ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ტერიკო
ჟანრი: პროზა
16 სექტემბერი, 2020


"სხვისი ცოლი" (ნაწილი || დასასრული)

სექტემბრი იწურებოდა.საქართველო, დედაქალაქის ზეიმისთვის ემზადებოდა.რიყეზე, სიმღერის ხმას მემწვადეების ღიღინი უერთდებოდა.სოფლის ნობათით დატვირთული ურმები მასპინძლობისთვის მზადყოფნაში იდგნენ.
თეთრად შეღებილ დერეფანში, ხანში შესული მამაკაცი კედელს მიყრდნობილი იდგა და იატაკისთვის გაეშტერებინა მზერა. იქვე სკამზე შედარებით ახალგაზრდა ქალი იჯდა დასიებულ-დაწითლებული თვალებით და ცხვირსახოცს ნერვულად ატრიალებდა ხელში.
-უკვე თვენახევარი გავიდა და ისევ უგონოდ წევს..ვაიმე,შვილო,მოგიკვდეს დედა!-ამოიქვითინა ქალმა და ხელები მუხლებზე დაირტყა.
-დაწყნარდი ლია, თქვა ექიმმა,სტაბილურად არის,ძლიერი ჩანს,გამოძვრებაო,-იმედისმომცემად უთხრა ქალს.
-როგორ უმოწყალოდ დამიჩეხეს შვილი,რის გამო,ბეგი?
-არ იცნობ შენს შვილს?პატარაობიდან მასეთია,ვერ იტანს როცა ვინმეს ჩაგრავენ,-კაცს შვილის გამბედაობაზე სიამაყით აევსო გული და ცრემლები მოაწვა.
-ამ ქვეყანას ეს ვერ გამოასწორებს..ეჰ..-ოხვრა ამოაყოლა და თავი ჩაქინდრა.
-ისე კი,შემეცოდა ის გოგოც,რა მისი ბრალია,მხეცი თუ შეხვდა ქმარი,-ბეგი ლიას მიუახლოვდა.
-გაჩუმდი! აბა,ვისი ბრალია?სანამ უბედურება არ დაატრიალა,მანამდე ვერ გაშორდა?-თვალები დააკვესა ქალმა.
-ცოდოა,ცოდო,ერთი საწყალი გოგოა,ყველასგან გარიყული,საკუთარი მამა რომ გაყიდის,უბედურია ის ადამიანი,-მხარზე ოდნავ შეეხო.
-საცოდავი ახლა ჩემი შვილია,სიკვდილს, რომ ებრძვის!-მხრები ჩამოყარა და ტირილი აუტყდა.
კიბეზე ფრთხილი ნაბიჯით ავიდა გამხდარი,ქერათმიანი ქალი, მორიდებით გაიარა დერეფანი,იქ მყოფებთან დამნაშავესავით დადგა.ორივემ იცნო ქრისტინე.კაცი დაიძაბა და მეუღლეს დახედა.
-მაპატიეთ,მაგრამ ბექა უნდა ვნახო,-ხელები უკანკალებდა.დიდ,ცისფერ თვალებში სევდა ჩასდგომოდა.
-რატომ უნდა ნახო?! კიდევ ვინმე გაწუხებს?!-ვერ მოითმინა ლიამ.
-ლია!-ხმას აუწია ბეგიმ.
-რა ლია?! ამის გამო არ ვიცი,როდის მომიკვდება შვილი და კიდევ მე მაჩუმებ?!-ფეხზე წამოდგა.
-ვიცი,დამნაშავე ვარ,მართლა არ მინდოდა ასე გამოსულიყო,გთხოვთ მაპატიოთ,-ტუჩებგაცრეცილი კანკალებდა.
-ასე არ უნდოდა! ამაზე თავიდანვე უნდა გეფიქრა,რომ ვერ გადაიტანოს ჩემმა შვილმა,ბოდიშები მიშველის?!
-ლია,გეყოფა!-ბეგის სიბრაზე მოერია.
-მაპატიეთ,თუ გინდათ მომკალით,ასეთ სიცოცხლეს აზრიც არ აქვს,-საცოდავად ჩაილაპარაკა.
-კარგი,შვილო,წამოდი,-ხელი მოკიდა ბეგიმ და კარისკენ წაიყვანა.
ლიამ თვალი გააყოლა,სიბრაზეს ვერაფერს უხერხებდა,გულში კი მაინც შეეცოდა.
ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს აპარატის წრიპინი არღვევდა.ბექას სანთლის ფერი დასდებოდა და პირში ჩაჩრილი მილით უძრავად იწვა.
ქრისტინეს ტანჯვა გამოესახა სახეზე,მწოლიარეს მიუახლოვდა და თითები მის ხელს ნაზად გადაუსვა.
მთელ დღეებს ლოცვაში ატარებდა და უფალს მის გადარჩენას სთხოვდა.ვერ ბედავდა მისვლას,მისი მშობლების რისხვის ეშინოდა.დღეს კი როგორღაც გადაწყვიტა,სულ რომ მომკლან ,მაინც უნდა ვნახოვო და მივიდა კიდეც.კითხვა-კითხვით მიაგნო საავადმყოფოს.ხალხმრავალ ქალაქში დაბნეული და შეშინებული იყურებოდა აქეთ-იქით.პირველად იყო თბილისში.
-ბოდიში, ბექა,-ჩუმად თქვა და ცრემლები წასკდა.გაუთავებლად ბუტბუტებდა და პატიებას სთხოვდა.სინანულს შეეპყრო.
დამწუხრებული გამოვიდა პალატიდან და ლიას წინ აიწურა.
-შეიძლება ხვალ მოვიდე?-პასუხის მოლოდინში თითები დაიმტვრია.
-დღევანდელზე ხომ აიღე ნებართვა?!-მკვახედ უთხრა ქალმა და თვალი აარიდა.
უხმოდ შეტრიალდა და ლასლასით გაუყვა დერეფანს,ის იყო კიბის საფეხურზე ფეხი უნდა ჩაედგა,რომ ლიას სიტყვა დაეწია.
-მოდი!
გულზე თითქოს ლოდი გადავარდნოდა,ისე დაეშვა ქვევით.გარეთ გასულმა ირგვლივ მიმოიხედა და იქვე მდგარ სკამზე ჩამოჯდა.ღამის გასათევი არსად ჰქონდა.
დღეს ბინდი შეეპარა.ლამპიონებმა ითავეს ქალაქის განათება.ქრისტინე მოწყენილი და სიცივისგან მობუზული იჯდა.ტყავაქერცლილი ჩანთა გულზე მიეხუტებინა და ნიკაპი ზედ ჩამოედო. გამვლელმა იკლო,კანტი-კუნტად თუ გამოჩნდებოდა ვინმე.
-აქ რას აკეთებ?-თავს ლია და ბეგი წამოადგნენ და ქალს გაკვირვებულები დააცქერდნენ.
-მე..-დაიბნა და ფეხზე წამოდგა.
-დილამდე აღარ შეგიშვებენ შიგნით,ტყუილად ელოდები,წადი სახლში,-ლია მოტეხილი ჩანდა.
-არ მაქვს წასასვლელი,-თვალს ვერ უსწორებდა.
-აბა,აქ აპირებ ამაღამ ჯდომას?-წარბი შეკრა ქალმა.
-არაუშავს,მალე გათენდება,-ჩაიბუტბუტა.
-ჭკუაზე ხარ შვილო, შენ?!- პასუხმა აღაშფოთა.
-წამომყევი!-მკაცრად უთხრა და მკლავში ჩაავლო ხელი.ქრისტინეც გაჰყვა.
გემოვნებით მოწყობილ ,სამოთახიან ბინას კარგი დიასახლისის ხელი ეტყობოდა,იატაკი ისე პრიალებდა,ქრისტინეს ფეხსაცმლით შესვლა შერცხვა კიდეც.
-შემოდი,-მიუხვდა ლია.
გაუბედავად შევიდა და სარგადაყლაპულივით დადგა.
-წამოდი,მშიერი იქნები,-სამზარეულოსკენ გაუძღვა.
ბეგის ესიამოვნა მეუღლის მხრიდან ადამიანური საქციელი და კმაყოფილი ღიმილით უკან მიჰყვა ქალებს.
-ნუ გერიდება..საავადმყოფოში კი მაპატიე,დედა ვარ და გამიგე,-მოუბოდიშა და მაცივრიდან საჭმელი გადმოიღო.
-მე უნდა მაპატიოთ,ყველაფერი ჩემი ბრალია,ვიცი..მაშინვე რომ მეჩივლა,ასე არ მოხდებოდა,-სკამი ფრთხილად გამოსწია და დაჯდა.
-წარსულს ვერ დავაბრუნებთ,ღმერთმა ქნას,ბექა გონზე მოვიდეს,სხვას არაფერს დავეძებ,-გულმოკლულმა ჩაილაპარაკა და ქვაბი გაზზე შემოდგა.
-ექიმი რას ამბობს?
-დიდ იმედს გვაძლევს,ძლიერი ორგანიზმი აქვს,გადარჩებაო,-პირჯვარი გადაიწერა.
ქრისტინეს სიხარული სახეზე შეეტყო,თვალებიც გაუნათდა.
-ისევ იმ სახლში ცხოვრობ?-ბეგი მიუჯდა მაგიდას.
-ჯერჯერობით..ციხიდან დამემუქრა,წადი მაგ სახლიდან,თორემ აქედანაც მოგწვდებიო,-გაახსენდა სოსოს წერილი და ამოიოხრა.
-მერე,რა უნდა ქნა?-კაცი სიბრალულით აღივსო.
-არ ვიცი,ჩემებთან ვერ დავბრუნდები,მამაჩემმა შემომითვალა,აქ არ დაგინახო მოსულიო.
-დედა?
-დედა ფსიქიატრიულში ჩააბარა..მასწავლით როგორ მივიდე?-ბეგის იმედიანად შეხედა.
-მე წაგიყვან,ხვალ,-თავის დაკვრით დაუდასტურა.
-მადლობა.
ურთიერთობა შედარებით დამთბარიყო და წვნიანიც წყნარად მიირთვეს.
-ბექას საძინებელში გაგიმზადე საწოლი,მიდი,დაისვენე,-გაუღიმა ლიამ.
-დიდი მადლობა,-წამოდგა და ოთახს მიაშურა.
შესვლისას თვალში მოხვდა კედელზე დაკიდული ბექას ფოტოები,ზოგან მეგობრებთან ერთად ბედნიერი ღიმილით,ზოგან მარტო ,სერიოზული სახით.ახლოდან დააკვირდა და იქ,სოფელში განრისხებულ ბექასთან საერთო ვერ იპოვნა. ირგვლივ მოატარა მზერა,საწოლის გარდა კარადა,ტუმბოები და საწერი მაგიდაც იდგა.ემოციებისგან დაღლილმა გამოიცვალა ტანზე , ქათქათა თეთრეულში შეძვრომა შეაყოვნა.ისეთი შეგრძნება ჰქონდა,თითქოს საწოლის პატრონიც იქ იყო.აფორიაქდა და კიდეზე მორიდებით დაწვა.აჩქარებულ გულისცემას ვერაფერი მოუხერხა.დაძინება გაუჭირდა.განვლილმა პერიოდმა თვალწინ ჩაურბინა,გაახსენდა როგორ შევარდა მამაკაცი მის საშველად,როგორ ფრთხილად უსუფთავებდა ჭრილობებს,ამ ხნის მანძილზე ასე არ ჩაფიქრებულა,დღეს კი მოსვენება დაეკარგა.ნელა გადატრიალდა კედლისკენ,სიბნელეში მისი სახეც კი დალანდა და შემცბარი წამოხტა ფეხზე.შუქი აანთო და ოთახი დაათვალიერა.ეგონა,ყველა კუთხიდან ბექას თვალები იმზირებოდნენ.როდის დაეძინა არ ახსოვს.
მზიანი დილა გაუთენდა ქალაქს.სადღესასწაულო განწყობას სასიამოვნო სითბოც თან დაერთო.
ქრისტინესთვის ღრმად წაერთვა ძილს თავი.ბალიშისთვის ორივე მკლავი მოეხვია,ოქროსფრად მოელვარე თმა სახეზე ჩამოყროდა და მშვიდად სუთქავდა.ტელეფონის მჭახე ხმა სადღაც შორიდან ჩაესმა და ოდნავ შეირხა.საძინებლის კარზე მომთხოვნი კაკუნი,რომ გაისმა შეხტა და თავი წამოსწია.
-ქრისტინე!-ლიას ხმა იცნო და წამოხტა.
-ბატონო?-კარი გამოხსნა და ქალის აღელვებული სახის დანახვაზე ტანში ცხელმა ტალღამ დაუარა.
-ქრისტინე,საავადმყოფოდან დარეკეს,ბექა გონს მოსულა!-გულზე ხელდადებულმა აჩქარებით მიაყარა და ცრემლები გადმოსცვივდა.
-ღმერთო!-ხმადაბლა აღმოხდა და ქალს ტირილით გადაეხვია.
-დროზე გაემზადეთ,წავიდეთ,-ბეგი სიხარულისგან ცქმუტავდა.
გიჟივით იცვამდა ტანზე,სიცილ-ტირილი ერთმანეთში არეოდა,უფალს მადლობას სწირავდა,მისი მუდარა,რომ შეისმინა და მთელი ცხოვრება ლოდივით არ დააწვა ცოდვა.
რეანიმაციის კართან ბეგი მოუსვენრად სცემდა ბოლთას,ქრისტინეს გული ამოვარდას ჰქონდა,თეთრად შეღებილ შუშაზე შუბლი მიედო და ამაოდ ცდილობდა შიგნით რამის დანახვას.ყველა ერთად არ შეუშვეს.
-სუსტად არის პაციენტი და სათითაოდ შეგეძლებათ ნახვა,-მკაცრად გამოუცხადათ მკურნალმა ექიმმა.სხვა რა გზა ჰქონდათ,მოუთმენლად ელოდნენ თავიანთ რიგს.
თვალცრემლიან ლიას დანახვაზე ორივე შედგა.
-ბეგი,შედი,-გზა დაუთმო,სკამისკენ წავიდა და მოწყვეტით დაჯდა.
-როგორ არის?-ქრისტინე დაძაბული მიუახლოვდა.
-ძალიან დასუსტებულია,საუბარი უჭირს..მთავარია გადარჩა,-თავი დახარა და ცრემლები მოიწმინდა.
ქრისტინეს შესვლას არ ელოდა ბექა,ვერც წარმოიდგენდა აქ თუ მოვიდოდა.დამძიმებულ ქუთუთოებს ზანტად ამოძრავებდა.ნაცნობი სახის დანახვაზე ოდნავ გაახილა თვალი და გაიღიმა.
-გამარჯობა,ბექა,- საწოლს მიუახლოვდა.
-გამარჯობა,-წყვეტილად თქვა და თითები ოდნავ ასწია მაღლა.
-მიხარია,რომ გადარჩი..მაპატიე,ჩემს გამო ამხელა ტკივილის ატანა გიწევს,-ხმა უკანკალებდა.
-ჩშშ,-ხელი ქალისკენ გასწია.-ეგ მეორედ არ გაიმეორო,შენ დამნაშავე არაფერში ხარ,-თავს ძალა დაატანა.
-კარგი..არ შეიძლება შენთვის დაძაბვა,როცა გამოკეთდები ,შემდეგ ვისაუბროთ,მადლობა ყველაფრისთვის,-თითები ოდნავ შეახო კაცის ხელს და სევდიანად გაუღიმა.
-შენ როგორ ხარ?-სუსტად მოუჭირა ქალს ხელი.
-უკეთესად,-სხეული უცნაურად შეუტოკდა.
-ის სად არის?-თითებს უცაცუნებდა.
-ყველა დაიჭირეს,-ის დღე გაახსენდა ქალს და სახეზე ტანჯვა გამოესახა.
-შენ სად ცხოვრობ?-თავზე მეტად ქრისტინეს დარდი ჰქონდა.
-ისევ იქ,ჯერჯერობით,-თავი დახარა.
-გასაგებია,-თვალები დახუჭა და გამშრალი ტუჩები ერთმანეთს გაუსვა.
-გინდა წყალი?-მიხვდა და პირზე დასველებული ბამბა ფაქიზად მოუსვა.
-ქრისტინე,მამაჩემს დაუძახე,-დაბუჟებული სხეულის გამოძრავება სცადა.
ქალი უხმოდ გატრიალდა.დერეფანში, ლიასთან ერთად გოგია და დალი დაინახა.
-აქაც არ ასვენებ?-მკვახედ მიახალა დალიმ და ამრეზით შეათვალიერა ქრისტინე.
-სანახავად მოვედი,-ხმადაბლა თქვა და თვალებით ბეგის დაუწყო ძებნა.
-შენი ნახვა ძვირად კი დაუჯდა,-ენას არ აჩერებდა.
-დალი!-გოგიას არ ესიამოვნა ქალიშვილის გამოხტომა.
-ბექას მამამისის ნახვა უნდა,-უთხრა ლიას და თავჩახრილი ჩასასვლელისკენ წავიდა.
კიბეზე ბეგი შეხვდა,ექიმს ესაუბრებოდა.სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა,როგორც ეტყობოდა,კარგი ამბავი ეხარებინა მკურნალს.ქრისტინემ აცადა საუბრის დასრულება.
-რა თქვა ექიმმა?
-ყველაფერი კარგად იქნება,თუ ასე გაგრძელდა,ერთ კვირაში ფეხზე ადგომასაც შეძლებსო,-თქვა გაბრწყინებულმა და შვებით ამოისუნთქა.
-ძლივს!-სიხარულისგან თვალები აუწყლიანდა.-ბექა გეძახით შემოვიდესო.
-ჰო? ახლავეს..შენ დამელოდე,დედასთან არ გინდა წაგიყვანო?-არ დავიწყებია დანაპირები.
-კი,კი..გარეთ დაგელოდებით,-ფრენით ჩაიარა საფეხურები და ჰაერზე გასულმა ღრმად ჩაისუნთქა.
ექიმმა ბეგის გარდა აღარავინ შეუშვა პაციენტთან.უკმაყოფილო სახით გამობრუნდა დალი და გარეთ მდგარ ქრისტინეს,რომ მოკრა თვალი,კატასავით ეცა.
-კიდევ აქ ხარ?! შენს გამო ლამის მოკვდა ადამიანი! გყოფნის თავხედობა და აქ ატუზულხარ!-გაავებულიყო.
-დალი,შენ იმდენად პატარა ხარ,რომც აგიხსნა ვერ გამიგებ..შემეშვი,-განზე გადგა.
-შენ თუ ხარ ჩემზე უფროსი,იმიტომ გაქვს დიდი ჭკუა!-ვერ ისვენებდა.
ქრისტინე უხმოდ გაეცალა და კარში გამოსულ ბეგისკენ წავიდა.
ავტომობილში ჩასხდომისთანავე ბეგი ქალს მიუბრუნდა.
-ქრისტინე,ბექამ შენს გამო დამიძახა,-შეფიქრიანებული ჩანდა კაცი.
-ჩემს გამო?-გაუკვირდა.
-კი.. ძალიან მთხოვა,როგორმე დაგიყოლიო და ჩვენთან გადმოხვიდე საცხოვრებლად.
-შეუძლებელია,ეს არ შეიძლება,-დაიბნა ქალი.
-რატომ?
-ჩემს გამო ლამის დაიღუპა,ეს წარმოუდგენელია,მე თქვენს სახლში,არა,არა..-მოულოდნელი შეთავაზებისგან აირ-დაირია.
-ლია თანახმაა,ბექას სურვილი უპირველესია,-გაუღიმა.
-არა,ვერ შევძლებ..-თავს იქნევდა.
-მოიფიქრე..იმ სახლში დიდხანს ვერ გაჩერდები ,სად აპირებ ცხოვრებას?-ქალის გადაბირებას ეცადა.
-არ ვიცი,რამეს მოვიფიქრებ,-უიმედოდ თქვა.
-მოდი,ასე მოვიქცეთ,დღეს ჩვენთან დარჩი და ლიასთან ერთად გადაწყვიტე,კარგი?-ავტომობილი დაქოქა და ნელი სვლით წავიდა.
***
გისოსებიან ფანჯრებს რამდენიმე წყვილი თვალი მოსდგომოდა და გარე სამყაროსთვის უაზროდ გაეშტერებინათ მზერა.გამხდარი ქალი,რომელსაც ჭაღარა თმა უდიერად ჩამოჰყროდა სახეზე,ხის სავარძელზე იჯდა და გაურკვევლად ლუღლუღებდა.ხელებს ბრაზიანად იქნევდა ,თითქოს ვიღაცას ეჩხუბებაო.
-დედა,-ქრისტინემ ქალის წინ ჩაიმუხლა და ხელი ფრთხილად მოკიდა.
ქალმა წარბშეკრულმა გადახედა,ერთხანს დააკვირდა,შუბლი ოდნავ გახსნა და გაურკვეველი სიტყვები ამოუშვა პირიდან.
-დედა,ქრისტინე ვარ,-შეეცადა მეხსიერება გაეღვიძებინა მისთვის.
-ქრისტინე,-გაუაზრებლად გაიმეორა.
-ხო,დედა მე ვარ,-იმედს ებღაუჭებოდა.
-მაკრატელი რატომ დამიმალე,ნახე რამხელა ფრჩხილები მაქვს!- თქვა და თითების თვალიერებას მოჰყვა.
-დედა,-უმწეოდ დაიძახა და ქალს ჩაეხუტა.
-კრიზისული პერიოდი აქვს,მკურნალობა ახალი დაწყებულია,ორი კვირის შემდეგ მოდი,დამშვიდებული იქნება,-თეთრხალათიანი წამოადგათ თავს.
ქრისტინე მძიმედ წამოდგა,დედას თავზე მიეფერა და აქვითინებულმა დატოვა ოთახი.
საღამოს ძლიერი ქარი ამოვარდა,ხეებს გამხმარ ფოთლებისგან ძარცვავდა და ქუჩიდან-ქუჩაში დააფრიალებდა.
სამზარეულოში ისხდნენ ლია და ბეგი,ჩაის მიირთმევდნენ და გაცხარებით საუბრობდნენ.
-როგორ გაუშვი,რა ვუთხრა ბექას?-ბრაზობდა ქმარზე.
-რა მექნა,ლია?! ვერაფრით დავიყოლიე,-შეწუხებული ჩანდა კაცი.
-არა,მაინც ვერ ვიგებ,რატომ გადაეკიდა ამ გოგოს ასე,რაღაცაშია საქმე,-კი ხვდებოდა,მაგრამ ხმამაღლა თქმა ვერ გაბედა.
-ვფიქრობ,რომ მოსწონს!-ბეგის ოდნავ ჩაეღიმა.
-სხვისი ცოლია!-მკაცრად გადახედა მეუღლეს.
-სადღაა ცოლი? ის კაცი მოსაკლავად იმეტებდა,ახლა საერთოდ ოცი წელი იჯდება..ცოლი!-ბოლო სიტყვა გამოკვეთილად თქვა.
-ასე ,თუ ისეა ჯერ მის ცოლად ითვლება და მის სახლში ცხოვრობს!-თავი გადააქნია.
-არ ვიცი,არ ვიცი,კი იკლავდა თავს მაგ ქალის გამო შენი შვილი და..-ბეგიმ დანებების ნიშნად ხელები ასწია.
---
ორმა კვირამ ისე ჩაიარა ქრისტინე არ გამოჩენილა.ბექას მოსვენება დაეკარგა,უგუნებოდ იყო და მშობლების შეკითხვებს მოკლედ სცემდა პასუხებს.
-ბექა,შვილო..-რაღაცის სათქმელად მოემზადა ლია.-რაღაც გაწუხებს და არ ამბობ,გვითხარი,იქნებ დაგეხმაროთ,-იცოდა,მაგრამ შვილის პირიდან უნდოდა გაეგო.
-ექიმს დაუძახე!-ჭერისთვის გაეშტერებინა თვალი.
-შემოვლაზეა და მოვა,-აფორიაქდა ქალი.
-დღესვე უნდა გამწეროს!-ნერვულად ათამაშებდა ყბებს.
-რას ამბობ,ბექა?!-თვალებში შიში ჩაუდგა.
-რას ვამბობ და..მშვენივრად ვგრძნობ თავს,სიარული შემიძლია,რისთვის უნდა ვიწვე აქ?!-გაბრაზებით დაარტყა ხელი ლოგინს.
ლიამ ბეგის თვალით ანიშნა გარეთ გასვლა და კარისკენ წავიდა.
-ბეგი,იმ გოგოს გამო უნდა წასვლა,გადაირია ჩვენი შვილი..რა ვქნათ?- ხმადაბლა უთხრა აღელვებულმა.
-მგონი, უფრო სერიოზულად არის საქმე,ვიდრე გვგონია,-ჩურჩულებდა კაციც.
-რამ გააგიჟა ასე უცებ,ეს ჩემს შვილს არ ჰგავს..ბეგი,უნდა წახვიდე იმ სოფელში და ჩამოიყვანო,თორემ ეს არ გაჩერდება,-თქმა გაუჭირდა,მაგრამ სხვა გამოსავალიც არ ჩანდა.ორი კვირაა შვილის დაღვრემილ და გაღიზიანებულ სახეს უყურებს,ამხელა ტრავმის შემდეგ,არ ემეტებოდა შვილი სანერვიულოდ.
-ლია,მგონი შენც გაგიჟდი!-ისე შეხედა,იფიქრა მომესმაო.
-თუ არ გააკეთებ,რასაც გეუბნები,მართლა გავგიჟდები! წადი და წამოიყვანე!-გადაწყვეტილად უთხრა.
-ორივემ გააფრინეთ!-ხელი ჩაიქნია და შეტრიალდა.
ლია კმაყოფილი შებრუნდა პალატაში,ბექას საწოლთან ჩამოუჯდა და საუბრის დასაწყებად მოემზადა.
-ბექა,მამაშენი ჩამოიყვანს ქრისტინეს!
ბექას არაფერი უთქვამს,თვალები დახუჭა და გულის აკორდებს ყური დაუგდო.

სოფელში ჩასულ ბეგის ცუდი ამბავი დახვდა.სოსოს და ჩამოსულიყო რუსეთიდან და ქრისტინე თავის ბარგიანად გარეთ გაეგდო,სახლს კი ყიდდა.არავინ იცოდა ქალის ასავალ-დასავალი.მხოლოდ ის,რომ სამი დღის წინ, თბილისისკენ მიმავალ ავტობუსთან დაუნახავთ.მხრებჩამოყრილი ჩაჯდა მანქანაში და მთელი გზა იმაზე იფიქრა,რა ეთქვა ბექასთვის.
ლიამ კართან მხოლოდ მეუღლე ,რომ დაინახა,გულს შემოეყარა.სად უნდა ეძებნათ ამხელა ქალაქში უპატრონოდ დარჩენილი ქალი.
---
ბექა წელში მოხრილი საწოლზე წამომჯდარიყო და ბეგის ლაპარაკზე ძარღვები დასჭიმვოდა.წარბშეკრული უხმოდ უსმენდა.
-ხვალ გამწერენ,ექიმმა ნება დამრთა,-ძლივს ამოთქვა.
-მადლობა უფალს,-ბეგიმ მხარზე მოუთათუნდა ხელი.
მთელი ღამე თეთრად გაათენა ბექამ.ამდენი ხნის შემდეგ,თავისუფლად ამოისუნთქებდა და ქრისტინეს მოძებნაც გაუადვილდებოდა.იმედს არ კარგავდა,გრძნობდა,სადღაც ახლოს იყო და აუცილებლად იპოვნიდა.
ქარს ღრუბლები მოჰყვნენ და ისეთი უჟმური ამინდი დადგა,ხასიათშიც რომ გაუჯდებოდა ადამიანს.
ოთახში კოჭლობით შევიდა ბექა,ირგვლივ თვალი მოატარა და საწერ მაგიდას მიუჯდა.ზედ მდგარ ცხოველის ჩონჩხს თითი რამდენჯერმე მიჰკრა.ფიქრებით ქრისტინესთან იყო.ქალი ,ისე ძლიერად შეუძვრა სულში და გულში,რომ მის გარდა სხვა აღარაფერი ახსოვდა.ეს იმ დროს დაემართა,უძირო თვალებში, რომ ჩახედა და მისი ცხოვრების ტანჯვა და ტკივილი ამოიკითხა.წამიერად მოხდა ყველაფერი,მაშინ იგრძნო სხეულში განგაშის ზარი,მიეკრა და მიეჯაჭვა სხვის ცოლს.
უღიმღამოდ ჩაიარა შვიდმა დღემ.ცალკე ლია დარდობდა და ცალკე ბეგი.ბექას აღარც ჭამა ახსოვდა და აღარც სმა.ვერც მეგობრების სტუმრობამ უშველა,ყოველ დღე აკითხავდნენ და ამაოდ ცდილობდნენ მის გამხიარულებას.ფიზიოთერაპიულ კურსს თავად გადიოდა,ვარჯიშობდა მთელი მონდომებით და ფეხზე მყარად დადგომას ცდილობდა.
-აქამდე როგორ არ გამახსენდა,ჭკუა გამომეცალა სიბერეში!-აღტაცებით იძახდა ბეგი და შვილის ოთახისკენ მიიწევდა.
-რა მოხდა?-ბექამ განტელიანი ხელი ძირს დაუშვა.
-ავტობუსის მძღოლი ვნახე,ვისთანაც ქრისტინემ იმგზავრა,მითხრა ფსიქიატრიულის მისამართს კითხულობდაო,იქ მივიდოდა,სხვაგან არ ჰქონდა წასასვლელი,-სულმოუთქმელად მიაყარა.
ბექას სახე გაუნათდა,ამ ხნის მანძილზე ყველაფერზე იფიქრა,მაგრამ ტვინში არასდროს მოსვლია ეს აზრად.
საავადმყოფოს დარაჯმა ეზოს კართან ხელები გაასავსავა,შემოსვლა აკრძალულია და თქვენს გამო სამსახურს ვერ დავკარგავო.ბექამ ჯიბეში ბარაქიანი „საშვი“ჩაუცურა და გზაც გაიხსნა.შესასვლელთან თავით-ფეხამდის შეფუთნული ქალი იჯდა და რაღაცას შეექცეოდა.ბექამ იცნო, გულში წამიერად დაუარა ტკივილმა.
-ქრისტინე,-ხმადაბლა დაუძახა.
ქალმა თავი ასწია, მის წინ მდგომი,რომ დაინახა შეცბა.
-ბექა?-გაკვირვებისგან თვალები გაუფართოვდა,წამოდგა და თავშალი ერთი ხელის ჩამოკვრით მოიხსნა.
-გეძებდი,-ღელავდა.
-მიხარია,რომ გამოჯანმრთელდი,-გაუღიმა.
-ქრისტინე,რატომ აღარ მოხვედი?-საყვედური გაურია ხმაში.
-მთავარია კარგად ხარ,-დაიჩურჩულა.
-წამოდი ჩვენთან,სალაპარაკო მაქვს,-მკლავზე შეეხო.
-აქვე მითხარი,-გვერდზე გაიწია.
-ეს არ არის სალაპარაკო ადგილი,წამომყევი,აქ ვერ დაგტოვებ,-ისევ წაეტანა მკლავზე.
-ბექა,ჩემგან მხოლოდ უბედურება გხვდება,მადლობა ღმერთს,გადარჩი! დაივიწყე ჩემი არსებობა,არაფერი მიჭირს,დედასთან ვარ,-ფანჯრებს ახედა.
-უშენოდ აქედან არ გავალ!-შეუვალი იყო,ქალს ხელი ჩაავლო და ლამის სირბილით წაიყვანა კარისკენ.
ლიამ შვილის ბედნიერი სახე,რომ დაინახა სიხარულისგან სახე გაუნათდა.ქრისტინეს გადაეხვია და შინ შეიპატიჟა.
-ეს შენი ოთახი იქნება!-თავის საძინებელში შეიყვანა ბექამ.-არავინ შეგაწუხებს,მოგეხმარები და მუშაობას დაგაწყებინებ.სანამ მყარად არ დადგები ფეხზე,აქედან ვერ წახვალ.შემდეგ,უკვე შენი ნებაა,რას იზამ.
-არ ხარ ვალდებული,-სამი დღე-ღამის გარეთ წანწალს ქალი მოეტეხა.
-ვალდებულება არაფერ შუაშია,არაფერზე ინერვიულო,მოწესრიგდი და გამოდი,ვახშამს ამზადებს ლია,-თბილად გაუღიმა და გავიდა.
ქრისტინე გახევებული იდგა და განძრევა ვერ მოეხერხებინა.ეზოში ბექა,რომ დაინახა ,გულმა ისე ხმაურით დაუწყო ცემა,შეეშინდა კიდეც,კაცს არ გაეგო და თავი არ გაეყიდა.ამდენ უბედურება-ტანჯვაში კაცზე იყო გამობმული ფიქრებით,თითქოს ერთადერთი იმედი იყო ბექა,რომელიც მხსნელად მოუვლინა უფალმა.
დილას ისევ ჟინჟლავდა,მოჟამული ამინდი მხოლოდ ძილისთვის თუ გამოდგებოდა.ქრისტინეს მოუსვენრად ეძინა,საწოლში თითქოს ეკლები დაეწყოთ,შამფურივით ტრიალებდა.კაცის ლოგინი აფორიაქებდა.წამოდგა და კარი ფრთხილად გამოხსნა.სახლში ჩამი-ჩუმი არ ისმოდა.ფეხაკრეფით გავიდა აბაზანაში.კბილის ჯაგრისი დახვდა წერილთან ერთად,“ქრისტინე,ეს შენი ჯაგრისია“გაკრული ხელით ეწერა.სრულიად უცხო ადამიანების ზრუნვაზე სხეულში სითბო ჩაეღვარა.თავი მოიწესრიგა და სამზარეულოში გავიდა,ეგონა ლია იქ დახვდებოდა.არავინ ჩანდა,გაუკვირდა.ოთახებს დაუყვა და მძინარე ბექას,რომ წააწყდა,შეჩერდა.მამაკაცი გულაღმა იწვა,შიშველი მკლავები თავქვეშ ამოედო და მშვიდად სუნთქავდა.
-მძინარე ადამიანიც კი გრძნობს მზერას,-თვალი არ გაუხელია ისე თქვა.
ქალს თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო,დაფეთებული გაიქცა უკან.ბექას გაეცინა,საწოლზე წამოჯდა და შარვალი სწრაფად ამოიცვა.
ქრისტინე სამზარეულოში შევარდა,წყალი დაისხა და სულმოუთქმელად დაცალა.
-შენ ყველაფერზე ასეთი რეაქცია,თუ გექნება,ინფარქტი გარანტირებული გაქვს,-კარში ჩამდგარი ბექა სიცილის ძლივს იკავებდა.
-მეგონა მარტო ვიყავი,ბოდიში გაგაღვიძე,-არ შეიმჩნია.
-ყოველ დილით,თუ მასე გამაღვიძებ,არ ვარ წინააღმდეგი,-ხმა შეცვლოდა.
ქალი აილეწა,სახე გაუცხელდა.
-კარგი,ვხუმრობ,-უკან დაიხია კაცმა.-კვერცხს შემიწვავ?
-როგორი გიყვარს?-ზედ არ უყურებდა,ისე იყო დაბნეული.
-როგორიც უფრო მოსახერხებელია შენთვის,-მაგიდას მიუჯდა.
-სად არიან ლია და ბეგი?-მაცივარი გამოხსნა.
-მამიდაჩემთან,რუსთავში.. ცუდად არის და ერთი სამი დღე დარჩებიან,-სამარილე დაატრიალა.
-რა?-ლამის კვერცხები დაუცვივდა.
-კარგი,ნუ შეიცხადე,მთლად მასე ცუდადაც არ არის,-ეშმაკურად გაეცინა.
-მე უნდა წავიდე,-გადაწყვეტილად თქვა.
-ჩემთან თუ გეშინია,მეც წავალ..შენ კი აქედან ვერსად გაადგამ ფეხს,-სულაც არ ხუმრობდა.-ვისაუზმოთ,კარგი?-თბილად დააყოლა.
ქრისტინე არეული გონებით თქვეფდა კვერცხს,სიჩქარეში ლამის ცხელი ტაფა გადმოუვარდა.“ამასთან ერთად მარტო?“ტვინში მხოლოდ ეს უტრიალებდა.ბექა თვალმოჭუტული ღიმილით აყოლებდა თვალს.
-საღამოს ჩემს მეგობართან გავიდეთ,მისი მეუღლე საბავშვო ბაღის გამგეა,რამეს მოგიძებნის,-უხერხულობა გაფანტა.
-მადლობა,-ტაფამწვარი თეფშზე გადმოიღო და წინ დაუდგა.
-შენ არ გინდა?
-დილით არ ვჭამ,-სახე დალაგებოდა.
-მასე არ გამოვა,ნახევარს შენ შეჭამ,თუ არა და,მეც არ მინდა,-გაჯიუტდა და თეფში განზე გასწია.ქრისტინეს გაეცინა და მაგიდას მიუჯდა.
-არ მინდა დაძაბული იყო,მინდა თავისუფლად გრძნობდე თავს,-ხელზე ოდნავ შეეხო.
ქალი შეიშმუშნა.
-კარგად იცი,არაფერს დაგიშავებ,-თქვა და ჭამა განაგრძო.
ქრისტინე დამშვიდდა და საუზმე გაბედულად მიირთვა.
-მთელი დღე რა უნდა ვაკეთოთ,გინდა გავისეირნოთ? ქალაქს დაგათვალიერებინებ.
-კი,-ბავშვივით გაუხარდა.
-მაშინ გავემზადოთ,-კმაყოფილმა გაიღიმა.
---
თბილისის ძველ უბანში,ქვაფენილს მიუყვებოდნენ და ბექა აღტაცებით უხსნიდა სიონის ტაძრის ისტორიას.
-როგორც მემატიანე გადმოგვცემს,ეს ტაძარი ვახტანგ გორგასლის დროს აიგო.მშენებლობაში მთელი ქალაქის მოსახლეობა მონაწილეობდა თურმე.აქ მოვინათლე მეც და ჩემი პირველი სალოცავია ეს ადგილი,-გუმბათს ახედა და გაიღიმა.
-რა სიმშვიდეა,-ქალმა თავი ზემოთ ასწია და მზერა ირგვლივ მოატარა.
-მოდი,შევიდეთ..აქ ყოველთვის სულიერ სიმშვიდეს ვპოვებ,-ხელი მოკიდა.
ხატის წინ,სანთლის შუქის ანარეკლზე ისეთი ლამაზი იყო ქრისტინე,ბექამ თვალი ვერ მოსწყვიტა.დადუმებული უყურებდა და სურვილი ქალის მისაკუთრების,უფრო გაუძლიერდა.
-დღეს ჩემი დაბადების დღეა,-გარეთ გასვლისას ჩუმად უთხრა.
-აქამდე რატომ არ მითხარი?-გაუღიმა.-გილოცავ,ქრისტინე,-ლოყაზე ოდნავ შეახო ტუჩები და იგრძნო როგორ აიწეწა ქალის სხეული.
-მადლობა,-გაწითლდა.
-ეს უნდა აღვნიშნოთ!-გამხიარულდა ბექა და სანამ ქალი აზრზე მოვიდოდა,ხელი დაავლო და გზის მოპირდაპირედ რესტორანში ამოაყოფინა თავი.
-ბექა,არ არის საჭირო,-ეუხერხულა.
-რას ამბობ,ასე მშრალად გავუშვათ ხელიდან შენი დაბადება?-გული საგულედან ამოხტომოდა.
-აქ დაჯექი,ახლავეს მოვალ,-ქალს სკამი გამოუწია, მოწიწებით დასვა და თვითონ მიმტანებისკენ წავიდა.
უკან მობრუნებულს თვალები უბრწყინავდა.ქალის წინ დაჯდა და მაგიდიდან მენიუ აიღო.
-რომელი ღვინო გესიამოვნება?-გამომცდელად დააკვირდა.
-მე საერთოდ არ ვსვამ,-თვალები დაჭყიტა.
-არც მე,მაგრამ დღეს გვეპატიება..წითელი თუ თეთრი?
-დიდად ვერ ვერკვევი,მაგრამ წითელი ფერი მომწონს,-გაეცინა.
-იყოს წითელი,მეც მომწონს..ჩემი მეგობრებიც მოვლენ,რომ იცოდე.
-არ ვიცნობ,მეუხერხულება,-აიწურა.
-ხოდა გაიცნობ,კარგი „ბავშვები“ არიან,-თავი დაიქნია დამოწმების ნიშნად.
-როგორც შენ გინდა,-გაუღიმა.
-მართალია,ქალს ასაკს არ ეკითხებიან,მოძველებულ ფრაზას გამოვიყენებ და რამდენის გახდი?-მენიუ დაკეცა.
-ოცდაერთის,-მაგიდაზე თითით მოხაზა ციფრები.
-უჰ,დიდი გოგო ყოფილხარ,-ანთებული თვალებით უყურებდა.
ქრისტინეს უკვე მერამდენედ შეუხტა გული,ვინ მოსთვლის.მიმტანის მოსვლამ დიალოგი შეაწყვეტინათ.
დარბაზში როხროხით შემოსულ ორ მამაკაცს,გვერდით მანდილოსნები მოყვებოდნენ.ბექა ღიმილით წამოდგა და სათითაოდ გადაეხვია ყველას.
-რადგან შენ იცინი,რაღა მოგვკლავს,-მხარზე ხელი დაუტყაპუნა გიამ და ქრისტინე შეათვალიერა.
-გაიცანით,ეს ქრისტინეა,დღეს იუბილარია!-საზეიმოდ განაცხადა ბექამ.
-ოო,გილოცავთ ქალბატონო,-ხელზე ეამბორა ვაჟა.
ქალებმა პირზე კოცნით და საუკეთესო სურვილებით მიულოცეს.
სუფრა ნაირ-ნაირი კერძებით გაივსო.იუბილარის დღეგრძელობის შემდეგ,სამადლობელი ძალით დაალევინეს ქრისტინეს.შემდეგ მიაყოლეს ტრადიციულად და ქალებს ჭიქა არ გამოატოვებინეს.ახმაურდნენ და ხუმრობის ხასიათზეც დადგნენ.
-ისეთი ლამაზია,ამის გამო მართლა მოიკლავდა კაცი თავს,არ გამტყუნებ ,ბექა,-მირანდას სასმელი მოკიდებოდა,დაუფარავად თქვა რასაც ფიქრობდა.
ქრისტინე გაშეშდა,სუფრაც გაირინდა.ბექამ თვალები დაუბრიალა მირანდას.
-ხოდა ამ ჭიქით,ბექას გადარჩენისა იყოს!-გიამ ხელში აიტაცა სასმისი.სუფრა ისევ ახმაურდა.ისევ ძალით დააცლევინეს ქრისტინეს ღვინით სავსე ჭიქა.ტუჩები გაუწითლდა და გაბრუებული,ამღვრეული თვალებით შეხედა ბექას.კაცს კარგად ენიშნა ქალის გამოხედვა,მის მზერაში ის დაიჭირა,რასაც აქამდე ნატრობდა.ტანში ელვასავით დაუარა და რომ არა იქ მყოფი საზოგადოება,შეიძლება თავხედურადაც სცემოდა და კოცნითაც დაეხრჩო.
გვაინობამდე გაუგრძელდათ მხიარულება.ქრისტინე ისე გათამამდა,იმღერა კიდეც.ბოლოს როდის იყოს ასეთი ბედნიერი,არც ახსოვს.ღვინომ თავისი გაიტანა და ქალს მიძინებული გრძნობები გაუღვიძა.
ვაჟამ და მირანდამ მიიყვანეს სახლამდე.ავტომობილში სულაც არ შეწუხებულა კაცის სიახლოვით.ბექას უკვირდა,ცდილობდა ზედმეტად არ შეხებოდა,არ დავაფრთხოვო,ფიქრობდა.
სახლის კარი შეაღეს თუ არა,ქრისტინე ბექას წინ აისვეტა და თვალი გაუსწორა.
-მადლობა ყველაფრისთვის,-ჩუმად უთხრა და ათრთოლებული მის ტუჩებს შეეხო.კაცს თითქოს ურო ჩაარტყეს თავში,მოულოდნელობისგან ადგილზე გაქვავდა.
-მომეფერე,-ყურთან უჩურჩულა ქალმა.
ბექამ ფრთხილად მოხვია მკლავები წელზე,ახლოს მიიზიდა და გულში ჩაიკრა.
-ქრისტინე,-ხმა წართმეოდა.-ფხიზლები არ ვართ,-ქალის გონზე მობრუნებას ეცადა.
-ვიცი,მომეფერე..მინდა შენ იყო ჩემი საჩუქარი,-მომთხოვნი ხმა ჰქონდა.
ბექას გაუჭირდა თავის შეკავება,აცახცახებული ქალი ხელში აიტაცა და საძინებლისკენ წაიყვანა.საწოლზე ფრთხილად დასვა.კაბა ერთი ხელის მოსმით გადააძრო თავზე.გადააწვინა და საცვლებისგან გაძარცვა.ქალი არ შეწინააღმდეგებია,თვალები მილულა და მთლიანად მიენდო კაცს.ბექამ მის ათქვირულ მკერდს რომ დახედა,სხეული დაეჭიმა და ნაზად გადაატარა ხელი.თითებით მსუბუქად მოუსრისა მკერდის თავი. ქალის ვნებიან კვნესაზე მთელ ტანში სასიამოვნო ჩხვლეტა იგრძნო.სწრაფად გაიძრო ტანისამოსი და დედიშობილა საბნის ქვეშ შეითრია.ზურგიდან აეკრო,მუცელზე მკლავები მოხვია და კისერთან უჩურჩულა.
-ქრისტინე,ხვალ დილით,თუ იგივე ჭკუაზე იქნები,ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ იქნება.ახლა კი დავიძინოთ,თუ გინდა გავალ იქით,მაგრამ შენთან მირჩევნია ძილი,-ყურის ძირში აკოცა.
-იყავი,-გაეღიმა და ბალიშზე კარგად მოერგო.მალევე ჩაეძინა.ბექას ქალის შიშველი სხეული ტანს უწვავდა,მთელი ღამე მასზე აკრული არ განძრეულა.
დილით ზეცა ისევ ჩამობნელდა და მოიღუშა,სატირლად მომზადებული ღრუბლები მთელ სიგრძეზე ჩამომსხდარიყვნენ.გრუხუნის ხმა ექოსავით გადაეცა მთელ ქალაქს.
ქრისტინე შეიშმუშნა და მძიმედ,რომ იგრძნო თავი,თვალი გაახილა.კაცის დანახვაზე ისე აფართხალდა,ბექას შეშინებულს გამოეღვიძა.
-რა დაგემართა?-ისე ჰკითხა,თითქოს ყოველ დილას ერთად იღვიძებდნენ.
-რას აკეთებ ჩემს საწოლში?!-სახეზე ხელები აიფარა.
-სახეზე ნუ იფარებ,სხვაგან უფრო საჭიროა,-გაეცინა და ქალი უფრო ძლიერად მიიზიდა თავისკენ.
-რა გინდა ჩემს საწოლში?!-მკლავებში ჩაავლო,ძვრაც ვერ უყო.
-შენ თვითონ დამპატიჟე,მე რას მეჩხუბები?-ერთი ხელი ფეხზე აუსვა.ქალს გააკანკალა.
-რასაც ვფიქრობ ის მოხდა?-ტირილამდე ცოტა აკლდა.
-მე არ ვიცი შენ რას ფიქრობ,მაგრამ მთელი ღამე არ მომასვენე,სანამ ბოლომდე არ დამცალე,-სიცილს ძლივს იკავებდა.
-არ არსებობს!-ლამის თვალები გადმოსცვივდა.
-ახლა არ არსებობს,ტანზე რომ შემომახიე ტანსაცმელი?!-ერთი გადახარხარება ყველაფერს ერჩივნა.
-მატყუებ!-ისევ გაიბრძოლა.
-არ გატყუებ,მეხვეწებოდი მომეფერო,რა მექნა?-კისერზე დააკრო ტუჩები.
ქრისტინე უარესად აკანკალდა,მთელი სხეული დაეხორკლა.ბექამ ტანზე აუცურა თითები,მისი მკერდი მუჭში მოიქცია და ოდნავ მოუჭირა ხელი.ქალი მოეშვა და მოგუდული ხმა ამოუშვა.
-მითხარი,რომ გინდივარ,-ხმა დაეხშო, ქალის დაუფლების სურვილი გაუძლიერდა.ქრისტინე მთლიანად მიეყრდნო კაცს,შველივით კრთოდა.ბექა მიუხვდა,ხელი ფეხებშუა ჩაუცურა და მოუჭირა.ქალს გააძაგძაგა და დაიკლაკნა.
ძარღვებდაბერილი დაასრიალებდა ხელებს ქრისტინეს სხეულზე ,ყველა მგზნებარე წერტილი მოუსრისა და ფრთხილი მოძრაობით შეუერთდა მის თბილ შიგნეულს.ქალს ასეთი ნეტარება ჯერ არ განეცადა,ეგონა სიამოვნებისგან გული წაუვიდოდა.მის მოძრაობას ტანის რხევით ყვებოდა და უარესად აგიჟებდა ბექას.კაცმა ნაზად დაწყებული ბიძგები გააძლიერა და ქალის ხმამაღალ კვნესას მისი აქოშინებული ხმა შეუერთა.
იმდენად ჩაიძირნენ სიამოვნების მორევში,რომ ერთმანეთზე გადაბმულებს ჩაეძინათ.არცერთს გაუგია ლია შესვლა და არც მისი გაოგნებული თვალები დაუნახვთ,როდესაც საწოლში წააწყდათ ჩახლართულებს. ქალი უხმოდ გატრიალდა და ბეგის ხელი ჩაავლო.
-წავედით!
-სად,ქალო?-გაუკვირდა კაცს,ის იყო ფეხი შედგეს სახლში.
-ჩუ,წამოდი გზაში გეტყვი,-ლამის ძალით გაათრია გარეთ და კარი დიდი სიფრთხილით დაკეტა.

***
კაკლების ჩრდილში გრძელი მაგიდა გაეშალათ და მის გარშემო მსხდომ ხალხს ბედნიერი ღიმილი დასთამაშებდათ სახეზე.
-ნასყიდ,ხომ გითხარი ბექა დაბრუნდება-მეთქი?!-ნიშნისმოგებით გაიცინა ბერდომ და სუფრის თავში მჯდომ წყვილს სიამაყით გახედა.
ესმას ყოფილ სახლში ახალ ოჯახს დაედო ბინა.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები