ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ტერიკო
ჟანრი: პროზა
18 აგვისტო, 2020


"სიყვარულის სარჩული" (ნაწილი |||)

მოაბრძანა! გავიფიქრე,როდესაც კარის ხმა გავიგე.შემოსასვლელში გავედი და ადგილზე შევდექი,მზიკომ გამიცინა და მომიახლოვდა.
-გამარჯობა,ანეტ,-გადამკოცნა.ძლივს ავმოძრავდი და მივესალმე.ჯუთამ საეჭვოდ შემათვალიერა,მზერა ჩემს ღრმად ამოჭრილ გულ-მკერდზე შეეყინა.არ ელოდა აშკარად,ასეთი გამოპრანჭული,თუ დავხვდებოდი.სტუმარი ოთახში შევიპატიჟე.
-ჯუთამ შენს შესახებ იმდენი რამ მიამბო,-მოკრძალებულად ჩამოჯდა სავარძელზე.
-რა გიამბო?-ჯუთას გავხედე.
-ის,რომ საუკეთესო მეგობრობა გაკავშირებთ,რომ მისთვის ძალიან ძვირფასი ხარ,-გამიღიმა.
-ჩემთვისაც ძალიან ძვირფასია,-თავის ქნევით დავეთანხმე.-ყავას მოვამზადებ და შემდეგ ვისაუბროთ,-ვთქვი და სასწრაფოდ გავეშურე სამზარეულოსკენ.სულაც არ არის ლამაზი,აწოწილი,მოკლე თმით,წვრილი თვალებით,ნეტავ,რა მოაწონა? გონებაში უცებ ჩამოვაფასე სტუმარი.
-ქორწილში მიდიხარ?-როდის მომეპარა ჯუთა არ ვიცი,ლამის ზურგზე ამეკრა,ყურთან მიჩურჩულა.
-საიდან მოიტანე?-წინ წავიწიე.
-რა ვიცი,საზეიმოდ ხარ გამოწყობილი,-კისერზე თითით მომეფერა.
-უბრალოდ,მიდოდა ლამაზი ვყოფილიყავი,-მხრები ავიჩეჩე.
-ვისთვის?-ლამის ყურის ნიჟარაში შემომიძვრა.
-საერთოდ..არ შეიძლება?-შემოვტრიალდი.
-როგორ არა,უბრალოდ გამიკვირდა..-შუბლი მოისრისა.-მშვენიერი ხარ,ანეტ!-მითხრა და გავიდა.ხელის კანკალით გავამზადე ყავა და პირს აფარებული ყალბი ღიმილით გავედი სტუმართან.
-თქვენი გაცნობის ამბავი მომიყვა ჯუთამ,-გაიცინა მზიკომ.მეც გამახსენდა და გამეცინა.
-თქვენ სად გაიცანით ერთმანეთი?-ვკითხე და პასუხის მოლოდინში ყავა მოვსვი.
-როგორ,არ უთქვამს?-გაუკვირდა და მწყრალად შეხედა ჯუთას.რომელიც თვალებით მჭამდა.იმდენს იზამს,მიხვდება ეს გოგო,გავიფიქრე და უხერხულად შევიშმუშნე.
-მზიკო გეტყვისო,-ეშმაკურად შევხედე ჯუთას.
-ჩემი და მუშაობს პოლიკლინიკაში,მივაკითხე და მის კაბინეტში დამხვდა ჯუთა,პაციენტი ვეგონე,გასინჯვას მიპირებდა,-გადაიკისკისა. ახლა აქ,რა არის სასაცილო? გავიფიქრე და ზრდილობის გამო გავიღიმე.
-ვინ დამაცადა გასინჯვა?!-დანანებით თქვა ჯუთამ და თვალი ჩამიკრა.
-არა უშავს,დრო გაქვს,-წავკბინე.
-აჰ,ანეტ,შენც გყვარებია ხუმრობა,-მზიკო წამოწითლდა.
-ანეტ,ნამცხვარს ვის უნახავ?-შემახსენა ჯუთამ.
-სულ გადამავიწყდა,შენ მაინც გამოგეტანა,უცხო ხომ არ ხარ?-გავუცინე ჯუთას.
-ნუ ახლა,დიასახლისი შენ ხარ,-წარბები ასწია.ისევ გავედი სამზარეულოში,ისევ უკან გამომყვა,მოუსვენრობა ეტყობოდა.
-მოგწონს?-მოუთმენლად მკითხა.
-მე რა შუაში ვარ,მთავარია შენ მოგწონს,-უდარდელად ვუთხარი.
-ანეტ,რაღაც ისე ვერ ხარ,როგორც უნდა იყო.
-და როგორ უნდა ვიყო?
-თითქოს არ გიხარია,პირდაპირ მითხარი,არ მეწყინება,არ მოგეწონა?
-მომეწონა,-ვიცრუე.თვალი თვალში გამიყარა,ისე ახლოს მოიწია,მისი სუნთქვა ვიგრძენი.
-შენი ქცევა სხვა რამეს მეუბნება.
-რას?-ხმა გამეპარა.არაფერი უთქვამს,ოთახში შებრუნდა.მეც დავჭერი ნამცხვარი და ლანგარზე დადებული მივართვი ჩემს მეტოქეს.
-ცოტა კონიაკი ხომ არ დავაგემოვნოთ?-ჯუთას ხელში ბოთლი შევნიშნე.
-არა,მერე ისევ მე უნდა შემომიწვე ლოგინში და არ დამაძინო,-უცებ წამომცდა,გაუაზრებლად.მზიკო სახეზე ჯერ გამწვანდა,შემდეგ გაყვითლდა, ყურებს არ დაუჯერა.
-ერთადაც გძინავთ?-თვალები გადმოკარკლა.
-კი,ხშირად,-აღარ დავიხიე უკან,დაე, ის სხვა რაღაც ეგონოს.ჯუთას წამიერად შევხედე,ავად მიყურებდა.სულაც არ შემშინებია,პირიქით,თავისით მოიტანა სიტყვამ,რა ჩემი ბრალია?!
-ეგ როგორ?-გაოგნებულმა იკითხა.
-ჩვეულებრივ,ჩვენ სხვა დამოკიდებულება გვაქვს,ერთადაც გვძინავს,-ისე ვთქვი,თითქოს ჩვეულებრივი მოვლენა ყოფილიყოს,უარესად მივასხი ცეცხლზე ნავთი და შევხედე ნელ-ნელა როგორ აალდა მზიკო.
-აბა,მეგობრები ვართო?-ახლა ჯუთასკენ მიმართა წვრილი თვალები.
-მეგობრებზე მეტი ვართ,-ოჰ,ვაჟბატონიც ჩემს მხარესაა.
-პირველად მესმის,-მზიამ უკმაყოფილოდ დაბრიცა ტუჩები.
-დავლიოთ!-მხიარულად წამოვიძახე.
-არა,მე..მე მეჩქარება,-ენა დაება.ჩემმა გულმა სიხარულისგან ყირაზე გადაირა.მიზანში მოვარტყი,ყოჩაღ ანეტ! გაგაცოლებ შენ ვაჟბატონო! ჯუთას შევხედე და მივხდი,რომ გონებაში ჩამომახრჩო.მზიკო გველნაკბენივით წამოხტა.გაგაცილებო,მშრავალდ უთხრა სატრფომ.იუარა ქალბატონმა,მტრული მზერა მესროლა და უკან მოუხედავად გავარდა კარში.
-რა დაემართა?-მიამიტურად ვიკითხე.
-სანამ შენ არ გაგათხოვებ,ჩემი ცოლის მოყვანა გამორიცხულია,-გაეცინა ჯუთას.
-მე რა შუაში ვარ?!
-შეგეძლო თავი შეგეკავებინა და ჩემთვის გეთქვა ცალკე,რომ არ მოგივიდა თვალში,გავიგებდი,-თავი გადააქნია.
-ის ფხუკიანი იყოს,რა ჩემი ბრალია?-კატასავით ზურგზე არ დავეცი.
-ანეტ!-დამიბღვირა.
-რა ანეტ? თუ ჩვენს მეგობრობას მზიკო გირჩევნია?-ხმას ავუწიე და მივხდი,ისტერიკა მიტევდა.
-ეჭვიანობ?-ცალი წარბი ასწია.
-შენ ეჭვიანობდი დათოზე,რეზოზე,ნუკრიზე?-არც მე დავაკელი.
-არა,საშენო არ იყო ,არცერთი,-მომიახლოვდა.
-ჰოდა..არც მზიკოა საშენო!-თვალები დავაკვესე.
-ა,სამაგიეროს მიხდი?-თვალი თვალში გამიყარა.
-შემეშვი!
-ჩხუბის ხასიათზე ხარ?-მკლავში მომკიდა ხელი.
-მშვენიერ ხასიათზე ვარ!
-რაღაც არ გეტყობა,ზედმეტად აგაფორიაქა მზიკოს გამოჩენამ.
-მზიკო!-ვთქვი და ტუჩები დავპრუწე,ჯუთას სიცილი აუტყდა.
-მულ-დედამთილის ასორტი ხარ,მტრისას,-მომეხვია და მკერდზე მიმიკრა.სუნთქვა,იმის იმედით შევაჩერე,რომ გული ხმაურს შეწყვეტდა.ამაოდ გავისარჯე,მიხვდა,იგრძნო და გაეღიმა.
-მოდი,ასე მოვილაპარაკოთ,-უკან დაიხია.-შენ საცოლე ამირჩიე,მე საქმროს აგირჩევ,მოსულა?
-არ ხარ კარგად,-გამეცინა.
-აბა,როგორ მოვიქცეთ?-შუბლზე ჩამოყრილი თმა,ფრთხილად გადამიწია და ისე ჩამხედა თვალებში,მივხდი,ჩვენი ურთიერთობა სხვა ფაზაში გადადიოდა.
-მაპატიე,-ჩუმად ვუთხარი.
-რისთვის?
-გაგიფუჭე ყველაფერი..
-რა სულელი ხარ,-ისევ გულზე მიმიკრა.მეც გავისუსე,ისე მესიამოვნა მისი სიახლოვე,წელზე მოვხვიე მკლავები და თავით მივეყრდენი.
-მგონი რაღაც ხდება ჩვენში..-ხმადახშულმა დაიწყო და ცხვირი კისერთან გამისვა.შევხტი,არ მინდოდა ეთქვა მიზეზი,ამისთვის მზად არ ვიყავი,ჯერ კიდევ ჭიდილი მქონდა ჩემს თავთან.
-ბუნებრივია,ალბათ,ერთმანეთისთვის უკეთესი გვემეტება და ამიტომ,-გვერდი ავუქციე,ასე სჯობდა.ერთი ამოიოხრა და ჯილდას მიუტრიალდა და რაც ჩემთან ვერ გამოხატა,მთელი გრძნობა მას დააფრქვია.უხმოდ ავალაგე მაგიდა და დასაწოლად მოვემზადე.
-დავიძინოთ ერთად?-თავი შემოყო.უარის ნიშნად ხელით ვანიშნე.არც დაუძალება,ისე გავიდა თავის ოთახში.აფორიაქებულს რა მომასვენებდა? შამფურივით ვიტრიალე მთელი ღამე,არც ჯუთას სძინებია,მესმოდა საწოლის ჭრიალი,ისიც ცეცხლშენთებულივით ბრუნავდა.
დილით,ორივე თვალებდასიებული გამოვედით საძინებლებიდან,მორიდებულად მივესალმეთ ერთმანეთს,თითქოს დანაშაული ჩაგვედინოს.უხმოდ ვისაუზმეთ და მე ჯერ სკოლაში წავედი,შიოს საბუთები უნდა მომეგვარებინა.ჯუთა კი სამსახურში.
საღამოს,ჩვენდა გასაოცრად,მოიღრუბლა და წვიმამ დასცხო.გახურებულ ასფალტს ორთქლი აუვიდა.აგრილდა.სამსახურთან დამხვდა ჯუთა,არ ველოდი.ჩაფიქრებული იდგა.
-ხომ მშვიდობაა?-გამიკვირდა.
-დღეს დედაჩემმა მომაკითხა,-თქვა და დადუმდა.მეც ენა ჩამივარდა.ამდენი წლის შემდეგ,როგორ გაახსენდა შვილი?!
-მერე?-ავღელდი.
-არაფერი,-მხრები აიჩეჩა.
-როგორ არაფერი?რა გითხრა?
-ორი და მყოლია,მინდა გაიცნო,იქნებ სად ხვდებით ერთამენთს,ვიცი,მე არ მაპატიებ,მაგრამ იმათ დანაშაული არაფერში მიუძღვითო,-ოდნავ გაეღიმა.
-აქამდე სად იყო?-გავბრაზდი.
-რუსეთში ვცხოვრობდით და ახლა ჩამოვედითო,-გულდამძიმებულმა თქვა.
-შენ რას ფიქრობ?-ხელი ხელზე მოვკიდე.ძლიერად მომიჭირა თითები.
-ვერაფერს ვფიქრობ,მოულოდნელი იყო,გადახარშვა მიჭირს,დები მყოლია..
-თავის თავზე არაფერი გითხრა?-დამაინტერესა.
-არ მოვუსმინე,ტირილით წავიდა,-ნერვიულობისგან ყბა აუთამაშდა,ასე იცის. რა მეთქვა და როგორ გამემხნევებინა? წამიერად მის ტყავშიც შევძვერი და მეც დავიბენი,იგივე,რომ გადამხდენოდა,როგორ მოვიქეოდი,არ ვიცი.
-გინდა დავლიოთ?-დროებითი გამოსავალი მოვძებნე,ცოტა გულზე,რომ მოშვებოდა.ცხოვრებაში სასმელს არ გავკარებივარ და მიხვდა,რამხელა მსხვერპლზე მივდიოდი.გამიღიმა და თანხმობის ნიშნად თავი დამიქნია.
კაფე "მეტრო"-ში შევედით.აივანზე დავსხედით.ჯერ კიდევ წვიმდა,სასიამოვნოდ გრილოდა.ძლიერ ალკოჰოლს,შამპანური ვამჯობინე.
-ცოტას დავლევ,-წინასწარ დავიზღვიე თავი.
-რამდენიც გენებოს,-სასმლით სავსე მაღალყელიანი ჭიქა მოიმარჯვა.-ანეტ,ჩვენ გაგვიმარჯოს,-ოდნავ მომიჭახუნა და მოწყურებულმა დალია.მეც მოვსვი,მომეწონა.
-შენ ხარ ადამიანი,რომელიც ჩემთვის ყველაფერია..-მძიმედ დაიწყო.-ამ სამ წელიწადში,იმდენი სითბო და სიყვარული მაჩვენე,ადამიანების მიმართ ნდობა დამაბრუნებინე,არ ვიცი,როგორ ახერხებ ამას,ან აქამდე უშენოდ როგორ ვცხოვრობდი,თურმე რამდენი ბედნიერი დღე გამომიტოვებია,-სევდიანად გამიღიმა.
-შენც იგივე ხარ ჩემთვის,ჯუთა,ვერ წარმომიდგენია,უშენოდ ჩემი ცხოვრება,-თვალები ამიჟუჟუნდა,ერთი კოვზი სასმელი მეყო.
-შენს ადგილს,ვერავინ შემიცვლის,აქ ხარ,შეხორცებული,-გულზე დაიდო ხელი.შინაგანად გავთბი,ბევრჯერ მომფერებია ქცევით,მაგრამ ასე სიტყვებით,გაბედულად,არასდროს.
-ვიცი,მჯერა,-მეორე ყლუპიც მივაყოლე.
-როგორც ჩანს,მოგეწონა,-თვალით შამპანურზე მანიშნა და თვითონაც გადაჰკრა მეორე ჭიქა.თავი დავუქნიე,უფო მემჩატა თავი.
-შენი დები აუცილებლად უნდა გაიცნო,-ვუთხარი და დავაკვირდი.ხელმეორედ აუთამაშდა ყბის ძვალი.
-დედაჩემი,რომ დავინახე,ამდენი წლის ნაგროვები სიბრაზე და წყენა,თითქოს დამავიწყდა,მითუმეტეს,რომ არ იმსახურებს,მზად ვიყავი ჩავხუტებოდი კიდეც,ძლივს შევიკავე თავი,-დანანებით ჩაილაპარაკა.
-გენატრება და იმიტომ,სულ გენატრებოდა,-მივხდი რასაც განიცდიდა.
-მამაჩემისგან მალულად ,დედას სურათები შენახული მქონდა,როცა მარტო ვიყავი,ვეფერებოდი,ვუბრაზდებოდი,ხან ვპატიობდი,ხან არა..-თქვა და მესამედ შეავსო ჭიქა.
-არ ვიცი,რამ გადაადგმევინა ის ნაბიჯი,მაგრამ შენი დატოვებით,უპატიებელი ჩაიდინა,-რა ვქნა,სიმართლეს ვამბობ.ყველაფერი,ყველაფერი,მაგრამ შვილის მიტოვებას ვერ ვამართლებ და მომკალით. სიბრაზისგან ბოლომდე გამოვცალე ჭიქა.სასიამოვნო თავბრუსხვევა ვიგრძენი,სულაც არ ყოფილა ცუდი ალკოჰოლი,ხანდახან საჭიროა,თურმე.
-ზუსტად,მაგის პატიება მიჭირს,მე რატომ მიმატოვა? იმდენად არ უყვარდა მამაჩემი,რომ ჩემზეც უარი თქვა,-სახე შეეცვალა.
-სჯობია,მოუსმინო,თუნდაც უკანასკნელად,მაგრამ აუცილებლად უნდა მოუსმინო,ბოლოს და ბოლოს,სიცოცხლე გაჩუქა,ამის გამო მაინც.
-დრო მჭირდება.
-რა თქმა უნდა,დამშვიდდი და ისე გადაწყვიტე.
-მადლობა,ანეტ.
-რისთვის?
-ყველაფრისთვის.
ცოტა ხანს კიდევ ვისაუბრეთ და დავლიეთ კიდეც,შიოს სკოლაში მისვლის ამბებიც ვუთხარი,გაუხარდა.ცოტა ფეხარეული გამოვედი კაფედან,დამცინა ,მკლავი გამომდო და ტაქსი გააჩერა. ტროლეიბუსში შენი ასვლა არ შეიძლებაო.კარგი ყოფილა სიმთვრალე,რაღაც მსუბუქად უყურებ ყველაფერს,დიდად არ ნაღვლობ,რა მოხდება.გვერდით მომიჯდა და მიმიხუტა,სახლამდე არ გაწეულა,ძლიერად ვყავდი მიკრული.
ჯილდას ჩემი სასმლის სუნი არ მოეწონა,დამიღრინა და ყეფა ატეხა.
-მიბრაზდები?-დავიხარე და ლამის წავიქეცი,ხელი ჯუთამ შემაშველა.
-მალალიტრაშკა ხარ,-კიდევ დამცინა.
-შენ ხომ რას ამბობ?-უკმაყოფილოდ შევხედე.
-მეზობლებს,ხომ არ დაითვლიდი?-კარი გამოაღო.
-მთლად მასეც არ ვარ,-გამეცინა და საძინებლისკენ წავედი,ვიგრძენი,საწოლი მისწრება იქნებოდა.უკან მომყვა ჯუთაც.
-ისედაც დამეძინება,არ მინდა იავნანა,-გამეცინა.
-აბა,ტყუილად ვიმეცადინე?-შეიცხადა.
-რა გადარეული ხარ,-ხელი მივარტყი.
-აჰა,უკვე მცემს,სულიკოს დავუძახებ,მიშველოს,-კედელზე მიაკაკუნა.იქიდანაც საპასუხო კაკუნი გაისმა,ორივეს სიცილი აგვიტყდა.
-ეს კაცი,მგონი კედელთან ზის მუდმივად,-ჩავიფხუკუნე.
-გვდარაჯობს,-ამყვა ჯუთაც.
-კარგი,წადი ,დაწექი შენც,უნდა გამოვიცვალო,-იმდენად მთვრალიც არ ვიყავი,რომ ტანსაცმლიანად დავწოლილიყავი.
-მოგეხმარები,-ზურგზე,კაბის ელვას დასწვდა.
-ჯუთა?!-თვალები დავუბრიალე.
-რა იყო,გოგო,მადლობა თქვი,გეხმარები.
-ჩემითაც მოვახერხებ.
-კარგი ბატონო,-ხელები ასწია.
-გადი,-შევახსენე.
-არ მეძინება,ცოტა ხანს წამოვწვები რა შენთან?
-არა,-კატეგორუილი ვიყავი.ვიცოდი,თვითონ თუ არა,მე ვერ შევიკავებდი თავს და სისულელეს ჩავიდენდი.
-ამ ბოლო დროს,მგონი გაშინებს ჩემი სიახლოვე?-ეშმაკურად აიციმციმდა თვალები.
-მე არაფერი მაშინებს,-სიწითლე შემერია სახეზე.
-ჩემი გულადი გოგო,აბა,ვნახოთ,-ისკუპა და საწოლზე წამოწვა.გაბრაზებულმა შევხედე,საღამურს ხელი დავავლე და სააბაზანოში გავედი.მომესმა,როგორ ჩაიცინა.გამოვიცვალე და ჯუთას საწოლში დავწექი.მელოდოს! ვთქვი ჩემთვის და ბალიშს მოვერგე.
-ანეტ,გამირბიხარ?-თავზე დამადგა,შევხტი.
-მეძინება..
-მე არა,-ახლა აქ ისკუპა და მომიწვა,უცებ ამიხურდა ზურგი და მთელ სხეულს მოედო.
-დაწყნარდი,-ყურთან მიჩურჩულა.დაწყნარდი ადვილი სათქმელია,გახურებულ ნაკვერჩხალივით ვწევარ.გარეთ ძლიერად დაიგრუხუნა,შიშისგან ყურებზე ავიფარე ხელები.
-ნუ გეშინია,-მუცელზე მომხვია მკლავი,ასე ახლოს არასდროს წოლილა ჩემთან.ორივე კარგად ვგრძნობდით,საითაც მივდიოდით,უსიტყვოდ,ჩვენი სხეულები ამბობდნენ სათქმელს.
-ჯუთა,-ვეცადე გავწეულიყავი.
-ჰო,ანეტ,-უფრო მიმიხუტა და ცხვირი ჩემს კისერში ჩარგო.მონატრებულივით,ხარბად შემისუნთქა.
-რა ხდება?-ხმა შემეცვალა.
-შენ როგორ ფიქრობ?-კითხვა შემიბრუნა.
-ისე აღარ არის,როგორც ადრე,-მივახვედრე.
-აღარც იქნება,დროა თავს გამოვუტყდეთ,მოვრჩეთ დახუჭობანას,-კისერზე ნაზად მაკოცა.შიგნეულთან ერთად ბუსუსებიც ამეშალა.
-შენც?-მუცელზე მოხვეულ მის ხელს თითები მოვუჭირე.
-მეც ანეტ,მეც,პირველივე დღიდან,-კიდევ მაკოცა.
-მერე,აქამდე რატომ არ მითხარი?
-შემეშინდა,არ ვიცოდი შენ რას ფიქრობდი,არ მინდოდა გამეფუჭებინა ურთიერთობა და დამეკარგე,ამას ვერ გადავიტანდი,-ახლა მხარზე ჩამოაცოცა ტუჩები.ადამიანი ვარ,რკინა ხომ არა,ამეშალა ვნებები,თუმცა, ვეცადე და თავი მოვთოკე.
-ახლა რა იცი,რას ვფიქრობ?
-ვიცი,დარწმუნებული,რომ არ ვიყო,აქ არ ვიწვებოდი.
-აბა,მზიკო?-დავეჭვდი.
-ეჭვიანო,-ცხვირზე წამკრა თითი.-მზია კარგი იარაღი იყო,შენი თავი,რომ გაგეყიდა.
-აჰა,ესე იგი,ამისთვის გამოიყენე?-გავბრაზდი და ვეცადე გავწეულიყავი.
-ნუ,ცუდი საქციელია,მაგრამ უნდა გამეგო,უნდა მცოდნოდა,რას გრძნობდი ჩემს მიმართ,-ტკიპასავით მომეკრა.მეც ბაჭიასავით გავინაბე.
-გადმობრუნდი.-ჟინმორეულმა ხმამ შემაკრთო.
-ასე ვიყოთ,-დავიძაბე.
-როგორც გინდა,-მიმიხვდა,რომ არც ისე იოლი იყო ჩემთვის.
-მადლობა,-მოხვეულ მკლავზე მოვეფერე.
-იმ ტელეფონის ჯიხურს ძეგლი უნდა დავუდგა,-გაეცინა.
-ეკუთვნის,-მეც ბედნიერებამ გადამირბინა სახეზე.
გარეთ ქუხდა,ცა ფეხად ჩამოდიოდა,წვიმას საშინელი სეტყვა მოჰყვა.უკვე საკმაოდ დაღამებულიყო,კარზე კაკუნი,რომ გაისმა.ერთდროულად წამოვყავით თავი.ვიფიქრე,ახლა ისევ ნუკრი,თუ მომადგა მთვრალი,უეჭველი ვერ გადაურჩებოდა ჯუთას.სასწრაფოდ წამოვხტი და კარს ვეცი.შიო იდგა შეშინებული სახით,თავიდან ფეხამდის გალუმპულს ტუჩები გალურჯებოდა.
-რა მოხდა,შიო?-ხელი ვტაცე და ცუდი ამბის მოლოდინში,სხეული დამეჭიმა.ჯუთაც მოვიდა და ბავშვის დანახვაზე,მის წინ ჩაიმუხლა.
-რა დაგემართა?-ამან ცალკე ჰკითხა.შიო ენა ჩავარდნილი იდგა.
-შიო,რა გჭირს?-შემეშინდა და მსუბუქად დავაჯანჯღარე.
-მართა ბებო..-ძლივს გახსნა პირი.
-რა ბებო,რა დაემართა?!
-აღარ სუნთქავს,-თქვა და ცრემლები წასკდა.როგორ ჩავიცვი არ მახსოვს,გიჟივით გავრბოდი გორაკზე,უკან ჯუთა მომდევდა.ქოხში შევიჭერი და საწოლში უძრავად მყოფ მართა ბებოსთან მივედი.
-გამოდი აქეთ,-მკაცრად მითხრა ჯუთამ და გვერდზე გამწია.პულსი გაუსინჯა და უიმედოდ გააქნია თავი.ცრემლები წამსკდა.კარში მდგარ შიოს დანახვაზე,უარესად ავტირდი.
-სასწრაფოში უნდა დავრეკოთ,-ჯუთამ გამომხედა.
-ზიზის აქვს ტელეფონი,წავალ,-ფეხათრევით მივედი შიოსთან,ისეთი თვალებით შემომხედა,ადგილზე მოვკვდი.
-წამოდი ჩემთან,-ხელი მოვკიდე.არ გამძალიანებია,გამომყვა.
შიო სახლში დავტოვე.საკმარისი იყო რაც ნახა და განიცადა.შემპირდა,აქ ვიქნებიო.მე სასწრაფოში დავრეკე და ისევ წავედი.სასწრაფომ მილიციაც გამოიძახა.მოვიტყუე ნათესავი ვარ,მოსაკითხად გადმოვედი და ასე დამხვდა-მეთქი.საეჭვოდ კი შემათვალიერეს,მითხრეს დაგიბარებთ განყოფილებაშიო და წავიდნენ.
-არავინ ჰყავთ,რა უნდა ვქნა,ჯუთა?-შეწუხებულმა ვკითხე.
-მოვაგვარებთ ყველაფერს,მთავარი ახლა შიოა,-დამაიმედა.

სახლში მისულებს,კარიდანვე შემოგვესმა შიოს სლუკუნი,ცდილობდა ხმადაბლა ეტირა,გული მომეწურა.ზიზიც მოგვყვა უკან,ნიაკოსთან ერთად.გავაღვიძე ყველა,მომერიდა,მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა.ნია შიოსგან შორიახლოს დადგა,მისვლა ვერ გაბედა.სახე ჩამოსტიროდა,თავისებურად,ბავშვურად უთანაგრძნობდა.ჩვენ სამზარეულოში დავსხედით.ზიზი ძალიან შეწუხებული იყო,მეზობლებმა მოვაგროვოთ ფული და დავკრძალოთ,მე ვითავებ ამ საქმესო.ცოტა ხანს ვისაუბრეთ და შევთანხმდით.მთავარი ახლა შიო იყო,როგორ და რანაირად იქნებოდა,მარტო ხომ ვერ იცხოვრებდა?!
-ჩემთან დავტოვებ,-ზიზი,რომ წავიდა,ჯუთას ვუთხარი.
-დიდი პასუხისმგებლობაა,თუმცა, სხვა გზას ამ ეტაპზე მეც ვერ ვხედავ,-ჩაფიქრდა.
-სულ მარტოდ დარჩა,-ვთქვი და შიოს გავხედე,მოკუნტული იწვა ჩემს საწოლზე და ტიროდა.
-დედაჩემმა ,რომ მიმატოვა,ასე ვტიროდი ზუსტად,-შუბლი შეჭმუხნა ჯუთამ და შიოსკენ წავიდა.
იმ ღამეს ჯუთას შიოსთან ერთად ჩაეძინა,მე თეთრად გავათენე. იმდენი ვინერვიულე,დილით ჩემი ხმა ვერ ვიცანი.გამშრალი და ჩამწვარი ყელი მტკიოდა.ჩაი გავამზადე და ბიჭებიც გავაღვიძე.შიო შედარებით დამშვიდებული მეჩვენა.
-როგორ უნდა დავასაფლავო ბებო?-დიდი კაცივით იკითხა.
-შენ არაფერზე ინერვიულო,შიო..მე და ანეტა მივხედავთ,-ჯუთამ მხარზე ხელი მოუთათუნა.
-ბავშვთა სახლში წამიყვანენ?- შიშჩამდგარი თვალებით შემომხედა.
-არსად გაგიშვებ,ჩემთან იქნები,-იმედიანად გავუღიმე.
-სულ?-დაუჯერებლად მოეჩვენა.
-შენ ,თუ გინდა,სულ,-თავი დავუკარი.შევატყვე გაუხარდა,შუბლი გახსნა.
შიო სახლში დავტოვეთ და საავადმყოფოში წავედით,იქიდან კი მილიციის განყოფილებაში.შიოზე პრობლემა შეიქმნა,მეურვე,აუცილებლად ნათესავი უნდა იყოს,ისე ვერ დაგიტოვებთო.დადარდიანებული წამოვედი.ჯუთა გზადაგზა მამხნევებდა,ნუ გეშინია,ჩავრევ ხალხს და როგორმე მოვაგვარებო,სახლამდე მიმაცილა და წავიდა.ბავშვს პირობა მივეცი და ვერ გავტეხავდი,ჩემს იმედად იყო დარჩენილი.მე პირდაპირ ზიზისთან მივედი,დედაჩემთან დავრეკე.მოვუყევი ყველაფერი.საღამოს გამოვალო,მითხრა.
სახლში,რომ შევედი,ელდა მეცა,შიო არ დამხვდა.მაშინვე გორაკისკენ გავემართე.ქოხში იყო და ალაგებდა.ზრდასრული ადამიანივით ტრიალებდა.მოწოლილი ცრემლები გადავყლაპე და საწოლზე დახვავებულ ტანსაცმელებს მივადექი.ვეცადე ამერჩია მართა ბებოსთვის უკანასკნელი ჩასაცმელი.
-ეგ კაბა უყვარდა,-გამომხედა შიომ.-მეტი არც ჰქონია,-გულდაწყვეტით თქვა.
-შენ ძლიერი ბიჭი ხარ,ყველაფერს გაუმკლავდები,აი,ნახავ,-ჩავეხუტე.
უხმოდ მივალაგეთ ყველაფერი,მოვგავე,მოვწმინდე,ცოტა მოსუფთავდა.სულიკომ ტახტი მოიტანა,არ ვიცი საიდან,არ მიკითხავს,ოთახის შუაგულში დადგა და ჩუმად მკითხა.
-როდის იქნება დაკრძალვა?
-ვფიქრობ ზეგ,ხუთშაბათს.
-ამ ბავშვს რა ეშველება?-შიოზე მანიშნა.
-ჩემთან წავიყვან.
-მეც მოგეხმარები,თუ კი რამ შემიძლია,-ხელი მომკიდა.უცოლოა კაცია სულიკო,ბერბიჭა.მშვიდი ადამიანი და კარგი მეზობელი.მისი სიტყვები გულს მომეფინა,გავუღიმე.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები