ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ტერიკო
ჟანრი: პროზა
24 აგვისტო, 2020


"სიყვარულის სარჩული" (დასასრული)

**
მართა ბებოს დაკრძალვის დღესაც წვიმდა. ჩვენი სამეზობლო ვიყავით ჭირისუფლად.დედაჩემი და ბესო მოვიდნენ,ჩემდა გასაკვირად მადონაც მოვიდა,შიოს მოეხვია და არ ვიცი რას ეჩურჩულებოდა ყურთან,შიოს სახის გამომეტყველებაზე მივხდი,რომ შესარიგებლად მოსულიყო.მესიამოვნა.
მდუმარედ გავუყევით სასაფლაოს გზას.შიოს შემხვედვარე,გული მიკვდებოდა,მის ერთადერთ იმედს ბოლო გზაზე აცილებდა.ნიაღვრად წამოსულ ცრემლებს,მაჯით იწმენდდა.ნიაკოც თვალცრემლიანი უთანაგრძნობდა.
მივაბარეთ მიწას მართა ბებო,თავის შვილს მივუწვინეთ გვერდში.დამწუხრებულები გამოვტრიალდით.ეზოში პატარა სუფრა გაშალეს კაცებმა,შესანდობარი შესვეს.მე არ გავჩერებულვარ,შიოს მოვკიდე ხელი და სახლში ავიყვანე.დედაც გამომყვა,ბესო და ჯუთა ეზოში დარჩნენ.ემოციებისგან დაცლილს დასვენება მჭირდებოდა.
-მეურვეობას როდის გააკეთებ?-მკითხა დედაჩემმა.
-ხვალ,ჯუთას მეგობარი დაგვეხმარება,-დაღლილმა ჩავილაპარაკე და საწოლზე მივწექი.
-ძალიან მეცოდება,-შიოს გახედა,რომელიც ჯილდასთან ჩამუხლულიყო.
-სულ მარტოა,გესმის დე? ვერ მივატოვებ,-ცრემლები მომადგა.
-მესმის..გინდა,ჩემთან წავიყვან?
-არა,აქ იქნება,მე მივხედავ,ჯუთაც მომეხმარება,თქვენც და რა ვიცი,ყველა გვერდში დავუდგებით.
-ჰო,დედა,ჰო,-თავისთვის ჩაილაპარაკა და სამზარეულოში გავიდა.
მკვდარივით ჩამეძინა.სიზმარში მართა ბებო ვნახე,თავის შვილთან ერთად,ორივე მიღიმოდა.
***
მზიანი პირველი სექტემბერი გათენდა.ადრიანად ავდექი და შიოც გავაღვიძე.ნიაკოს სიურპრიზს ვუკეთებთ,მის კლასში მოვახვედრე შიო და არ ვუთხარით.პურზე კარაქი გადავუსვი და მივაწოდე.
-ანეტ,მე თვითონ წავისვამ ხოლმე,-გამომართვა და მადიანად ჩაკბიჩა.მიეჩვია ჩემთან ცხოვრებას,მეც მივეჩვიე,ასე მგონია ჩემი შვილია,შიოს გარეშე ვერ წარმომიდგენია ყოფნა,იმდენად შემაყვარა თავი.ჯუთა გადავიდა თავის სახლში,მორჩა რემონტს.თითქმის ყოველ დღე გვაკითხავს,ჩვენს შესახებ ჯერჯერობით არაფერს ამბობს,ვხვდები,რომ დროს მაძლევს.მოდის და საათობით ეთამაშება შიოს,ნიაკოც სულ ჩვენთანაა,ისე უხარია,დაფრინავს.
ამაყად მომყვებოდა გზაზე,ხელი არ გაუშვია ჩემთვის,რამდენჯერ მომანათა ბედნიერი თვალები,ვინ იცის.მე უფრო ვღელავდი,არ ვიცი,რატომ.სკოლის ეზოში ბავშვების ჟრიამული ისმოდა.ლამაზად დავარცხნილი გოგო-ბიჭები ერთმანეთში ირეოდნენ. შიოს კლასის დამრიგებელი მოვძებნე,სიას კითხულობდა.ნიაკოც იქვე იდგა,დაგვიანახა ,თუ არა,ჩვენსკენ გამოიქცა.დიდი თეთრი ბაფთა,ლამაზად ჰქონდა დაკოსებული თავზე.მოვიდა და თითქოს პირველად დაინახა შიო,პირღიამ აათვალიერ-ჩაათვალიერა.
-ნიაკო,გილოცავ სწავლის დაწყებას,-ვაკოცე.
-მადლობა,-გაიპრანჭა და ისევ შიოს დააკვირდა.შიოსაც შევატყვე შერცხვა,მორიდებულად გაუღიმა.
-ვის კლასში ხარ?-ენატლიკინა ცნობისმოყვარეობამ შეიპყრო.შიომ ამომხედა,ვუთხრა,თუ არაო?თავი დავუქნიე.
-შენ კლასში ვარ,-ახარა,თვითონაც გახარებულმა.ნიაკომ ჯერ თვალები ჭყიტა,შემდეგ ტაში შემოჰკრა და სიცილი დაიწყო.ბავშვების სიხარული მეც გადმომედო,ვცქმუტავდი,ადგილს ვერ ვპოულობდი.ხელჩაკიდებულები შევიდნენ სკოლის კარში,თვალი გავაყოლე,ბედნიერებისგან სახე მიცინოდა.ზიზიმ მითხრა,შუადღეს მე გამოვიყვან ბავშვებს,არ იდარდოო,დამშვიდებული წავედი სამსახურში.
***
შიომ კარგად დაიწყო სწავლა,მართალია ყოველ საღამოს ვამეცადინებდი,თუმცა,დამოუკიდებლადაც კარგად ართმევდა თავს.ჯუთაც აქტიურად იყო ჩართული მის სწავლა-განათლების საკითხში.ჩვენს ურთიერთობაზე კი სიტყვასაც არ სძრავდა.მოთმინების ფიალა მევსებოდა,ხასიათიც შემეცვალა,უფრო ჯუჯღუნა გავხდი,რაზეც ჩუმად ეცინებოდა.მაწვალებს და მეთამაშება! დავასკვენი და უფრო გავბრაზდი.
-ანეტ,ნიაკოსთან გამიშვებ?-მკითხა შიომ და წიგნი დაკეცა.
-თუ მეცადინეობა დაამთავრე,კი,-გავუღიმე.
-კი,ვისწავლე,-წამოხტა.-თორნიკესთან უნდა ავიდეთ,შევპირდით.
-კარგი ბავშვები ხართ,-ვუთხარი და ვაკოცე.თორნიკე უკვე სამი თვეა საწოლს არის მიჯაჭვული,კიდევ სამი თვე მოუწევს ასე,რთული ოპერაცია ჩაუტარდა.ბავშვები ხშირად აკითხავენ,მადონაც საგრძნობლად შეცვლილია შიოს მიმართ,სულ ეფერება.ბევრ საჩუქრებსაც ჩუქნის.სულიკო და ზიზი ძალიან მეხმარებიან,როდესაც მე ვმუშაობ,ბავშვს ყურადღებას აქცევენ.
შიომ კანფეტებით გამოიტენა ჯიბე და გაიქცა.გამეცინა.არ გასულა ცოტა ხანი და ჯუთამ შემოხსნა კარი,ზედმეტად მხიარული მეჩვენა.წარბები აათამაშა, მოულოდნელად ამიტაცა ხელში და დამატრიალა.
-რა ხდება?-გავიკვირვე.
-მომენატრე,-დამსვა და ჩამეხუტა.
-გუშინ არ მნახე?
-მერე რა,ყოველ წამს მენატრები,-შუბლი მომადო.-შენ?
-მე არა,-ვიცრუე.
-მართლა?-უკან დაიხია.
-მართლა,-სიტყვას არ გადავედი.
-დავიჯერო?-წელზე მომხვია მკლავი და მიმიზიდა.არ გამიშვას,თორემ წავიქცევი,გავიფიქრე.ფეხებში ძალა წამერთვა.
-როგორც გინდა,-გავჯიუტდი და თავის განთავისუფლება ვცადე.
-ტყუილად ფართხალებ,-უფრო ძლიერად მომიჭირა ხელი.
-გამიშვი,-გავუძალიანდი.
-ოჰ,ოჰ..-გაეცინა და ყელზე მაკოცა.უარესად მოვითენთე.
-გაგიშვა?-მითხრა და მეორედ მაკოცა,უფრო ხანგრძლივად.ინსტიქტურად თავი უკან გადავწიე.ჩემს ქმედებაზე გაეღიმა.თმაში მომკიდა ხელი და ნაზად დამაკვდა ბაგეზე.აყოლა დავაპირე,ტუჩები ავაცმაცუნე,თუ არა,შიო შემოვარდა ოთახში.დაგვინახა და შედგა.ორივემ შევხედეთ სახტად დარჩენილ ბავშვს.ისე შემრცხვა,აღარ ვიცოდი სად შევმძრალიყავი.
-ჩემი მანქანა უნდა ვაჩუქო თორნიკეს,-დამნაშავესავით ჩაილაპარაკა და თვალი აგვარიდა.ჯუთაც დაიბნა,იმანაც ვერ იპოვნა ადგილი.
-იცის,რომ მეგობრები ვართ,-შიო გავიდა და ჯუთას მივუბრუნდი.
-არა უშავს,მე დაველაპარაკები,-გაეცინა და თავი გააქნია.
-კვირას ბავშვები ზოოპარკში მინდა წავიყვანო,მარიტაც თავისებს წამოიყვანს.
-კარგია,მეც წამოვალ,-მოვიდა და ისევ მომეხუტა.
-გაჩერდი,-ხელი მსუბუქად მივკარი.დამემორჩილა და ხელი გამიშვა.
-დღეს თქვენთან დავრჩები,-გამომიცხადა.
საღამოს ჯუთამ საყელური გამოაბა ჯილდას და შიოსთან ერთად სასეირნოდ წაიყვანა.მივხდი,ჩემს გარეშე უნდა დალაპარაკებოდა და აეხსნა მისთვის.თორემ ისეთი დაბღვერილი გვიყურებდა,აშკარად გაბრაზებული ჩანდა.სანამ დაბრუნდებოდნენ ცოტა წავიმუშავე,ამ ბოლო დროს ბევრი საქმე დამიგროვდა და საყვედურებიიც გახშირდა მთავარ რედაქტორის მხრიდან.
-ანეტ..-შიო მოუახლოვდა ჩემს სამუშაო მაგიდას.თავი ავწიე.
-ჯუთამ მითხრა ყველაფერი..
-რა ყველაფერი?-თვალები დავჭყიტე.
-ერთმანეთი,რომ გიყვართ და მალე ცოლ-ქმარი გახდებით,-ეშმაკურად გაიცინა.გავწითლდი,არაფერი მითქვამს.ჯუთას ერთი ყური ჩვენსკენ ჰქონდა,გავხედე და თავი გადავაქნიე.საიდან მოიტანა დაოჯახება ასე უცებ?! მე აღარ მეკითხება,მზად ვარ,თუ არა? ან იქნებ,სულაც არ მინდა და გადავიფიქრე მასთან,ჩემს გარეშე რა უფლებით წყვეტს,ასეთ მნიშვნელოვან საკითხს,ავპილპილდი,მაგრამ შიოსთან არ შევიმჩნიე,მის დაძინებას დაველოდე და გაკაპასებული დავაცხერი ლოგინში ჯუთას.
-რატომ მოატყუე ბავშვი?!
-რა მოვატყუე?-ვერ მიხვდა და წამოიწია.
-ცოლ-ქმარიო?!
-უჰ,მეთქი რა მოხდა,-არხეინად გადაწვა ბალიშზე.
-მიპასუხე!-ფეხები დავაბაკუნე.
-მოდი აქ,-ხელი საწოლზე დაატყაპუნა.
-გამეცი პასუხი!-უარესად გავბრაზდი.
-დაწექი და გეტყვი.
-სულ გაგიჟდი შენ!
-შენ გამაგიჟე,- მოულოდნელად მწვდა და სანამ გავიაზრებდი,მის გვერდით აღმოვჩნდი.
-რას აკეთებ?-ავფართხალდი,თან შიოს ოთახისკენ გავიხედე.
-ჩუმად,გააღვიძებ,-აქეთ დამტუქსა და ტუჩებზე დამაცხრა.რამდენჯერმე ამაოდ გავიბრძოლე,ისე ვყავდი ჩაბღაუჭებული,რას მოვერეოდი.
- უარზე ხარ ჩემი ცოლი,რომ გახდე?-კოცნებს შორის მითხრა.ძალა წამერთვა,თავში და ტანში ერთიანად დამიარა სასიამოვნო ტალღებმა.ისე გრძნობით მკოცნიდა,შეკავებული კვნესა თავისით აღმომხდა.
-მიყვარხარ,-ჩემს მოშიშვლებულ მხრებს კოცნით გაუყვა.
-ჯუთა,გაჩერდი,-ჩემი ხმა შორიდან ჩამესმა.
-არ შემიძლია,უშენოდ ვერ ვძლებ,მინდა,სამუდამოდ ჩემი გახდე.
ლაპარაკის უნარი წამერთვა,ისე მეფერებოდა,გრძნობის მორევში ჩათრეულს,სულ გადამავიწყდა შიოც და ჩემი თავიც.
-გაჩერდი,-ის ხელი დავუჭირე,რომელიც ჩემს ტერიტორიას ზედმეტად იპყრობდა.
-კარგი,დღეს გადამირჩები,ბავშვს უმადლოდე,-გაიცინა.ასადგომად წამოვიწიე,დამიჭირა.
-ჯუთა,გეყოფა!-გავუბრაზდი.
-მორჩა,მორჩა,-ხელი გამიშვა და ამოიხვნეშა.
***
კვირა დღეს ზოოპარკის შესასვლელთან, მარიტა ვაჟიკოსთან და ბექასთან ერთად გველოდა.შიო და ნიაკო ძლივს გავაჩერე,ისე გადარბოდნენ გზაზე,ერთი სული ჰქონდათ,სწარაფად მისულიყვნენ ბავშვებთან.ჯუთა ვერსად დავლანდე.
-შენს საათზე ისრები უკუღმა ტრიალებს?-სიცილით მისაყვედურა მარიტამ.
-ოცი წუთით დავაგვიანეთ,-მაჯის საათს დავხედე და მეგობარს ჩავეხუტე.
-გადამდგეს!-ბავშვების მისამართით დაიწუწუნა და ხელმკლავი გამომდო.-ყველაფერს მომიყვები დეტალებში,ტელეფონში არეული საუბრობდი,-გაიცინა.
-ამომასუნთქე,-ქანცგამძვრალმა თვალები გადავატრიალე და სალაროსკენ გავითრიე.
არ მიყვარს გალიაში გამოკეტილი ველური ბინადრების ყურება.მეცოდებიან.სულ ვფიქრობ,როგორ ვატყვევებთ და თავისუფლებას ვართმევთ სამუდამოდ,ჩვენი სიამოვნებისთვის.შიოს გამო წამოვედი,არ იყო ნამყოფი.ბავშვებმა გაიხარეს და აღტკინებულნი დარბოდნენ ვოლიერების წინ.შიო თითოეულ ცხოველთან დიდხანს ჩერდებოდა და აკვირდებოდა.დაკვირვებები მეც მიყვარს,ბევრ საერთოს ვპოულობ ადამიანსა და ცხოველს შორის,თუმცა ,ხშირ შემთხვევებში ცხოველები გვჯობნიან.სანამ ბავშვები ერთობოდნენ,მე და მარიტა სკამზე ჩამოვსხედით,არ მომასვენა,სანამ ყველაფერი არ დამაყაჭინა ჯუთასთან დაკავშირებით.გაოცებისგან ბევრჯერ დააღო პირი და თვალებიც დაჭყიტა.
-მე თუ მკითხავ,თქვენს მეგობრობას თავიდანვე დიდი სიყვარულის სარჩული ედო,უბრალოდ თავს იბრმავებდით,შეგნებულად,-მეტი დამაჯერებლობისთვის თავი დააქნია.
-მეც მასე ვფიქრობ,ვერავის დავუდე გული,უკან მქაჩავდა რაღაც,ეს რაღაც ჯუთას სიყვარული იყო,- დავეთანხმე.
- ერთმანეთს კარგად იცნობთ,იცით,რა გიხარიათ,რა გწყინთ,კარგი ბიჭია ჯუთა,მასთან ბედნიერი იქნები,-მითხრა და მომეხუტა.ათას ჭორ-მართალს მივედ-მოვედეთ,სანამ ბავშვები ერთობოდნენ,ენები გადავიტყავეთ.
სახლში კმაყოფილები დავბრუნდით,შიო და ნიაკო ერთმანეთს უზიარებდნენ შთაბეჭდილებებს.შევპირდი,მეორე კვირას მუშთაიდის ბაღში წაგიყვანთ,თუ კარგად ისწავლით -მეთქი,ერთხმად შემპირდნენ,რომ წიგნებს "დაღეჭავდნენ".
ჯუთა არა და არ ჩანდა,შევფიქრიანდი.ზიზისთან დავაპირე გასვლა,დასარეკად,თან ვბრაზობდი.კარი გამოვაღე და ვაჟბატონიც შემოვიდა ეზოში.სახე უცინოდა.
-რატომ არ მოხვედი?-წარბი ავუწიე.
-გამარჯობა,ანეტ,-ოფიციალურად დამიკრა თავი.
-გაგიმარჯოს,-ნაწყენმა შევხედე.-სად იყავი?-მაინც ვერ მოვითმინე.
-დამაცადე,შემოვიდე,-გაეცინა.
-მობრძანდი,-გზა დავუთმე.
-ოჰო,ტაფაც ხომ არ გიჭირავს?-წელზე მომხვია ხელი.უკან გადავხტი,შიოსკენ გავიხედე,თვალს გვარიდებდა.
-თუ საჭირო გახდება,დავიჭერ,-დავუღრინე.
-ანჩხლი,კაპასი..
-თუ არ მოგწონს,არავინ გეხვეწება,-არ დავაცადე სიის გაგრძელება.
-დღეს ჩემი დები გავიცანი,-დასერიოზულდა.
-ბატონო?
-წამოსასვლელად რომ ვემზადებოდი,მოულოდნელად მოვიდნენ.
-მერე?-არ მოსვლის მიზეზი ისე მესიამოვნა,სახე უცებ გამებადრა.
- არ იცოდნენ ჩემი არსებობის შესახებ,დაუმალავს დედაჩემს,სანამ საცხოვრებლად საქართველოში გადმოვიდოდით,მაშინ გვითხრა,ერთი თვე არ ველაპარაკებოდით ამის გამო,ჩვენ გიხდით ბოდიშს და იქნებ დედასაც დაელაპარაკო,უპატიებელი შეცდომა კი ჩაიდინა,მაგრამ გააზრებული აქვს და ნანობსო,-ამოიოხრა.
-უნდა დაელაპარაკო,მაშინ პატარა გოგო იყო,უქროდა..არავინ იცის,წყვილს შორის რა ხდებოდა,რატომ აიცრუა ოჯახზე გული.
-ნუ ამართლებ! აქ მამაჩემზე არ არის საუბარი,მე მიმატოვა,მე! საკუთარი შვილი!-ხმას აუწია.
-არ ვამართლებ,უბრალოდ ვცდილობ მიზეზი მოვძებნო,რისთვისაც გადადგა ეგ ნაბიჯი.
-ტყუილად ეძებ,გამართლება არ აქვს მის საქციელს!
-კარგი,დამშვიდდი და კიდევ დაფიქრდი,-შევატყვე ძალიან გაღიზიანდა.აღარაფერი უთქვამს,შიოსთან მივიდა,ჯიბიდან მუჭით ამოიღო კევები და გაუწოდა.
-თქვენთან ვრჩები ,-გამომხედა.გამიხარდა,მაგრამ არ შევიმჩნიე.
არ მიყვარს ორშაბათი.ჩემთვის მძიმედ იწყება და მთელი კვირა ზოზინით გადის.შაბათამდე დღეები მოსაწყენად იწელება.შიოსაც ეზარებოდა სკოლაში წასვლა,მგონი სიცხე მაქვსო,წარა-მარა შუბლზე იდებდა ხელს.გამეცინა,ეს მოკლეფეხება ტყუილები ჩემთან ვერ გაჭრიდა.წიგნებით სავსე ჩანთა ზურგზე ავკიდე და სკოლაში წავიყვანე.გზაში კი იბუზღუნა ცოტა,ფეხები უკან რჩებოდა.შევპირდი,მე მოვალ შენს გამოსაყვანად და საღამოს კინოში წაგიყვან მეთქი,გაუხარდა,ცოტა აუჩქარა ნაბიჯს და ხალისიც მოემატა.ძალიან მივეჩვიე შიოს,ასე მგონია ჩემი გაჩენილია,უკვე სამი თვეა ჩემთან ცხოვრობს.
სამსახურიდან შუადღეს გამოვედი,სკოლაში უნდა მიმესწრო მისვლა.საკლასო ოთახში მერი მასწავლებელი აწითლებული დამხვდა,დამინახა ,თუ არა აფორიაქდა.იმ წამში გადავავლე თვალი ბავშვებს და შიო,რომ ვერ დავინახე,ცუდად მენიშნა.ნიაკოს შეშინებულმა თვალებმა,ბოლო მომიღო.
-ცუდი ამბავი უნდა გითხრა,ანეტ,-მძიმედ დაიწყო მერიმ.
-შიოს რამე დაემართა?!-ათასი რამ გავიფიქრე.
-წაიყვანეს,-ძლივს ამოთქვა.
-ვინ წაიყვანა?!-ტვინმა განგაში ატეხა.
-თქვენი უბნის ინსპექტორი იყო,სოციალურ მომსახურების სააგენტოს მუშაკებთან ერთად,ბავშვთა სახლში წაიყვანეს.მეგონა ფეხქვეშ დედამიწა გამომეცალა,მაგიდას დავეყრდენი და ძლივს ამოვისუნთქე.
-ტელეფონი მჭირდება,-ერთდათერთი რაც მომაფიქრდა,ჯუთასთან დარეკვა იყო.
-დირექტორის კაბინეტშია,მეორე სართულზე,-არანაკლებ განიცდიდა მერიც,შევატყვე.სირბილით მივედი კაბინეტამდე,დაკაკუნება არც მიფიქრია,კარი უკითხავად გამოვაღე.სათვალის ზემოდან გადმომხედა დირექტორმა.
-შიო მღებრიშვილის მშობელი ვარ! სასწრაფოდ მჭირდება ტელეფონი,-პასუხს არ დაველოდე,ისე ვეცი ყურმილს.
-გასაგებია,თქვენი ნახვა მინდოდა,-უხერხულად წამოდგა ფეხზე.
-რატომ არ შემატყობინეთ,რატომ გაატანეთ უჩემოდ ბავშვი?!მეურვე მე ვარ!-გაცეცხლებულმა შევხედე.
-ინსპექტორმა მითხრა,რომ შეტყობინება დაგიტოვათ მისამართზე,-თავი იმართლა. კამათის დრო არ მქონდა,ავად შევხედე და ჯუთას სამსახურის ნომერი ავკრიბე.
***
-დაწყნარდი ანეტ,ყველაფერს მოვაგვარებ,-თავზე მეფერებოდა ჯუთა.ცრემლებს ვერ ვაჩერებდი,ასე მეგონა ღვიძლი შვილი მომგლიჯეს გულიდან.
-მგონი შიო როგორ ნერვიულობს,-სლუკუნით ვთქვი და უარესად ავღრალდი.ჩემთან ერთად ტიროდა ნიაკოც.
-კი მაგრამ,მეურვეობა,ხომ მოგანიჭეს,რანაირად მოხდა?-ზიზიმ ჩუმად მოიწმინდა ცრემლი.
-არ ვიცი,რამ განაპირობა,არაფერი ვიცი,-უიმედოდ შევხედე.
სულიკო შემოვიდა და მგლოვიარესავით დადგა კედელთან,მადონაც ფეხდაფეხ მოჰყვა.
-ჩემს ნოდარს ჰყავს ნაცნობები,ზევით,-მთავრობა იგულისხმა.-შევაწუხებთ ყველას,არ იდარდო,შენს გვერდით ვართ,-იმედიანად მითხრა მადონამ და ჩამეხუტა.იმდენად მოულოდნელი იყო მისგან გამოწვდილი დახმარების ხელი,წამიერად გავშეშდი.
-დღესვე უნდა ვნახო შიო!-გადაწყვეტილად ვთქვი და წამოვდექი.ჯუთა მიხვდა შეწინააღმდეგებას აზრი,რომ არ ჰქონდა და თავი დამიქნია.სულიკომ მე წაგიყვანთო,ზიზიმ მეც წამოვალო.სასწრაფოდ ჩავსხედით მანქანაში და გავემართეთ დანიშნულების ადგილისკენ.თავში მხოლოდ შიო მიტრიალებდა,ერთი სული მქონდა მენახა და გულში ჩამეკრა.ინსპექტორმა არანაირი უფლება არ გაქვთ ბავშვის ნახვისო,არც მისამართი მოგვცა.უარესად დავმძიმდი,შეშლილს დავემსგავსე.ისე მაძაგძაგებდა, კბილს კბილზე მაცემინებდა, ჩემი დამშვიდება გაუჭირდათ. უიმედოდ ვატრიალებდი თვალებს.სახლში მისულმა შევატყვე გონებას ვკარგავდი.მაღალი სიცხე მომცა.სასწრაფო დახმარების გამოძახება გახდა საჭირო.საწოლში მბორგავი მხოლოდ შიოს სახელს ვბუტბუტებდი.მის შეშინებულ თვალებს ვხედავდი და მესმოდა როგორ მეძახდა საშველად.როდის ჩამეძინა ვერ მიხვდი.თვალი,რომ გავახილე ჯუთა მეჯდა საწოლზე ,თავი ხელებში ჩაერგო.
-როგორ ხარ?-დაღლილი ხმით მკითხა და შუბლზე ხელი დამადო.
-ცუდად,-გულზე მარწუხებს ისევ ვგრძნობდი.
-შემაშინე,ანეტ,-მომეფერა.
-ჯუთა..-ისევ ტირილი დავაპირე.
-ანეტ,გთხოვ..-დაიხარა და ჩამეხუტა.-გპირდები,დავაბრუნებ!-მტკიცედ მითხრა.ბედნიერებაა,როდესაც გვერდით გყავს იმედის მომცემი ადამიანები,სიტყვას დიდი ძალა აქვს.
-ძალიან მეცოდება,წარმომიდგენია,რას განიცდის ახლა,შიოს გარეშე მოვკვდები,-ჩუმად ვუთხარი და მეც მოვხვიე ხელები.
-ვიცი,მესმის შენი..-მაკოცა და წამოდგა.-სიცხე უნდა გაიზომო,-თერმომეტრი ძლიერად დაბერტყა და მომაწოდა.მორჩილად ამოვიდე იღლიის ქვეშ.
კარს მადონა ხმაურით მოადგა.ოთახში ახალი ამბით შემოიჭრა.
-წყნეთის ბავშვთა სახლში ჰყავთ,ნოდარიმ გაარკვია,-მახარა გაბრწყინებული სახით.ისე წამოვხტი,სულ დამავიწყდა თერმომეტრი.
-უნდა წავიდე!-ვთქვი და დავფაცურდი.
-გვიანია,არავინ შეგიშვებს,ხვალ დილამდე მოითმინე,-მადონამ შემაჩერა.
-ბავშვი ცუდად იქნება,გესმით თქვენ?!-ჯუთას და მადონას ცრემლიანი თვალებით შევხედე.
-ანეტ,საქმეს გავაფუჭებთ,მოითმინე,-მადონამ დამიყვავა და საწოლზე ძალით დამსვა.უღონოდ ჩამოვყარე მკლავები.ჯუთამ ზედმიწევნით გამოკითხა,თუ როგორ უნდა გვემოქმედა.რთულად იყო საქმე,ნათესაური კავშირი არ არსებობდა ჩემსა და შიოს შორის,ისე კი ბავშვს არავინ მომცემდა.მხოლოდ მის შვილად აყვანაზე უნდა შემეტანა საბუთები,რომელიც ან გაამართლებდა,ან არა.თავბრუ დამეხვა,ისევ ამეწია სიცხე.ჯუთამ სასწრაფოდ გამიკეთა ნემსი.მადონას წასვლა არ გამიგია,ისე ჩამეძინა,დამამშვიდებელმა იმოქმედა.
დილით ძლივს წამოვწიე დამძიმებული თავი.დედაჩემის ხმა მომესმა,ჯუთას გაცხარებით ესაუბრებოდა.ბესოს ხმაც აჰყვა.ყველა აქ არიან,გავიფიქრე და წამოვჯექი.შეშინებული დამადგა თავზე იზაბელა.
-ანეტ,რა დაგემართა?!-გულზე მიმიკრა.დედაჩემის სიახლოვეზე,პატარა ბავშვივით ავტირდი.
-დედა..-უარესად ავღრიალდი.
-მოგიკვდეს დედა,რანაირი ხარ,ანეტ,-იზაბელასაც ცრემლები მოადგა.მუდამ მხიარული ბესოც ნაღვლიანად გვიყურებდა.
***
წყნეთის გზას დავადექით,თუ არა, გულმა აჩქარებით დამიწყო ცემა. წარმოვიდგინე,როგორ გაუხარდებოდა შიოს ჩემი დანახვა.ყველაფერს ვიღონებ და იქ არ დავტოვებ! მტკიცედ გადავწყვიტე და მთელი შემართებით გავეშურე რკინის ჭიშკრისკენ.დარაჯი წინ გადაგვიდგა,შემოსვლა აკრძალულია,თუ დაბარებულები არ ხართო.სასწრაფოდ დირექტორთან შეხვედრა მოვითხოვე.წინააღმდეგობის მიუხედავად,მაინც შევედი შენობაში და ოთახებს დავუყევი.სად მეძებნა შიო,არ ვიცოდი.
-ქალბატონო,აქ ვინ შემოგიშვათ!-მკაცრმა და საზარელმა ხმამ ადგილზე გამყინა.
-შიო მღებრიშვილთან ვარ!-უკან არ დავიხიე და მეც მკაცრად ვუპასუხე.
-გასაგებად გითხრეს,რომ გარეშე პირთა შემოსვლა აკრძალულია!-მომიახლოვდა და მოკაუჭებული ცხვირი უარესად ჩამოუშვა.
-შეიძლება გაგესაუბროთ?-მივხდი,ჩხუბით ვერას გავხდებოდი,ისევ ტკბილი სიტყვით სჯობდა მოგვარება.
-რა გნებავთ?!-რა საშინელი ხმა აქვს,გავიფიქრე.
-აუცილებლად უნდა ვნახო ბავშვი,მე ვიყავი მეურვე,აი საბუთიც მაქვს,-ჩანთიდან ამოვაძვრინე ბეჭედ დასმული ქაღალდი.
-იყავით,ახლა აღარ ხართ,ასეთია გადაწყვეტილება,ბავშვი ჩვენთან გაიზრდება,-შეუვალი ხმა ჰქონდა.
-ძალიან გთხოვთ,სულ ერთი წუთით,ვნახავ და წავალ,-მუდარაზე გადავედი.
-ეს კანონს ეწინააღმდეგება,დატოვეთ შენობა!-მიბრძანა.
-ძალიან გთხოვთ,-კიდევ ვცადე.
-იძულებულს ნუ გამხდით სამართალდამცავები გამოვიძახო!-ჩემი მოშორება მშვიდობიანად სცადა.
-გამოიძახეთ! აქედან არ წავალ,სანამ ბავშვს არ ვნახავ!-ხმას ავუწიე და თვალები დავაკვესე.ხმაურზე ნელ-ნელა გამოჩდნენ აღმზრდელები,ცნობისმოყვარედ დაიწყეს ჩემი თვალიერება.აქა-იქ ბავშვების თავებიც გამოჩნდა.იმის იმედით,რომ შიოს ჩემს ხმას გავაგონებდი, ყვირილი დავიწყე.
-შიო! აქ ვარ! ანეტა ვარ!
-ქალბატონო!-მკლავში მეცა დირექტორი და ძალის გამოყენებით სცადა ჩემი შენობიდან გაძევება.
-გთხოვთ,ბავშვი მაჩვენეთ!-ისევ თხოვნაზე გადავედი.
-ცირა,დარეკე მილიაციაში!-მიუბრუნდა ერთ-ერთ აღმზრდელს.
-ანეტ!-შიოს ხმის გაგონებაზე,თითქოს დენმა დამკრა, გავუსხლტი ხელიდან კაუჭას და ბავშვის მიმართულებით გავიქეცი.სანამ მივუახლოვდი,მეგონა დრო უსასრულოდ გაიწელა.შიოს წინ მოწყვეტით დავეცი მუხლებზე და ძლიერად ჩავიკარი გულში. ტირილით მომეკრა ზედ.
-ნუ გეშინია,მე ყველაფერს გავაკეთებ და აქედან წაგიყვან!-მეც ღაპა-ღუპით წამომცვივდა ცრემლი.
-მპირდები ანეტ?-უკან დაიხია და მზერა გამისწორა.
-გპირდები!-შეშინებული სახე დავუკოცნე და ისევ ჩავიკარი გულში.დირექტორს გავხედე,თავს აქნევდა აქეთ-იქით,თვალებით მეუბნებოდა,მაინც შენი გაიტანეო.ორი მილიციის თანამშრომელი შემოვიდა ჯუთასთან ერთად.შიომ,რომ დაინახა,უფრო ძლიერად ჩამეჭიდა.
-არ დამტოვო!-ხმის კანკალით მიჩურჩულა.ვინატრე,მიწა გამსკდომოდა და თან ჩავეტანე.შიოს,როგორც არასდროს,ისე ვჭირდებოდი,ვიგრძენი მთელი სხეული როგორ ამიცახცახდა.
-არასდროს!-მეც ვუჩურჩულე და მოახლოვებულ ფორმიანების წინ წამოვიმართე.გარეთ გასვლა მიბრძანეს,დავემორჩილე,სხვა რა გზა მქონდა.ერთი კი შევავლე თვალი ფერდაკარგულ შიოს და კარში,როგორც მგლოვიარე,ისე გავედი.გაფრთხილება მომცეს,მეორედ უკვე სხვა ზომებს მივიღებთო,გამომიცხადეს. განადგურებული წამოვედი.გზაში ჯუთა და დედაჩემი რას მელაპარაკებოდნენ,არაფერი მესმოდა. გაყინული მზერით ვიჯექი,შიოს თვალები არ ამომდიოდა გონებიდან.
***
შემოდგომამ ზაფხული უკან მოიტოვა და დაწინაურდა.თუმცა,მისგან თბილი დღეები ესესხებინა.სექტემბრის ერთ-ერთი დილა გმირთა მოედანი სამხედრო ფორმაში ჩაცმულ ვაჟკაცებს შეევსოთ.გვირგვინებით შემკულ გმირთა სახელებს,მუხლმოყრილნი მდუმარედ მიაგებდნენ პატივს.საქართველოს დროშა ამაყად ფრიალებდა მათ თავზე და ასევე სიამაყით აღვსილი მოქალაქეები, გულზე მარჯვენა ხელმიბჯენილნი, პირის ოდნავ შესამჩნევი მოძრაობით აჰყოლოდნენ გაჟღერებულ ქვეყნის ჰიმნს.შორიახლოს მდგომი ,გრძელთმიანი გოგონა სიყვარულით ანთებული თვალებით უყურებდა ერთ-ერთ ჯარისკაცს და დრო და დრო სახეზე სიწითლე გადაჰკრავდა.ჯარისკაციც ღიმილით აპარებდა თვალს მისკენ. ორივეს ემჩნეოდა ღელვა.
-მზად ხარ?-ჯარისკაცი გოგონას მიუახლოვდა და თვალი თვალში გაუყარა.თანხმობის ნიშნად გრძელთმიანმა თავი დაუქნია.
-დედაჩემი გაგიჟდება,-გოგონამ ჩაიცინა.
-დედაჩემიც,-ბიჭსაც გაეცინა.
***
-ანეტ!-დამიძახა ზიზიმ და აფორიაქებული შემოვარდა ოთახში. ასეთი გაფითრებული არასდროს მინახავს,შემეშინდა და მისკენ წავედი.ჯუთამ გაზეთში ჩარგული თავი ასწია,სახეზე გაკვირვება ვერ შევატყვე,უცნაურად უცინოდა პირი.
-რა მოხდა,ზიზი?
-წყალი დამისხი,ჩქარა!-სკამზე ჩამოჯდა და ნერვულად დაისვა ყელზე ხელი.შევცბი,სასწრაფოდ გავავსე ჭიქა და მივაწოდე.ერთი ყლუპი მოსვა და ღრმად ამოისუნთქა.
-აღარ იტყვი,რა მოხდა?-მოთმინება დამელია.
-შიო და ნიაკო გაიპარნენ!-თქვა და მეორე ყლუპიც მიაყოლა.
-რა თქვა?-გაოგნებულმა ჯუთას შევხედე,მეგონა მომესმა.
-შიო და ნიაკო გაიპარნენო,-თავის ქნევით დამიდასტურა ჯუთამ,გაზეთი დაკეცა და ფეხზე წამოდგა.ახლა მე ჩამოვჯექი და ზიზის ჭიქა მოვიყუდე,სულმოუთქმელად დავცალე.ოთახიდან მარიკა მშვიდად გამოვიდა,სათვალე შეისწორა და ჯუთას შეხედა.
-მამამ და მე ვიცოდით,ერთმანეთი უყვარდათ,-გამოაცხადა და ისევ ოთახში შებრუნდა.მე და ზიზიმ ჯუთას წარბაწევით გავუსწორეთ მზერა.
-გამარჯობა,მძახლებო!-გვითხრა და ეშმაკურად ჩაიცინა.

დასასრული

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები