდას საყელური გამოაბა და სასეირნოდ წაიყვანა.ისე ცხელა,ვენტილიატორიც არ შველის.გაზქურასთან ვტრიალებდი,ნიაკომ,რომ შემომიღო სახლის კარი.
-ანეტ,სახლში ხარ?-კარგი დაქალივით დამიძახა,გამეცინა.
-მოვიდა ჩემი მოამბე,აბა,როგორ ხარ?-ვაკოცე.
-კარგად,-სკამზე ჩამოჯდა და ფეხები გააქანავა.-იცი,თორნიკეს ერთ კვირაში გამოწერენ,მაგრამ სულ უნდა იწვეს,ადგომა არ შეიძლებაო,-თქვა და მაგიდაზე მდგარ ორცხობილას ხელი წაატანა.
-რა ცუდია,-მეწყინა.
-ხო,დედა იყო მისული სანახავად და მადონა სულ ტირისო,-დამწუხრებულმა მითხრა.
-თორნიკე ძლიერი ბიჭია,დაძლევს და ფეხზეც გაივლის,-დავამშვიდე.იმედიანად შემომხედა და ორცხობილა ჩაკბიჩა.
-იცი,შიო სკოლაში ივლის,-ვახარე ახალი ამბავი.
-მართლა?-გაოცება-სიხარულისგან თვალები დაჭყიტა.-ჩვენს სკოლაში?
-კი,ჩვენს სკოლაში.
-აუ,ანეტ,რა მაგარია,-ტაში შემოჰკრა.
-შენი დამრიგებელი ვინ არის?-ფიქრად მქონდა,ნიაკოს კლასში მოხვედრილიყო შიოც.
-მერი იამანიძე,კარგი მასწავლებელია,-შეაქო.-ჩემს კლასში იქნება?
-არ ვიცი,ვნახოთ,სკოლაში მივალ ხვალ და გავარკვევ.ამასობაში ჯუთაც მოვიდა.შემოსული არ იყო,ცხვირი მაღლა ასწია და სამზარეულოში დატრიალებული ოხშივარი ღრმად შეისუნთქა.
-რა გემრიელი სუნებია,იფ,იფ,რას ამზადებ, ანეტ?-თავი შემორგო და ნიაკოს დანახვაზე გაიღიმა.-ვა,ნიაკოც აქ ყოფილა,-თავზე აკოცა.ნიაკომაც შეიფერა.შემდეგ მე მომიბრუნდა,ლოყაზე მაკოცა და თან ქვაბში ჩაიჭყიტა.
-მმ,ჩემი საყვარელი აჯაფსანდალი.
-მეც მიყვარს,-ატლიკინდა ნია.
-ჰო და..მე და ნიაკო მოვულხენთ,არა ნია?-თვალი ჩაუკრა.
-ცოტა ხანში მზად იქნება,მანამდე შიოც მოვა,-ვახსენე ,თუ არა,შიოც შემოვიდა ჯილდასთან ერთად.ჯუთა,რომ დაინახა,კოპები შეკრა.
-ეს ჯუთაა,ჩემი მეგობარი,-შიოს ღიმილით შევხედე.
-გამარჯობა,-ჯუთამ ხელი გაუწოდა.შიომ ჯერ შეათვალიერა მისთვის უცხო მამაკაცი,ცოტა შეყოვნდა და გაუბედავად ჩამოართვა ხელი.
-რა კარგი მეგობრები გყოლია, ანეტ!-ჯუთამ შიოს გასაგონად მითხრა.
-საუკეთესოები,-გავიღიმე და სუფრის გაწყობა დავიწყე.ნია და შიო რაღაცას ჩურჩულებდნენ,მგონი სკოლის ამებებზე.
-მოგვიანებით მზიკოს მოვიყვან,-ხმადაბლა მითხრა ჯუთამ და უცებ ჩამაშხამა მთელი დღის სიხარული.სახეზე შემატყო,როგორ ავილეწე,ირონიულად გაიღიმა.მადა დაკარგული მივუჯექი მაგიდას.არც შიოს ეტყობოდა დიდი მადიანობა,ნაყინის და ღვეზელების ბრალი იყო ალბათ.ჯუთა და ნიაკო კი კოხტად აწობდნენ პურს საჭმელში.
-ბებო მოვიდოდა,წავალ მე,-სკამიდან წამოიწია შიო.ნიაკოც წამოხტა,მეც გავყვებიო.აღარ შემიყოვნებია ბავშვები,ხასიათი შემეცვალა,ვფიქრობდი,როგორ შევხვდებოდი ქალბატონ მზიკოს!
-ანეტ,თუ რაღაც გაბრკოლებს,შემიძლია სხვა დღისთვის გადავდო,-მითხრა ჯუთამ და თვალებმოწკურული დამაკვირდა.
-რა უნდა მაბრკოლებდეს,სამოვნებით გავიცნობ,-ვაი,იმ გაღიმებას,მე,რომ გავიღიმე.
-ძალიან კარგი..-თითები მაგიდაზე აათამაშა.ჩემს ნერვებზე უარესად დაუკრა,სურვილი გამიჩნდა რამე დამემტვრია.
-გავალ,ნამცხვარს ვიყიდი,-ვთქვი ხმადაბლა.
-არ არის საჭირო,მე თვითონ ვიყიდი,-ირონია არ მოშორებია სახიდან.წამოდგა და მომიახლოვდა.ინსტიქრურად დავიხიე უკან.
-რა გჭირს ანეტ?რაღაც აფორიაქებული მეჩვენები,-ხელი ჩემს სახისკენ წამოიღო.
-გეჩვენება,-დაბნეულმა ვუპასუხე.
-მე მომყავს ცოლი,შენ კი არა,დაწყნარდი,-გაიცინა.დამცინის კიდეც,არა,ჩემი ხელით დავახრჩობ!
-და ვინ გითხრა,რომ ვღელავ?-მკვახედ გამომივიდა.შემომხედა,თავი გადააქნია და გულზე მიმიხუტა.-ჩემი კაპასი,-მითხრა და ისე ნაზად მაკოცა ყურთან ახლოს,ლამის ჩავიკეცე.შევტოტმანდი,ვეცადე არ შეემჩნია.მაინც მიმიხვდა,შევატყვე,ფრთხილად გამიცაცუნა ზურგზე ხელი,ღრმად ჩაისუნთქა და გამეცალა.
-წყალს გადავივლებ,მოვწესრიგდები და წავალ მზიკოსთან შესახვედრად,-შეფიქრიანებულმა მითხრა.გავიდა ,თუ არა,პირზე ხელი მივიჭირე,ჩემში მოვარდნილი ხმა ,რომ ჩამეხშო.მივხდი,ჯუთა გაცნობის დღიდან მიყვარდა,თავს არ ვუტყდებოდი,არ მინდოდა ჩვენს მეგობრულ დამოკიდებულებას სხვაგან გადაეხვია.შეიძლება,ისიც ასე ფიქრობდა და ამდენი წელი ორივემ თავი დავიტანჯეთ.მის ქცევებზე და შეხებაზე ვხვდები,რომ თავს თოკავს,ჩემსავით ბლოკავს სიყვარულს.საშინლად მოვიწყინე.იქნებ,სჯობს ვუთხრა და გამოვუტყდე,მაგრამ ვაი,და ვცდები,სულ არ დავკარგო.უარესად წამიხდა ნირი.სააბაზანოდან ჯუთას ღიღინის ხმამ გამომიყვანა ფიქრებიდან.ყური დავუგდე,"კარგი იყო,არ გამეცან თავიდან,შუა ზღვაში გადამაგდე ნავიდან.."გავიგონე მისი ხმა.ნეტავ, ჩემს გაცნობაზე ამბობს,თუ მზიკოს?! რა სულელი ხარ,ანეტ! შენ,რომ უყვარდე,სხვა ქალს,ხომ არ შეხვდებოდა? თუმცა,მეც იგივეს არ ვაკეთებდი? მგონი სამაგიეროს მიხდის! დამაცადე,შენ გიჩვენებ სეირს!
გავისტუმრე,თუ არა თავის სატრფოსთან,სარკეს მივუჯექი და გადავწყვიტე,რომ დღეს ძალიან ლამაზი უნდა ვყოფილიყავი.რა არის მაინც ქალი?! ჩავიფხუკუნე და ფერ-უმარილი მოვიმარჯვე.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები